ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

ทันทีที่ทุกคนลงมาที่ ริมทะเลสาบก็สัมผัสถึงความแปลกประหลาดได้ทันทีมวลพลังพิเศษในร่างกายค่อยๆ หดหายไป เมื่ออยู่ใกล้แม่น้ำ

ไม่นานแสงสว่างเส้นแรกเริ่มลอดผ่านจากฟากฟ้า เป็นสัญญาณบาง บ่งบอกบางอย่าง ทุกๆคนเหมือนจะเริ่มรู้ตัว ต่างก็ช่วยกันเร่งมือ ต่อแพไม้กันใหญ่

เข้าสู่ช่วงยามเช้าแสงสว่างส่องสาดแสงไปทั่วพื้นที่

“ฟู่!”อยู่ๆ เส้นแสงสีเขียวค่อยๆ เรืองแสงวิ่งไปรอบๆ เกาะกลางทะเลสาบ

ทุกคนพร้อมใจกันเอาอาวุธและอุปกรณ์เสริม ออกมาจากมิติส่วนตัวบ้าง บัตรมิติบ้าง เพราะรู้ว่าทันทีที่อยู่บนทะเลสาบคงไม่สามารถใช้พลังเอาของพวกนี้ออกมาได้

หน้ากากแมวและหน้ากากหมูเป็นกลุ่มแรกที่กางใบเรือขึ้นจากแพไม้หมุนหาทิศทางลม เคลื่อนตัวออกไปทันที

ติดตามไปด้วยกลุ่มสามคนของสถานศึกษากลาง  กลุ่มของเอโรซ่า ก็ไม่ช้าเพราะในสมาชิก มีคนจากแผนกวิวัฒน์กลไก มาด้วย เลยทำให้เวลาต่อแพไม้ รวดเร็วขึ้น

ไม่นานก็ออกแพติดตามกลุ่มทั้งสองไปได้

“ฟู่!”ม่านพลังสีแดงเริ่มก่อตัวขึ้นจากภูเขาเบื้องหลัง ขยับบีบพื้นที่เข้ามาทีละน้อย

มีชายสองคนจากกลุ่มสมาคม ไม่ทันเตรียมตัวต่อแพไม้ เวลาไม่เหลือพอ ตัดสินใจใช้อุปกรณ์ประเภทเครื่องร่อน สักอย่าง ติดที่แผ่นหลัง เป็นรูปปีกนก ปล่อยพลังเข้าเครื่องเหินลอยข้ามทะเลสาบทันที

“ฟุบ!”ลอยไปได้ไม่ถึง 10 เมตร ก็ล่วงหล่นลงทะเลสาบสูญหายไปทันที

ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ดังกล่าวเร่งต่อแพไม้อย่างรีบด่วน รู้ทันทีว่าไม่มีอุปกรณ์พลังชนิดไหนข้ามผ่านทะเลสาบแห่งนี้ได้

ชายหน้ากากหมูหันกลับมามองสถานการณ์ความวุ่นวายที่ริมทะเลสาบ

    “ฮ่าๆสมกับเป็นสหายจริงๆ

    “ท่านรู้จักข้า?

    “ใช่! สหายโด่งดังขนาดนี้ใครจะไม่รู้จัก

นาฟมองชายหน้ากากหมูแล้วหันมองอุปกรณ์ที่ชายอ้วนเอาออกมาตอนออกแพ

    “ท่านเป็นคนจากหน่วยวิวัฒน์ ขององค์กรหรือ?

    “อืม จะว่าแบบนั้นก็ไม่เชิงสหายแต่ต่าแก่พวกนั้นยังไม่ยอมรับข้าสักเท่าไหร่ จริงๆ ข้าก็อายุไม่ต่างจากสหายเท่าไหร่นะ

นาฟมองชายเบื้องหน้าท่วงท่าแบบนี้ พูดจาแบบนี้ เหมือนคุ่นๆ เคยได้ยินมาจากแผนกใกล้ๆ

    “ว่าแต่ แม่สาวคนสวยนี่ตามเราติดไม่ยอมห่างเลย

นาฟก็รู้ว่านางติดตามเส้นทางการเดินแพของตนอยู่ตลอด

ไม่นานกลุ่มคนทั้งหมดก็สามารออกแพได้ทั้งหมดมีอยู่ 8 แพไม้ ที่ล่องลอยอยู่กลางผืนน้ำของทะเลสาบแห่งนี้

กลุ่มของนาฟที่อยู่หน้าสุดตามด้วยกลุ่มสถานศึกษากลาง และแพไม้ของสถานศึกษา อีก 4 ลำตามมาติดๆ

ส่วน2 ลำสุดท้ายเป็นของกลุ่มชายฉกรรจ์ชุดดำ

เหมือนบางสิ่งจะรอให้แพไม้เหล่านี้ล่องลอยบนผืนน้ำเสียก่อนบรรยากาศโดยรอบเริ่มส่งเสียง ท้องฟ้าครึ้มด้วยเมฆหนาทึบที่ลอยต่ำลงมาเสียงฟ้าร้องคำรามดังกึกก้องราวกับคำเตือนจากธรรมชาติถึงอันตรายที่กำลังรออยู่เบื้องหน้า

แพไม้ที่ใช้เวลาประกอบขึ้นอย่างหยาบๆ โคลงเคลงไปมาบนผิวน้ำที่เริ่มจะกระเพื่อมอย่างบ้าคลั่งลมแรงพัดผ่านทำให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ในทะเลสาบ พร้อมที่จะกระแทกแพจนแทบพลิกคว่ำได้เสมอ

น้ำเย็นเฉียบสาดเข้ามาเปียกชุ่มจนถึงกระดูกผู้คนบนแพต้องใช้เรี่ยวแรงที่มีอยู่ เกาะแน่นกับขอบแพเพื่อต่อสู้กับกระแสลมและคลื่นน้ำ

ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มอีกครั้งแทบจะปิดบังแสงสว่างทั้งหมด มีเพียงแสงวาบของฟ้าแลบเป็นระยะที่ทำให้เห็นภาพความโหดร้ายของทะเลสาบ

เสียงร้องโหยหวนของลมที่พัดผ่านเหมือนเสียงคร่ำครวญของวิญญาณที่หลงทางในทะเลสาบนี้

กลุ่มผู้ใช้พลังที่ก่อนหน้าล้วนแต่เป็นคนจิตใจหนักแน่น ยังเกิดอารมณ์อ่อนไหวหวาดกลัวขึ้น

นาฟสัมผัสอากาศโดยรอบเร่งหมุนใบเรือตามทิศทางลม หลบหลีกคลื่นน้ำอย่างคล่องแคล่ว หน้ากากหมูดูการบังคับแพไม้ของนาฟอย่างสนอกสนใจ

    “องค์หญิง! ข้าคงบังคับแพติดตามเจ้าหนุ่มนั้นไม่ทันแน่ จะเอายังไงดีขอรับ

หญิงสาวชุดขาวมองสภาพแวดล้อมรอบๆ ครุ่นคิดอยู่

รู้ว่าสิ่งที่ทำอยู่เป็นสิ่งใหม่ ที่คนในอาณานิคมไม่เคยเรียนรู้ ยากที่จะเชี่ยวชาญในระยะเวลาอันสั้นแพที่ตนยืนอยู่ ก็เริ่มเสียสภาพจากคลื่นน้ำ ที่รุนแรงขึ้น

    “ข้าขอผูกแพไม้ ติดกับแพของเจ้าได้หรือไม่?

หญิงสาวแสนสวยส่งเสียงไปหาแพไม้เบื้องหน้า

นาฟที่ได้ยินเสียงดังกล่าวกลับไม่มีปฏิกิริยา ใดๆ เร่งบังคับแพไม้ต่อ

คลื่นน้ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆหญิงสาวกำมือแน่น กัดริมฝีปาก สุดท้ายก็เอ่ยออกไปอีกครั้ง

    “องค์กรจันทร์เสี้ยว เป็นของราชวงศ์  การปกป้องดูแลเป็นส่วนหนึ่งของหน้าที่  ข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์อาณานิคมขอสั่งให้พวกเจ้าทั้งสอง จงช่วยเหลือเดี๋ยวนี้

หน้ากากหมูถึงกับหันไปมองหญิงสาวชุดขาว เกิดลังเลอยู่ชั่วขณะ

    “สหาย นางคงเป็นคนของราชวงศ์จริงๆพวกเราควรทำยังไงดี

นาฟก็คิดตามคำพูดของหญิงสาวอยู่ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ไม่นาน แพของพวกนางคง พลิกคว่ำแน่

    “ท่านช่วยดึงพวกเค้าเข้ามาได้มั๊ย

หน้ากากหมูพยักหน้า หยิบอุปกรณ์เครื่องยิงเชือกขึ้นมา ยิงกลับไปที่แพไม้เบื้องหลัง  ดึงแพเข้ามาผูกติดกันไว้  เป็นแพเดียวกันแล้ว  

    “พวกท่านลดใบเรือลง เดี๋ยวข้าจะบังคับให้เอง

ชายหนุ่มด้านหลังรีบทำตามที่นาฟสั่งทันที  หญิงสาวชุดขาวขยับเข้ามาใกล้ๆ นาฟแล้วพยักหน้าให้

นาฟพยายามเดินแพเป็นแนวทแยง เพราะสัมผัสบางสิ่งที่อยู่ใกล้ๆ เกาะกลางที่มีแรงกระทำบางอย่างส่งออกมารุนแรงมาก

แพของกลุ่มของนักศึกษาตอนนี้โครงเคลงอย่างหนัก ใบเรือหลุดปลิวออกไปตอนไหนไม่รู้

ทุกคนเกาะขอบแพกันอย่างใจเต้นระรัวพยายามตรงเข้าสู่เกาะกลางให้เร็วที่สุด ช่วยกันเอามือกวักน้ำ โดยไม่ระวังเกิดคลื่นน้ำ มวลมหาศาลเข้ากระแทกซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า

ไม่นานแพไม้ก็แตกออก เพราะทนแรงกระแทกไม่ไหว

 ทุกคนหลุดลอยออกไปคนละทิศละทางส่งเสียงหากันอย่างสุดเสียง