หลังจากมีวัตถุปริศนาหล่นลงมาจากฟากฟ้า โลกทั้งใบที่เคยเจริญรุ่งเรืองและเคยมีชีวิตชีวา ก็กลายเป็นอันอับเฉารกร้างว่างเปล่าในระยะเวลาสั้น ๆ ด้านนอกนั่นเต็มไปด้วยฝูงผีดิบนับจำนวนไม่ถ้วน สถานที่เดียวที่เปรียบเสมือนเป็นที่พึ่งที่สุดท้ายของผู้รอดชีวิตก็คือ ‘ค่ายกักกัน’

ที่นั่นไม่มีกฎหมายตายตัว! ไม่มีคุณธรรมความถูกต้อง ทุกอย่างขึ้นอยู่กับหัวหน้าค่ายกักกันแค่คนเดียว

มองเผิน ๆ การมีชีวิตอยู่ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่ดี แต่ในทางกลับกันสำหรับสาวน้อยวัยแรกแย้มอย่างหลานเมิ่งอีกลับรู้สึกว่า ตนเองสิ้นไร้อนาคตอย่างสิ้นเชิง ไม่ได้ต่างอะไรกับการอยู่รอวันตายไปวัน ๆ และไม่ได้ต่างอะไรกับตายทั้งเป็น

หากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่อไป... ใครเล่าจะรู้... ไม่วันใดก็วันหนึ่ง หลานเมิ่งอีอาจถูกบังคับย่ำยืนขืนใจก็เป็นได้

เห้อ... ชีวิตหนอชีวิต... ช่างเฮงซวยสิ้นดี!

เอาล่ะ! ในเมื่อไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปพึ่งพาใครที่ไหน ประจวบเหมาะกับวันนี้เป็นวันครบรอบวันคล้ายวันเกิด หลานเมิ่งอีจึงหันหน้าไปพึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ที่ไม่รู้ว่ามีอยู่จริงหรือไม่ 

หลานเมิ่งอีหลับตาพริ้มเฝ้าอธิษฐานขอพรต่อทวยเทพด้วยหัวใจที่อ่อนล้าแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง 

พรข้อนี้ เป็นจริงได้ก็ดี ไม่เป็นจริงก็ช่างหัวมันเถิด…

อา… แต่ใครไหนเลยจะไปคาดคิดว่า การหลับตาขอพรในค่ำคืนนั้นเพียงแค่ครั้งเดียว จะเปรียบเสมือนพลุไฟดวงใหญ่ ที่ส่องสว่างนำทางให้หลานเมิ่งอีได้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ และได้ไปเผชิญหน้ากับอะไรหลาย ๆ อย่างในแบบที่ไม่เคยพบเจอที่ไหนมาก่อน

แล้วหลังจากนั้นชีวิตของหลานเมิ่งอีก็ไม่เคยเหมือนเดิมอีกต่อไป…