แอบรักพี่สะใภ้

แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านรอยแยกของม่านบังตาเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของภพเป็นริ้วสีทองทาบทับลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทอง ฝุ่นผงละอองเล็กๆ ลอยละล่องในลำแสงนั้นดั่งชีวิตคู่ที่เต็มไปด้วยความแตกร้าว แพรพิมพ์นั่งประสานมือแน่นอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าสวยงามซีดเซียวและยังทิ้งรอยช้ำจางๆ ของคราบน้ำตาที่แก้มเนียน เธอจ้องมองแผ่นฝุ่นที่ปลิวว่อนด้วยความละอายใจและหวาดหวั่นพรั่นพรึงอย่างขีดสุดหลังจากที่สามีเพิ่งยื่นเงื่อนไขการบำบัดรักษาที่น่าอายและไร้ทางสู้เพื่อพยุงครอบครัวไม่ให้ดิ่งลงเหวไปต่อหน้า

ภพถอนหายใจยาวสะอื้นแผ่วเบา ชายหนุ่มนั่งกุมขมับสะกดอารมณ์โกรธเคืองที่ยังหลงเหลืออยู่ในก้นบึ้งหัวใจเพื่อประคองชีวิตครอบครัวไม่ให้พังทลายลงไปต่อหน้าต่อตาในเวลานี้และวันพรุ่งนี้

“พิมพ์... ภัทร์... ในเมื่อเราเปิดอกยอมรับความจริงเรื่องความผิดทั้งหมดแล้ว” ภพเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำและสั่นเครือเล็กน้อยพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหวและไม่แสดงความอ่อนแอทางใจ “พี่คิดทบทวนดูแล้ว ปัญหาของพี่มันไม่ใช่ปัญหาทางกายภาพภายนอก เพราะพี่ทดลองร่วมรักกับผู้หญิงคนอื่นแล้วร่างกายพี่ตอบสนองได้ปกติสุขทุกประการหลั่งน้ำรักได้ไม่มีติดขัด... ปัญหาของพี่มันเกิดจากปมความแค้นและความเกลียดที่มีต่อรอยรักของพวกนายสองคนบนเตียงนอนของเรา... ยิ่งพี่รักพิมพ์มากและคิดมากเท่าไร ร่างกายพี่ก็ยิ่งต่อต้านและอ่อนยวบปวกเปียกไม่มีน้ำยาลงไปดื้อยามอยู่กับพิมพ์เองและต้องฝืนใจสัมผัสบดเบียดเนื้อตัวของพิมพ์กอดรัดอุ่นๆ”

แพรพิมพ์ขบเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว แววตาของเธอสลดลงด้วยความรู้สึกละอายใจและเจ็บปวดจนพูดอะไรไม่ออกได้แต่ร้องไห้เบาๆ สะอื้นแผ่วด้วยความน้อยใจในโชคชะตาและความทุกข์

“แล้วภพคิดจะทำยังไงต่อไปคะ... พิมพ์ยอมลดทิฐิและความแค้นลงแล้ว พิมพ์ยินดีทำทุกอย่างเพื่อช่วยคุณรักษาให้ร่างกายของคุณดีขึ้นและกลับมาปกติสุขค่ะภพ พิมพ์ยอมรับว่าพิมพ์ผิดและทำลายชีวิตแต่งงานสี่ปีของเราไปเพราะความเหงาและอ้างว้างเหลือทนในคฤหาสน์หลังนี้ที่เงียบเชียบในห้องนอนของเราสองคนในบ้าน พิมพ์ไม่อยากให้มันลงเอยด้วยการหย่าร้างเลยค่ะคุณพิมพ์ต้องการคุณจริงๆ” พิมพ์เอ่ยถามเสียงหวานแผ่วเบาแฝงความโศกเศร้าปวดใจลึกซึ้งน้ำตาไหลนองแก้มสวยของเธอจ้องมองสามีอย่างต้องการความหวังในการรักษา

ภพกำหมัดแน่นบนโต๊ะทำงานจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ใบหน้าสลดลงอย่างสะกดกั้นความเจ็บปวดร้าวรานใจและเอ่ยชี้แจงวิธีการรักษาอันแปลกประหลาดบิดเบี้ยวต่อหน้าน้องชายและภรรยาอย่างจดจ่อ

“พี่ไปปรึกษานัดแนะผู้เชี่ยวชาญลับทางโทรศัพท์ และพยายามคิดหาวิธีแก้ปมขัดแย้งในสมองพี่...” ภพพูดตะกุกตะกักหลบสายตาด้วยความอายสูงสุดในฐานะผู้ชายต่อหน้าเมียและน้องชายที่ทำบาปร่วมกัน “ทางเดียวที่จะทลายกำแพงความเกลียดและความแค้นนี้ได้... คือพี่ต้องเปลี่ยนความโกรธแค้นให้กลายเป็นอารมณ์ร่วมสวาท พี่ต้องกระตุ้นประสาทของพี่ให้ชินชากับการเห็นพวกนายร่วมรักกันต่อหน้าต่อตา หรือการนั่งเฝ้าดูบทรักของพวกนายต่อหน้าต่อตาเพื่อปลุกปั่นสัญชาตญาณความต้องการและแก่นกายของพี่ให้ตื่นตัวตึงเปรี๊ยะกลับคืนมาเมื่ออยู่ต่อหน้าพิมพ์ในห้องนอนของเรา พี่ต้องนั่งดูพวกนายกอดก่ายร่วมรักกันอย่างเร่าร้อนคาเตียงสมรสผืนยับเยินด้วยตาตัวเอง”

ภพขยับแววตาจ้องเขม็งอธิบายต่ออย่างมั่นคงไร้ความเกรงใจใดๆ ทั้งสิ้น

“พี่ต้องการให้ภัทร์เริ่มต้นเล้าโลมพิมพ์เหมือนที่เคยทำลับหลังพี่ ค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าและสอดแทรกแก่นกายเข้าไปในร่องรักของพิมพ์ช้าๆ พี่จะนั่งเฝ้าดูอยู่ใกล้ๆ บนเก้าอี้ปลายเตียงสมรสเฝ้าสังเกตการณ์ทุกการเคลื่อนไหว ทุกเสียงครางเสียว ทุกหยดน้ำรัก เพื่อบีบบังคับให้ประสาทของพี่เปลี่ยนความเจ็บแค้นให้เป็นความตื่นตัวทางกามารมณ์แทนจนกว่าพี่จะพร้อมสวมรอยกระแทกต่อในทันทีที่แก่นกายพี่แข็งตึงเปรี๊ยะมีอารมณ์รักร่วมสวาทด้วยกันสามคน”

คำชี้แจงของภพเปรียบเสมือนหินก้อนใหญ่ที่โยนลงกลางใจของพิมพ์และภัทร์จนช็อกเบิกตากว้าง แพรพิมพ์สะดุ้งตัวโยนจ้องมองสามีอย่างแทบไม่เชื่อหูตนเองในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสนัดและสลัวลางและอับอายขายหน้าที่สุดจนแก้มแดงซับสีด้วยความอายจัดในใจ

“ภพ! คุณพูดบ้าอะไรออกมาคะ!” พิมพ์ร้องออกมาเสียงแผ่วเบาด้วยความอึดอัดแน่นในอก “จะให้พิมพ์นอนกับภัทร์ต่อหน้าคุณเนี่ยนะ! มัน... มันน่าอายเกินไปแล้วค่ะ! พิมพ์ยอมรับว่าแอบมีชู้เพราะความเหงาและประชดรักคุณในคฤหาสน์หลังนี้ แต่การต้องมาแก้ผ้ากระแทกกระทั้นร่วมรักกับน้องชายของคุณต่อหน้าสายตาจ้องมองของคุณอย่างจงใจ... พิมพ์ทนทำไม่ได้หรอกค่ะ มันเหมือนพิมพ์ถูกลากมาประจานทารุณจิตใจอย่างไม่มีชิ้นดีเลยนะคะคุณสามีตัวดีของพิมพ์เพื่อตอบสนองความใคร่ไร้ค่าแบบนั้น! ฉันยังรักคุณอยู่นะภพและอายภัทร์ด้วย!”

ภัทร์ก้าวเข้ามากุมมือพิมพ์ไว้แน่นพลางหันมองพี่ชายด้วยความสับสนและอายสูงสุดละอายใจสะท้านอกเนื้อตัวสั่นเทาไปหมดอย่างเกรงใจพี่ชาย

“พี่ภพครับ... วิธีนี้มันป่าเถื่อนและทำลายจิตใจของพี่พิมพ์เกินไปหรือเปล่าครับ ผมทำไม่ลงหรอกครับพี่... จะให้ผมร่วมรักกับพี่สะใภ้ต่อหน้าต่อตาพี่ชายตัวเองอย่างตั้งใจจัดฉากเนี่ยนะ ผมทำไม่ลงหรอกครับพี่ภพ มันบ้าเกินไปแล้วครับพี่ชายร่วมสายเลือดของผมคนนี้ ผมกราบขอร้องเถอะครับ หาวิธีรักษาอย่างอื่นเถอะนะพี่ภพขอร้องล่ะครับ” ภัทร์แย้งเสียงหอบสะท้านเหงื่อผุดตามไรผมของเด็กหนุ่มที่กำลังเดือดพล่านในสมองด้วยความละอายแก่ใจสั่นเครือ

ภพลุกขึ้นยืนค้ำโต๊ะ แววตาเฉียบขาดปนปวดร้าวทอประกายเด็ดเดี่ยวในห้องทำงานที่ไร้ทางออกของชีวิตคู่

“แล้วพวกนายมีวิธีอื่นอีกงั้นเหรอภัทร์! เมียแต่งของพี่ปีนเตียงไปนอนครวญครางเสียวซ่านกับน้องชายแท้ๆ ของพี่จนอกพี่จุกแน่นปวดร้าวทุกวัน! บ่ายวันฝนตกวันนั้นพี่ยืนเกาะรอยแยกประตูแอบดูพวกนายร่วมรักกันอย่างป่าเถื่อนเฉอะแฉะลั่นเตียงนอนสมรสของพี่! พวกนายโยกขยับสอดแทรกแกนกายกระแทกใส่กันอย่างเมามันไร้ความละอายใจ! แล้วนายคิดว่าพี่จะลบล้างภาพความหลังอันชั่วช้าพวกนั้นด้วยการกอดปลอบลูบหลังลูบไหล่ธรรมดางั้นเหรอ! ร่างกายพี่ปฏิเสธพิมพ์และหดเหี่ยวลงไปทันทีเหมือนกิ่งไม้ผุไร้น้ำยา! ถ้าเราไม่เผชิญหน้าและแปลงความโกรธแค้นให้กลายเป็นความต้องการต่อหน้าต่อตากลางเตียงสมรสบำบัด... ครอบครัวเราสองคนก็พังทลายลงแน่นอนแน่และไม่มีวันหวนคืนดีกันได้อีกเลยชั่วชีวิตนี้! ถือว่าพี่ขอนะพิมพ์เพื่อดึงร่างกายและสิทธิ์ความเป็นผัวคืนมา”

ภพหันไปจ้องดวงตากลมอุ่นของแพรพิมพ์ภรรยาสาว น้ำเสียงของเขาอ่อนลงแต่ยังคงหนักแน่นและจริงจังเพื่อเมียรักของตนอย่างสุภาพ

“พิมพ์... พิมพ์บอกเองว่ายินยอมช่วยชีวิตครอบครัวเราใช่ไหม... ถือว่าพี่ขอร้องและอ้อนวอนเถอะนะพิมพ์ พี่อยากกู้เกียรติตัวตนความเป็นสามีตัวจริงของพี่คืนมา พี่อยากมีชีวิตสมรสที่เป็นปรกติกับพิมพ์อีกครั้ง... ยินยอมร่วมมือกับพี่ในค่ำคืนนี้เถอะนะพิมพ์ พี่ขอร้องล่ะนะเมียรักของพี่คนดีของพี่สะใภ้ของภัทร์ช่วยพี่ด้วยเถอะนะคนดีของพี่อย่าปฏิเสธความหวังเดียวนี้เลยนะพิมพ์”

น้ำเสียงอ้อนวอนของสามี ทำลายกำแพงด่านสุดท้ายของแพรพิมพ์ลงไปอย่างจำนนต่อโชคชะตา หญิงสาวหลั่งน้ำตาหยดแหมะลงบนหน้าตัก ตัวสั่นหอบหายใจถี่ระรัวด้วยความอายและตึงเครียด หญิงสาวเหลือบสบตากับภัทร์น้องชายสามี แววตาของภัทร์สั่นเครือเต็มไปด้วยความจำใจยินยอมเพื่อไถ่โทษพี่ชายเพื่อช่วยให้ร่างกายของภพฟื้นตื่นตัวขึ้นมาใหม่และกลับมาแข็งแรงดังเดิมอีกหนในการใช้ชีวิตคู่นี้สืบไปชั่วชีวิตอันยาวนาน

“ก็ได้ค่ะภพ... พิมพ์ยอมรับเงื่อนไขบ้าๆ นี้ค่ะ...” พิมพ์กระซิบตอบเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาด้วยดวงตาชอกช้ำใจ “ถ้ามันจะช่วยทำให้ภพหายและกอบกู้ร่างกายของคุณกลับคืนมา... พิมพ์ยินยอมทำตามกติกากระตุ้นอารมณ์ร่วมสวาทครั้งนี้ในห้องนอนใหญ่คืนนี้ค่ะ พิมพ์จะยอมถอดเสื้อผ้านอนร่วมรักกับภัทร์ให้คุณนั่งมองปลายเตียงในคืนนี้ค่ะภพ... พิมพ์จะไปเตรียมเปลี่ยนผ้าปูเตียงสีขาวผืนใหม่คอยรับศึกบำบัดนี้เพื่อคุณค่ะพี่ภพ”

ภัทร์กำหมัดแน่นก้มหน้าต่ำลงด้วยความอับอายและละอายใจ “ผมยอมร่วมมือด้วยครับพี่ภพ... ผมจะช่วยรักษาอาการของพี่ให้หายดีดังเดิมครับ แม้มันจะทำให้ผมรู้สึกแย่และละอายแก่ใจที่สุดก็ตามเพื่อลบล้างความผิดที่ได้กระทำไว้ลับหลังพี่ชายและชดใช้โทษนี้”

คำตกลงอันแสนเจ็บปวดบรรลุเรียบร้อยท่ามกลางแสงแดดอุ่นที่เริ่มทอดตัวยาวสลัวลงไปตามเข็มนาฬิกาของคฤหาสน์วรโชติหลังงาม

แพรพิมพ์เดินขึ้นมาบนห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์ สองมือที่สั่นเทาค่อยๆ รูดซิปชุดเดรสของเธอออกอย่างช้าๆ เผยเนื้อนวลขาวผ่องสลัวท่ามกลางเงากำแพงห้องนอนใหญ่ที่เงียบเชียบ ก่อนจะมีเสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นแผ่วเบา... ภัทร์ก้าวเดินเข้ามาในห้อง แววตาของเด็กหนุ่มสั่นระริกด้วยความกลัวและอายสลับกับความต้องการขวนขวาย ชายหนุ่มดันประตูไม้และปิดลงกลอนดังคลิ๊ก ทิ้งให้พิมพ์ยืนตัวสั่นเทิ้มกอดอกอยู่ข้างเตียงสมรสที่เพิ่งปูใหม่ขยับเนื้อตัวกระวนกระวายใจสั่นสะท้านอกเนื้อเหน็บหนาวท่ามกลางแสงไฟหัวเตียง

และภพที่ก้าวตามหลังน้องชายเข้ามาเงียบๆ นั่งลงบนเก้าอี้ปลายเตียงทันทีด้วยแววตาคมกริบที่ไร้ความปรานีจ้องเขม็งมาที่เรือนร่างของเมียรักชวนเสียวซ่านอกอย่างจดจ่อสลัวลางไร้ทางหนีค้างคาไว้อย่างตึงเครียด...

(จบตอนที่ 43)