ริสา : พ่อจะไปพักฟื้นที่ไหนนะคะ อีกที่ พูดชัดๆอีกที
สาธิต : อุบลราชธานี บ้านแม่แก ชัดหรือเปล่า
ริสา : กินยาผิด หรือว่าสมองกลับหรือเปล่าพ่อ ร้อยวันพันปีไม่คุยกัน
สาธิต : ฉันยังอยู่ไม่ถึง พันปี ตามนี้แหละ ที่ที่ไม่มีใครคิดว่าจะไป ปลอดภัยสุด และฉันคุยกับแม่แกแล้ว แม่แกโอเค แกจะมาโวยวายทำไม
ริสา : แล้วจะไม่ทะเลาะกันเหรอ ไม่อยากจะนึกภาพ
สาธิต : ไม่ทะเลาะสิแปลก นิอย่างน้อยพวกเราก็เป็พ่อแม่แกนะ แกจะได้ทำงานโดยไม่ต้องห่วงฉัน จะสิบอะไรก็รีบทำ
ริสา : พ่ออยู่กับแม่ได้จริงๆเหรอ หนูเป็ห่วง
----- คนเป็พ่ออึ้งหน่อยกับคำพูด เพราะปกติลูกสาวต่อต้านเขามาตลอด จะคุยดีดี ไม่ทะเลาะกันเฉพาะเื่งาน ั้แ่แยกกันกับแม่ลูกสาวจะบอกซ้าย ไปขวา หรือต่อต้านทุกเื่
สาธิต : พ่อก็เป็ห่วงเรา แต่ หนูฐิสา พ่อโอเคนะ ผ่าน ไม่เหมือน ชะนีพวกนั้น อยู่กับคนนี้ฉันโอเค
ริสา : พ่อ!!!!!!!
----
สาธิตจะต้องออกจากโรงพยาบาล โดยมีสุรางค์ แม่ของริสา หรือภรรยาเก่าเตรียมโรงพยาบาลเอกชนชั้นดี ที่อุบล บ้านพัก และความสะดวกสบายอื่นๆรอแล้วเหลือแต่เ้าตัวเดินทางไปถึง โดยวันนี้ คนที่มารอรับสาธิตออกจากโรงพยาบาล ลูกสาว ชัยเลขา และแพนหลานชาย
สาธิต : สา ไม่ชวนหนูฐิสามาด้วย
ริสา : เดียวมาคะ จะมารับหมอขวัญด้วย น่าจะมาถึงแล้วรอน้อง
แพน : ยัยหมอจะกลับอะไรตอน 11 โมง เกงานละสิ
ริสา : ปากไปว่าหมอขวัญทำไมนั้น น้องเข้าเวรลากมาหลายวันแล้ว ถึงวันหยุด
หมอขวัญ : ช่างเขาเถอะพี่อ้าย สงสัยสมองจะคิดแต่เื่แย่ๆ มองโลกในแง่ร้าย
แพน : อ้าวหมอไงพูดงี้ ใครจะไปรู้ละ
ฐิสา : พอ ๆ พอ ๆ พอทั้งคู่เลย สวัสดีค่ะคุณลุงดีใจด้วยนะคะ ได้กลับบ้าน น่าจะเบื่อโรงพยาบาลแล้ว
พ่อของริสาเดินทางต่อไปยังจังหวัดอุบลราชธานี โดยที่คนรถไปส่งขึ้นเครื่องที่สนามบิน พร้อมเลขาคู่ใจ ก่อนคนรถจะขับจะถูกสาธิตอนุญาตให้หยุด 2 วัน ให้แวะพักผ่อนหาครอบครัวที่จังหวัดศรีสะเกษ ก่อนจะขับรถไปประจำที่อุบล ตอนนี้ก็เหลือแค่ 4 คนยืนมองรถที่แล่นออกไป
ริสา ริสา ริสา จริงๆด้วย ไอไม่เจอ ยู นานมากเลย ติดต่อก็ไม่ได้ !!
ไม่พูดเปล่าๆ สาวในชุดเดรสสีน้ำเงินรัดรูปเกาะอกแบรนด์ดัง พุงไปแขนคลองคอ พร้อมจุ๊บแก้มซ้ายขวา โดยที่ 3 คนที่เหลืออยู่กลายเป็ฐาตุอากาศ ริสารีบมองมาคนพี่ ที่หน้านิ่ง ไม่แสดงความรู้สึกอะไร แต่ตัวริสาขนลุก ร้อนๆ หนาวๆั้แ่หัวจดเท้า ก่อนจะแกะมือสาวเ้าจากคอ
ริสา : โรสปล่อยก่อน กลับไทยั้แ่เมื่อไหร่
โรส : ไอกลับมาอาทิตย์กว่าแล้ว ไลน์ไปยูก็ไม่อ่าน โทรไปก็ไม่รับ ไปบาร์ ส้มก็บอกอยู่ไม่มาเลย ทำไมยูไม่ไปละ ปกติ ไปล่าสาวทุกอาทิตย์
ริสาแทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองในความพูดมากของโรส ไม่พอยังตามมาคล้องแขนเกาะแน่น เอาเต้าโตๆเบียดแขนไปมาเหมือนที่ชอบทำ ริสาได้แต่ส่งสายตาให้คนพี่พร้อมกับส่ายหัวไปมา
โรส : อ้าวน้องแพน จะไปไหนกันเหรอ แล้วนิใครอ่ะไอไม่คุ้นหน้าเลย ไม่ใช่ยัยพีสาวพูดมาก ยูนิ
แพน : แฮะๆ เพื่อนผมกับพี่สาครับ
โรส : โอ้วสวัสดีค่ะ
โรสทักทาย 2 สาวเป็ธรรมเนียมก่อนจะกลับมาควงแขนริสา แล้วกระตุกเบาๆ
โรส : สาคะ พาไปกินข้าวหน่อยคิดถึงอาหารไทย นิคุณแม่ให้มาเยี่ยมผู้ใหญ่ไม่สบาย เบื่อไม่รู้จะคุยอะไร
ริสา : คือว่า ... พูดพร้อมพยายามแกะมือตุ๊กแกที่เกาะไม่ปล่อย
-*----
ฐิสา : งั้นพี่กลับเลยนะคะ ป่ะขวัญ
แพน : ผมติดรถไปด้วยได้หรือเปล่าครับ เมื่อเช้ามารถตู้ที่ไปส่งคุณอา
ฐิสา : จ้ะ รถจอดลานด้านข้างเร็ว
คนพี่เดินออกจากตรงนั้นหน้านิ่งแต่อายอะไรบางอย่างส่งให้ริสารู้สึกว่าตัวเองร้อนๆหนาวๆอย่างมาก
โรส : พี่คนนั้นชื่อ "นาง" เหรอ ไทยๆดี
ริสา อยากจะร้อนะโออกมาดังๆ แต่ทำไม่ได้
ริสา : จะกินอะไร ก็กินแถวนี้นะ สาติดธุระ
---
สุดท้ายคนขับก็กลายมาเป็แพน เพราะหมอขวัญนั้นไม่ได้นอนมาทั้งคืน ส่วนฐิสา ตอนนี้ไม่มีใครเดาอารมณ์ถูกนอกจากความเงียบ อยู่เบาะหลังฟังเสียง 2 คนข้างหน้าที่คุยจิกกัดกัน
หมอขวัญ : จะไม่เรียกพี่สาว่าพี่อ้ายแล้ว เ้าชู้
แพน : คุณครับ อย่าตัดสินคนง่ายๆแบบนี้สิครับ พี่โรสสอ่ะ ลูกคู่ค้าบริษัทที่บ้านผม มาั้แ่รุ่นปู่รุ่นย่าแล้ว
หมอขวัญ : ก็แม่กุหลาบนมโตนั้น มาถึงพุงจูบเลย จะให้คิดว่ายังไง
แพน : นางก็เป็ของนางแบบนั้นตังแต่เด็กแล้ว
คนนั่งเบาะหลังเหมือนจะเงียบๆ แต่ถอนหายใจยาวๆออกมา ฐิสาไม่แสดงออกให้เด็ก 2 คน ข้างหน้าเห็น เพราะประสบการณ์ที่สังสมมาั้แ่สามีเก่า ทำให้เลเวลเื่พวกนี้ ริสาเก่งพอตัว จึงได้แค่นิ่งและให้เวลาช่วยให้ใจเย็นลง อีกอย่างเ้าตัวก็ไม่มีสิทธิ์พูดอะไร เราะไม่ได้เป็อะไรกับคนน้อง แม้จะได้กันแล้วก็ตาม แต่ฐิสาก็ไม่รู้ว่าถ้าคนน้องไปได้ใครต่อจากนี้ หล่อนจะรู้สึกแค่ไหน แค่คิดยังกลัวเลย
RRRRRRRRRRR
ฐิสา : "ว่าจังได๋อ้ายสมา" (ว่ายังไงพี่สมา)
"อ้ายมากรุงเทพ แม่ฝากแนวกินมาบักหลาย เอิ้นอีหล้าหมอขวัญมากินนำ "
ฐิสา : อยู่นำกันจ้า อ้ายอยู่บ้าน หรือมาหาสาคอนโด (อยู่ด้วยกันคะ พี่อยู่ที่บ้าน หรือมาหาสาที่คอนโด)
"พ้อกันคอนโดอ้ายเลยมาให้ก่อนค่อยสิเข้าบ้าน " (เจอกันที่คอนโดพี่เอามาให้ก่อน ค่อยจะเข้าบ้าน)
ฐิสา : แพนพี่ชายพี่กลับมาจากบ้านต่างจังหวัด แม่ทำกับข้าวกับของกินมาให้ แพนว่าหรือเปล่าไปทานด้วยกัน
หมอขวัญ : พี่สมามาเหรอ ว้าวๆ ลาภปาก พี่สาไม่ต้องชวนเขาหรอก ไฮโซลูกคุณหนูกินของบ้านเราไม่เป็หรอก
ตอนแรกแพนกะจะขอลงห้างไหนที่ผ่าน เพื่อใช้วันหยุดซื้อของ ดูหนัง หรือตอนเย็นออกไปดื่มกับแก๊งๆ แต่เมื่อเจอคำหมอหน้าซีดเข้าไปจึงตอบว่า
แพน : ผมเกรงใจ แต่ฝากท้องด้วยนะครับ ขอบคุณครับ
หมอขวัญที่แรกยิ้ม เมื่อได้ยินว่าชายหนุ่มจะไปด้วยถึงกับหน้าหงิกขึ้นมาทันที
...
สมา พี่ชายคนโตในบ้านมาถึงคอนโดน้อง ด้วยกล่องโฟมน้ำแข็ง ถุงกล่องอาหารอีก 2-3 ถุง โดยมีแพนทำหน้าที่ช่วยถือขึ้นไปบนคอนโดฐิสา ก่อนที่ 2สาว จะนำอาหารบางอย่างไปเวฟ เพื่อกินกัน
แพน : ผมพึ่งรู้นะครับว่าเราสามารถแยกน้ำ แยกเส้นส้มตำมาตำที่กรุงเทพแบบนี้ได้
สมา : เขาเรียกกับข้าวแห่งความรัก คนต่างจังหวัด อยากให้ลูกหลานได้ทาน ลูกหลานทานแล้วก็นึกถึงคนที่บ้าน แพนเคยเห็นคนที่อีสาน สีขาวสานใส่ถุงปุ๋ยให้ลูกหลานเอากลับมาหรือเปล่า
แพน : ครับผมเคยเห็นในทีวี เวลากลับเทศกาลเขาจะเอามา
ฐิสา : นั้นคือความรักนอกจากลูกหลานจะประหยัดแล้ว เขายังเลือกข้าวดีดี สีมาให้ลูกหลาน หาอะไรที่ลูกชอบที่อยู่บ้านทานมาให้
แพน : หืมซึ้งจังครับ
หมอขวัญ : เดียวนี้มีการถนอมอาหารตามยุคสมัย ขนส่งไม่นานก็ถึงด้วยคุณ
สมา : พ่อปิ้งไก่บ้านเป็ตัวเหลืองหอม ว่าจะขโมยกินกลางทางแล้วนะนั้น
ฐิสา : โหลองดูสิ (ฐิสาแกะไก่ออกจากกระดาษห่อที่พ่อย่างมาให้ ก่อนจะยกมือเช็ดน้ำตาเพราะคิดถึงพ่อมากนั้นเอง)
---
แพน : ว้าวๆ อาหารเต็มโต๊ะเลยฮ่ะ ส้มตำ ไก่บ้านย่าง แหนมเห็ด แหนมหมู ต้มแซบ ปลาทอด ห่มหน่อมไม้หมู และที่พิเศษสุด ขนมจีน น้ำยาตีนไก่ มากินตีนกันเลย
สามพี่น้องมองหนุ่มเมืองกรุงที่ตื่นเต้นกับอาหารที่มีมากจนเต็มโต๊ะ ไม่รวมผลไม้หลา่กหลายที่เก็บมาจากไร่ที่บ้าน ถ่ายลงสตอรี่ ช่องทางโซเซียลตัวเอง อย่างขำขำ
---
ระหว่างที่ริสานั่งรอโรสกินข้าว ที่ไม่มีทีท่าจะยอมอิ่มสะที หลังจากเสียเวลาเลือกร้านนาน กว่าจะได้ เพราะริสาขู่ว่า ถ้าไม่เลือกสักร้านจะกลับ โดยที่ริสาเขี่ยข้าวไปมา ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว กลัวคนพี่จะเข้าใจผิด เลยไถ่มือถือเล่น พบว่าน้องชายตัวดี กำลังมีความสุขกับอาหารหลายอย่างที่คอนโดฐิสา ทั้งที่ที่ตรงนั้นควรเป็ตัวเอง
แต่เดี่ยว !
ผู้ชายที่โอบบ่าคนพี่คือใคร ทำไมพี่ของเธอถึงมีรูปบางรูปซบกันด้วย
ริสา : มีธุระด่วน โรสตามสบายนะ เดียวสาไปจ่ายเงินเคาน์เตอร์โทษที บาย
โรส : เดี้ยวสิ สา สา ริสา ยั้ยบ้าเอ้ย
9K
