หลี่ฟงไม่พูดอะไร เขาพุ่งตรงเข้าหาผู้ฝึกปราณไฟคนหนึ่งที่กำลังจะใช้เปลวไฟเผาบ้านเรือน หลี่ฟงรวบรวม ธาตุน้ำ ทั้งหมดที่เขามีออกมาจากร่างกาย คล้ายกับเกราะน้ำที่มองไม่เห็น มันพุ่งเข้าห่อหุ้มเปลวไฟนั้นทันที
ฟู่!
เปลวไฟอันร้อนแรงของอีกฝ่ายถูก ดับลงในพริบตา! ไม่ใช่แค่ดับ แต่พลังปราณไฟของอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะถูกธาตุน้ำของหลี่ฟง กัดกร่อน จนอ่อนกำลังลง!
"เป็นไปไม่ได้! วิชาปราณไฟของข้า!" ผู้ฝึกปราณไฟคนนั้นตกใจ
"เจ้า... เจ้าคือเด็กที่ล้มเหลวในการฝึกปราณนั่นรึ! ทำไมถึงมีพลังเช่นนี้!" หัวหน้าโจรเพลิงทมิฬมองด้วยความโกรธ
หลี่ฟงไม่ตอบ เขาหันไปเผชิญหน้ากับหัวหน้าโจรเพลิงทมิฬ เขาใช้ ธาตุดิน สร้างกำแพงหินขนาดเล็กขึ้นมาขวางทางลูกธนูไฟที่พุ่งเข้ามา
"พวกเจ้าจะไม่มีวันทำร้ายหมู่บ้านของข้าได้!" หลี่ฟงตะโกน
การต่อสู้ระหว่างหลี่ฟงและโจรเพลิงทมิฬเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด หลี่ฟงใช้การควบคุมธาตุดินและธาตุน้ำอย่างชาญฉลาด
เขาไม่ได้มีวิชาโจมตีที่รุนแรง แต่เขาใช้ความทนทานของ ธาตุดิน ในการรับการโจมตีอันรุนแรง และใช้ ธาตุน้ำ ในการดับเปลวไฟและลดทอนพลังของศัตรู
เขาสามารถทำให้พื้นดินใต้เท้าของโจรกลายเป็นโคลนเพื่อให้เคลื่อนไหวลำบาก หรือทำให้กำแพงหินงอกขึ้นมาเพื่อขวางทาง มันเป็นการต่อสู้ที่พึ่งพิงการ ประยุกต์ใช้ธาตุวิญญาณ โดยตรง ไม่ใช่วิชาที่ถูกกำหนดตายตัว
หลี่เทียนและผู้ฝึกปราณคนอื่น ๆ ในตระกูลหลี่มองหลี่ฟงด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นการต่อสู้แบบนี้มาก่อน
หลี่ฟงสามารถตรึงหัวหน้าโจรเพลิงทมิฬไว้ได้ชั่วขณะ ทำให้หลี่เทียนมีโอกาสรวบรวมพลังปราณเข้าโจมตีจุดอ่อนของหัวหน้าโจร
ตู้ม!
หัวหน้าโจรเพลิงทมิฬถูกโจมตีเข้าอย่างจัง มันร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะตัดสินใจล่าถอย
"ถอย! พวกเราถอยก่อน! ไอ้เด็กนี่มันแปลกเกินไป!" หัวหน้าโจรสั่งลูกน้อง ก่อนจะนำพวกพ้องล่าถอยไปอย่างรวดเร็ว
หมู่บ้านหุบเขาเมฆาคล้อยรอดพ้นจากภัยพิบัติอีกครั้ง ด้วยฝีมือของหลี่ฟง