หลังจากที่ฉันกับเสี่ยวฮวาแอบหนีออกจากบ้านมาได้ก็มุ่งหน้าไปที่ตลาดทันที ระหว่างทางฉันก็เพลิดเพลินไปกับบ้านเรือนของผู้คนที่นี่ เห็นได้ชัดว่าบ้านไหนมีอันจะกิน ได้จากรั่วบ้านของพวกเขาหรือเปล่าฉันไม่ค่อยแน่ใจ เพราะบ้างหลังสร้างกำแพงจากหินและดินเผา และบางที่ก็สร้างจากไม้ไผ่ที่ปลูกไว้ในบริเวณบ้านไม่ก็หาได้จากในป่าแถว ๆ หมู่บ้าน
"เสี่ยวฮวาอีกนานไหม...ที่เราจะไปถึงตลาด" ฉันถามเธอด้วยเสียงที่ใกล้จะหมดแรง แรก ๆ ก็ตื่นเต้นและไม่รู้สึกเหนื่อยเลย แต่พอเดินมาได้ระยะหนึ่งเท่านั้นแหละขาของฉันก็ประท้วงจะหยุดเสียได้สงสัยเ้าของร่างคงไม่เคยเดินเท้าไกลขนาดนี้มาก่อน ถ้ามีรถวิ่งหลุดโลกเข้ามาในนี้สักคันคงจะดีไม่น้อย ให้ฉันมาอยู่ที่นี่ก็น่าจะให้ของต่างหน้ามาด้วย ให้หายคิดถึงที่ที่จากมาก็ไม่ได้ฉันคิด
"ไม่นานหรอกเ้าค่ะ หลังจากที่เราเดินผ่านแนวป่าไผ่นี้ไป เราก็จะมองเห็นตลาดในตัวเมืองผิงอันแล้วเ้าค่ะ"
"ถนนดีกว่านี้ไม่มีหรอทำไมต้องพาข้าเข้าป่าด้วย"
"มีเ้าค่ะ แต่เสี่ยงจะโดนจับได้ก่อนไปถึงตลาดเ้าค่ะ ดังนั้นทางเส้นนี้ปลอดภัยกว่าและเร็วกว่าด้วย"
"จริงด้วย...เ้าฉลาดกว่าข้าอีกนะฮวาเออร์" ฉันพูดชมเธอไปทำไมฉันถึงคิดไม่ได้ และฉันเห็นว่าเธอแก้มแดงด้วย ฮ่าาาาา น่ารักจริงแม่สาวน้อยฮวาเออร์ของข้า
"คุณหนูระวังค่ะ! อันตราย" ระหว่างที่เดินอยู่ข้างถนนอยู่ก็มีรถม้าวิ่งมาอย่างรวดเร็ว เกือบได้ไปเฝ้าพระอินทร์ของแท้แน่เลยครั้งนี้ โชคยังดีที่ได้นางฟ้านาง์เสี่ยวฮวาช่วยไว้
"ขอบคุณเ้ามากฮวาเออร์"
"ข้าเต็มใจทำและมันเป็หนึ่งในหน้าที่ของสาวใช้อย่างข้าเ้าค่ะ"
"ตอนนี้ข้าไม่้าสาวใช้ ข้า้าเพียงสหายที่สามารถไว้ใจได้เท่านั้น ว่าแต่เมื่อครู่เ้าได้รับบาดเก็บตรงไหนไหม"
"ไม่เ้าค่ะ"
"อย่าให้รู้นะว่ารถม้านั้นเป็ของใคร แม่จะด่าให้หลงทางกลับบ้านไม่ถูกเลย คำขอโทษสักคำก็ไม่มี ฮึ! " พอฉันพูดจบ เสี่ยวฮวาทำหน้าอึ้ง ๆ คงไม่เคยเจอลู่จิ่วพูดแบบนี้มาก่อนแน่เลย เอาไงดีล่ะทีนี้ "ข้าว่าเรารีบไปกันต่อดีกว่าเนอะ...ไปกัน" พูดจบฉันก็เดินไปข้าหน้าต่อทันที
"ช้าก่อนเ้าค่ะคุณหนู...ท่านไปไม่ถูกทางเ้าค่ะ มันต้องเลี้ยวแยกนี้เ้าค่ะไม่ใช่ตรงอย่างนั้น"
"อ้าวก็ไม่บอกให้เร็วกว่านี้"
"ก็คุณหนูเล่น...."
"ช่างเถอะ...ไปทางนี้นะ" พูดจบฉันก็เดินนำหน้าเธอไป ทางที่ไปถ้าคนไม่สังเกตแบบฉันมาคนเดียวคงไม่มีทางเจอแน่ เพราะเป็ทางแคบ ๆ สัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่านี้ถนนนะ คือต้นไผ่คู่ที่ขึ้นห่างกันหนึ่งชั่วแขนได้ พอเดินมาได้สักพัก เราก็หยุดพักกันใต้ต้นไม้ใหญ่ริมทาง
"ทำไม่มีแต่เราเดินเข้ามาในนี้ ข้ายังไม่เจอใครสักคนสัญจรไปมาเลย เ้าแน่ใจนะว่าเราไม่ได้มาผิดทาง"
"ข้าลืมบอกไป...่นี้มีข่าวว่าเสือออกอาละวาดทำร้ายคนบนเส้นทางนี้เ้าคะ ถ้าไม่มีเื่ด่วนจริง ๆ ทุกคนจะพากันเลือกไปใช้ทางหลักเ้าค่ะ" เสี่ยวฮวาพูดก็เอาแขนกอดตัวเองพลางหันซ้านแลขวา พอรู้เหตุผลว่าทำไมเท่านั้นล่ะ ฉันอยากจะหัวเราะดัง ๆ ทำไมไม่รอให้เสือออกมาหาเสียก่อนถึงค่อยบอกถ้าจะมาพูดเอาตอนนี้ รู้งี้เสี่ยงถูกจับได้ดีกว่า อย่างน้อยฉันยังมีโอกาสในการหนีใหม่ได้ แต่นี้ถ้าเจอเสือฉันตอบไม่ได้เลยว่าจะยังมีโอกาสรอดชีวิตไหม เสี่ยวฮวานะเสี่ยวฮวา
"เรารีบไปต่อกันเถอะ...ข้าหายเหนื่อยแล้ว"
"เ้าค่ะ! "
"ว่าแต่อีกนานหรือไม่กว่าจะพ้นป่านี้"
"ไม่นานเ้าค่ะ เราเดินผ่านพุ่มไม้ตรงนั้นได้ก็เป็ชายป่าแล้ว"
"งั้นรีบเลย...เดี๋ยวพี่มันออกมาก่อน" ฉันพูด เสี่ยวฮวาทำท่าจะถามขึ้นฉันจึงยกมือห้ามไว้ก่อน เอาชีวิตให้รอดจากตรงนี้ก่อน จะถามสักกี่ร้อย กี่พันคำถามฉันจะตอบให้ ระหว่างเดินไปจากตอนแรกที่เดินสบาย ๆ ชมนกชมไม้ไปด้วย ตอนนี้กลับระแวงหันซ้ายทีขวาที และมองหลังบ่อยขึ้น
หลังจากออกจากป่ามาได้ด้วยความหวาดระแวงกลัวเจอแจ็คพอตแตก ตอนนี้พวกเราก็มาถึงตลาดผิงอันตลาดที่ใหญ่ที่สุดของเมืองผิง เวลานี้ก็จะประมาณสี่โมงเย็นแล้วเมื่อเหลือบมองนาฬิกาเรือนโตบนท้องฟ้า เราจึงตัดสินใจแวะโรงเตี๊ยมที่ใกล้ที่สุดเพื่อทานอาหาร และถือโอกาสนั่งพักให้หายเหนื่อยด้วย คาดว่าคืนนี้จะนอนที่นี้ด้วย
"เชิญพวกท่านทั้งสองทางนี้เลยขอรับ" พนักงานต้อนรับหนุ่มน้อยวัยละอ่อนพูดจบก็นำทางพวกเราขึ้นไปนั่งโต๊ะบนชั้นสองของร้าน บรรยากาศโดยรอบคล้ายกับที่เคยดูให้ซีรี่จีนโบราณเลย เอ๊ะ! แบบนี้ฉันจะมีบุพเพให้ได้เจอหนุ่มหล่อเพื่อมาเป็อาหารตาบ้างไหมนะ
"คุณหนูจะรับอะไรเ้าคะ" เสี่ยวฮวาหาถามขึ้นหลังจากที่เห็นฉันกำลังนึกอะไรเพลิน ๆ จนลืมสั่งอาหาร
"เหล้า...ข้า้าเหล้า เอามาสองไห" ก็ฉัน้ามันจริง ๆ เมื่อเมาแล้วก็จะได้หลับ ๆ ไป เหนื่อยมาทั้งวันฉันก็อยากหาความสุขให้กับตัวเองบ้างถึงจะช่วยได้ชั่วคราวก็เถอะ
"คุณหนูแต่ท่านยังไม่เคยดื่มเลยนะเ้าคะ"
"จะได้เคยก็วันนี้แหล่ะไม่ต้องห่วงนะฮวาเออร์"
"แล้วอาหารล่ะเ้าคะ"
"เ้าก็สั่ง ๆ มาเถอะสักสี่ห้าอย่าง ข้าเป็คนทานง่ายได้หมดเลย" ฉันบอกเธอ ถ้าให้ฉันสั่งคงไม่ได้กินแน่
"เ้าค่ะ...ที่นี่มีอะไรขึ้นชื่อบ้าง" เสี่ยวฮวาถาม พนักงานหนุ่มที่ยืนรอรับออเดอร์
"ที่ร้านของเรา...เมนูที่ทุกคนชอบสั่งคือ หมูสามชั้นน้ำแดง เป็ดพะโล้ ผัดสามเซียน และที่เยอะที่สุดคือเป็ดรมชาขอรับ"
"งั้นข้าขอ เป็ดรมชา ผัด..."
"ข้าลืมบอกไปว่าข้าทานอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เมนูเป็ด นกทุกชนิด และเครื่องในสัตว์" ฉันพูดขึ้นก่อนที่เธอจะสั่งเมนูอื่น
"ปกติคุณชอบทานเป็ดเป็ประจำไม่ใช่หรือเ้าคะ"
"นั้นมันข้าเมื่อก่อน ตอนนี้ไม่ชอบสุด ๆ เลย"
"งั้นเปลี่ยนเป็ข้าวสวยหนึ่งโถ ผัดสามเซียน หมูเปรี้ยวหวาน เต้าหู้ผัดทรงเครื่อง เอาแค่นี้ก่อน"
"อย่าลืมเหล้าของข้าสองไหด้วยนะ"
"ขอรับ"
หลังจากสั่งอาหารไป รอไม่นานพนักงานก็นำเหล้ามาเสิร์ฟ ฉันก็จัดยกไหกระดกทันที ความรู้สึกแรกขมแต่ก็มีรสหวานตามมาถือว่าใช้ได้ กว่าอาหารจะมาเหล้าก็หมดไปหนึ่งไหเกือบสอง
พอทานอาหารเสร็จฉันก็ดื่มต่อ ชวนเสี่ยวฮวาดื่มด้วยกันเธอก็เอาแต่ปฏิเสธฉันอย่างเดียว ไม่นานจากสองไหเป็สี่ไห ห้าไห พร้อมถั่วทอด หลังจากหมดไหที่เท่าไหร่ไม่แน่ใจสติฉันก็ดับไป ไม่รับรู้อะไรอีกเลย
*เอาแล้วเอมในร่างคุณหนูลู่จิ่วเมาหลับไปแล้ว ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วรับรู้ถึงวีรกรรมต่าง ๆ เธอจะทำอย่างไร...เธอทำคุณหนูลู่จิ่วเป็สาวขี้เมาไม่ได้นะมันจะดูไม่ดี*
288K
