กลายเป็นบอสของเกทซอมบี้ไปซะแล้ว

ตอนที่ 37

“หัวหน้า ได้ยินหรือเปล่า พวกเขาจะประกาศวันหยุดแถมยังจะจัดฉลองยาวตั้งหลายวันแน่ะ” การปิดเกทคุกทองคำได้ทำให้ทั่วทั้งประเทศต่างพากันตื่นเต้นทั้งยังพากันเฉลิมฉลองกับความสำเร็จครั้งนี้อีกด้วย ไม่ใช่แค่ประชาชนธรรมดาเท่านั้น แม้แต่เหล่าฮันเตอร์ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ต่างก็มีท่าทีตื่นเต้นไม่ต่างกันเพราะถ้ากรงทองเกิดแตกขึ้นมา คนที่ต้องรับมือกับมอนสเตอร์พวกนั้นก็คือเหล่าฮันเตอร์นี่เอง

“ไม่รู้หรอกว่าใครเป็นคนปิดเกทสำเร็จ แต่สุดยอดเป็นบ้าเลย” เสียงชื่นชมของเหล่าสมาชิกกิลด์ดาราสวรรค์ทำเอายูที่กำลังนั่งพักอยู่ในห้องทำงานของพวกลูกน้องอดที่จะแอบยิ้มออกมาไม่ได้ เพราะเขาคือหนึ่งในคนที่รู้ดีว่าใครคือคนที่ปิดเกทคุกทองคำสำเร็จนี่นา

“หัวหน้า นานๆทีพวกเราก็พักงานกันสักหน่อยแล้วออกไปเที่ยวกันบ้างเถอะ” ระหว่างเหล่าสมาชิกกำลังรุมล้อมทีวีที่ติดอยู่บนผนังห้อง ภูมิ สมาชิกกิลด์ดาราสมุทรก็หันไปหายูก่อนจะชวนคนในกิลด์ไปเที่ยวด้วยกันเสียอย่างนั้น

“ก็ไม่เลวนะ โอกาสดีๆแบบนี้พวกเราก็ควรผ่อนคลายกันบ้าง” แม็ก รองหัวหน้ากิลด์ดาราสมุทรทำท่าทีเห็นด้วยกับคำพูดของลูกน้อง ทั้งๆที่ในมือถือของตนเพิ่งจะส่งข้อความไปชวนสาวๆให้ไปเที่ยวด้วยกันไปแล้วแท้ๆ ท่าทางเจ้าพวกนี้จะวางแผนหยุดงานแล้วหนีไปเที่ยวกันเรียบร้อยแล้วแน่ๆ

“รายงานด่วน ขณะนี้ทางประเทศลีนินกำลังเข้าสู่สภาวะฉุกเฉินเนื่องจากเกทขนาดใหญ่ใจกลางเมืองทานันได้กลายเป็นเกทเบรคจนเกินการควบคุม จนถึงตอนนี้ยังไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้เลยค่ะ” ข่าวดีของประเทศตัวเองเพิ่มจะรายงานจบไป อยู่ๆก็มีรายงานด่วนเข้ามาแทรกเสียได้ แถมข่าวที่เข้ามาแทรกดันเป็นข่าวร้ายของประเทศเพื่อนบ้านอีกต่างหาก แม้จะเป็นประเทศที่ไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ แต่ข่าวความเสียหายก็ทำเอาคนที่ดูข่าวอยู่ปรับอารมณ์ไม่ทันอยู่ดี

“คราวนี้เกทของทางนั้นกลายเป็นเกทเบรคอีกแล้วเหรอ ไม่ใช่ว่าประเทศนั้นมีฮันเตอร์ระดับพิเศษเยอะกว่าประเทศเราเหรอ” สมาชิกกิลด์คนหนึ่งตั้งคำถามขึ้นมาอย่างน่าสนใจทีเดียว แม้ประเทศลีนินจะเป็นประเทศที่เล็กกว่าไทยมาก แต่ในช่วงหลังมานี้ระดับฮันเตอร์ของประเทศลีนินกลับเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนผิดหูผิดตา และในช่วงไม่กี่ปีนี้ที่ประเทศลีนินมีฮันเตอร์ระดับพิเศษเพิ่มขึ้นมาอีก 2 คนกลายเป็น 6 คน ก็ทำให้สงครามน้ำลายระหว่างประเทศดุเดือดมากทีเดียว

“มีเยอะแล้วยังไงล่ะ ต่อให้มีฮันเตอร์ระดับพิเศษกี่คนก็สู้ท่านธิดาสวรรค์ของพวกเราไม่ได้หรอก ขนาดกลุ่มพันธมิตรยุโรปใหม่ที่มีฮันเตอร์ระดับพิเศษรวมๆกันเกือบยี่สิบคนก็ยังต้องขอความช่วยเหลือจากท่านธิดาสวรรค์ด้วยซ้ำ ต่อให้พวกลีนินมันมีเยอะกว่าก็สู้พวกเราไม่ได้หรอก” แน่นอนว่าเรื่องที่สมาชิกกิลด์ของยูพูดออกมาก็เป็นเรื่องจริงทั้งนั้น หากไม่ใช่เพราะระดับของรินรดาสูงกว่าฮันเตอร์ระดับพิเศษคนอื่นๆคงป้องกันเกทคุกทองคำมาได้ไม่ถึงตอนนี้หรอก สกิลสร้างกรงทองของเธอแข็งแกร่งจนแม้แต่ฮันเตอร์ระดับพิเศษด้วยกันยังต้องยอมรับ การที่ประเทศอื่นๆไม่มีคนอย่างรินรดาถือเป็นเรื่องน่าเสียดายจริงๆ

ติ๊ด…

“ครับคุณลุง…” ระหว่างพวกลูกน้องกำลังนินทาประเทศข้างเคียงอย่างสนุกปาก อยู่ๆสันติพ่อบุญธรรมของตัวยูเองก็ติดต่อเข้ามาเสียอย่างนั้น ทั้งๆที่เวลาปกติเขาจะไม่ค่อยติดต่อมาเท่าไหร่แท้ๆ

“ยู เธอได้ยินข่าวของประเทศลีนินหรือยัง” น้ำเสียงของลุงสันติดูแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก มันเหมือนคนกำลังลำบากใจอยู่เลย

“ถ้าเป็นข่าวเรื่องเกทเบรคผมเพิ่งจะเห็นจากทีวีเลยครับ คุณลุงมีอะไรเหรอครับ” พอพูดเรื่องของลีนินขึ้นมา ยูก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเท่าไหร่ เพราถ้าเกิดเกทเบรคแล้วประเทศลีนินเกิดควบคุมไม่ได้ ประเทศข้างเคียงก็ต้องส่งคนเข้าไปช่วยเหลือเพราะถ้าปล่อยเอาไว้แบบนั้นมันอาจจะลุกลามมาถึงประเทศของตนได้ และยูที่เป็นฮันเตอร์ระดับ S ทั้งยังเป็นฮันเตอร์ที่มีสกิลตรวจสอบที่มีระยะกว้างที่สุดในประเทศก็ถือเป็นคนที่มีโอกาสที่จะโดนส่งตัวไปสูงที่สุดคนหนึ่งเลย

“ยู… พวกเราได้รับรายงานมาว่าคุณรินอยู่ที่เกทนั้นด้วย ดูเหมือนพวกลีนินจะเข้ามาขอร้องให้เธอไปช่วยผนึกเกทเอาไว้” ทันทีที่ได้ยินคำพูดของลุงสันติ คิ้วของยูก็ขมวดเข้าหากันทันที มิน่าล่ะวันก่อนพี่รินถึงส่งข้อความมาขอยกเลิกนัดกลางคัน แต่เรื่องที่พี่รินติดงานจนต้องเลื่อนนัดมันก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยๆอยู่แล้ว และสิ่งที่ทำให้ยูงุนงงกลับเป็นเรื่องที่พี่รินอยู่ที่เกทนั้นแล้วทำไมมันยังกลายเป็นเกทเบรคได้อีกล่ะ

“ลุงก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่มอนสเตอร์พวกนั้นพังกรงทองของคุณรินแล้วจู่โจมคุณรินจนบาดเจ็บสาหัส โชคดีที่เธอยังฝืนใช้สกิลป้องกันตัวเองกับคนของลีนินเอาไว้ได้ แต่ตอนนี้คุณรินก็ตกอยู่ในวงล้อมของพวกมอนสเตอร์ไปแล้ว” คำอธิบายของลุงสันติทำเอายูใจหายไปเหมือนกัน กรงทองของพี่รินโดนทำลายเนี่ยนะ เจ้ามอนสเตอร์ที่ทำลายกรงทองได้มันต้องแข็งแกร่งขนาดไหนกัน แล้วอาการบาดเจ็บของพี่รินอีกล่ะ เธอบาดเจ็บขนาดไหนกันแล้วถ้ามอนสเตอร์มันน่ากลัวขนาดนั้นใครจะเข้าไปช่วยพี่รินได้ล่ะ

“คุณลุง…ช่วยส่งคำขอออกนอกประเทศให้หน่อยได้หรือเปล่าครับ” แม้จะกังวลเรื่องของพี่รินจนหน้าซีดเผือด แต่สมองของยูก็ยังทำงานพยายามคิดหาทางออกให้เร็วที่สุด แม้ตัวเขาจะอยากขึ้นเครื่องบินไปประเทศลีนินตอนนี้เลยด้วยซ้ำ แต่มันก็ยังติดกฎระหว่างประเทศอยู่

“ตอนนี้ลีนินประกาศสภาวะฉุกเฉินแล้ว พวกเราสามารถส่งฮันเตอร์ระดับสูงเข้าไปช่วยเหลือได้โดยไม่ต้องทำเรื่องแล้วล่ะ ตอนนี้แค่เธอมาเตรียมขึ้นเครื่องที่สมาคมก็พอ” ท่าทางฝ่ายสมาคมก็รีบจัดการไปหลายเรื่องแล้วสินะ แต่เรื่องกฎระหว่างสภาวะฉุกเฉินยูก็ทราบดีเหมือนกัน

“ไม่ใช่ของประเทศลีนินครับ แต่เป็นของประเทศเราครับ ช่วยขอร้องสมาคมให้อนุญาตให้พี่จูนกับพี่ฝนไปช่วยพวกเราด้วยเถอะครับ” หากได้รับอนุญาตจากประเทศปลายทาง ฮันเตอร์แรงค์ S อย่างยูก็สามารถเดินทางไปประเทศอื่นได้โดยไม่ถูกขัดขวางอยู่แล้ว แต่พี่จูนกับพี่ฝนตอนนี้น่าจะยังออกนอกประเทศอย่างอิสระไม่ได้ แต่คนที่จะช่วยเหลือพี่รินได้ตอนนี้ก็มีแต่พวกเธอเท่านั้น

“เรื่องนั้นพวกเราจัดการไปแล้ว โชคดีที่ตอนนี้พวกเธออยู่ที่สมาคมฮันเตอร์พอดีก็เลยมารออยู่ที่นี่แล้ว ตอนนี้เธอรีบมาที่สมาคมแล้วขึ้นเครื่องไปพร้อมกับพวกคุณจูนเถอะ” กลายเป็นฝั่งยูเสียอย่างนั้นที่กังวลมากเกินไป เรื่องความสามารถของจูนมันถูกเปิดเผยมาตั้งแต่เกษมโดนเรียกไปสอบเรื่องเกทคุกทองคำโดนปิดไปแล้ว ตอนนี้ทางสมาคมรับทราบถึงความสามารถของพวกจูนกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และพวกเขาก็รู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้ต้องยืมความสามารถของพวกเธอเท่านั้น และต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรพวกเขาก็พร้อมที่จะแลกเพื่อช่วยเหลือเทพธิดาผู้ปกป้องพวกเขามานับสิบปีคนนี้ให้ได้อยู่แล้ว

“คะ…ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้” สีหน้าของยูตอนนี้ดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อทราบว่าตอนนี้พี่จูนกับพี่ฝนกำลังรออยู่ที่สมาคมก่อนแล้ว พริบตาที่ได้ยินข่าวยูก็รีบพุ่งตัวออกไปจากตึกโดยไม่คิดจะขับรถออกมาจากที่จอดรถเสียด้วยซ้ำ แม้จะเสียพลังกายไปมาก แต่การวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดด้วยค่าสถานะความเร็วของเขาตอนนี้มันเร็วกว่าการขับรถหลายเท่าเลย

.

.

.

“ไม่ต้องห่วงนะยู พวกเราต้องช่วยท่านธิดาสวรรค์ออกมาได้แน่ๆ” ทันทีที่ยูมาถึงสมาคม เครื่องบินเจ็ทความเร็วสูงของสมาคมก็เตรียมพร้อมออกบินอยู่ก่อนแล้ว พอเขาขึ้นมาเครื่องก็พุ่งตัวออกมาทันทีเพื่อไปช่วยเหลือธิดาสวรรค์ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ถึงอย่างนั้นเวลาในการเดินทางจากเมืองหลวงของไทยไปยังประเทศลีนินก็ต้องใช้เวลาเกือบ 30 นาทีอยู่ดี และระหว่างนั้นท่าทีของยูก็กังวลมากจนจิตใจแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย

“ขอโทษครับพี่ ผมกังวลมากจริงๆ” ยิ่งเวลาผ่านไปยูก็ยิ่งหน้าเสียขึ้นทุกทีจนแม้แต่เกษมที่ติดตามมาด้วยยังไม่เคยเห็นท่าทีแบบนี้ของยูมาก่อนเลย ขนาดตอนต้องเข้าไปต่อสู้ภายในเกทระดับ S ฮันเตอร์ยูเรนัสยังไม่กระวนกระวายเท่านี้เลยแท้ๆ

“ไม่เป็นไร พี่อยู่ตรงนี้แล้ว” จูนกุมมือของยูเอาไว้แน่นเผื่อจะช่วยปลอบใจเขาได้บ้าง ความรู้สึกที่อาจจะต้องสูญเสียคนสำคัญไปมันน่ากลัวมาก แม้แต่จูนเองก็ไม่อยากสัมผัสความรู้สึกแบบนี้อีก แม้เธอจะไม่เคยเจอธิดาสวรรค์คนนั้นมาก่อน แต่จากท่าทางที่ยูกังวลมากขนาดนี้แสดงว่าธิดาสวรรค์คนนั้นสำคัญกับยูมากจริงๆ

“เข้าเขตลีนินแล้วครับ อีกห้านาทีพวกเราจะไปถึงเกทแล้ว” เสียงรายงานของนักบินทำให้ยูใจเย็นลงได้หน่อย อย่างน้อยตอนนี้ก็ใกล้ถึงแล้ว ขอเพียงเข้าใกล้อีกหน่อยเขาก็น่าจะใช้สกิลตรวจสอบได้

“ในนี้มีใครใช้สกิลรักษาได้บ้างครับ” พอเริ่มคิดว่าจะช่วยเหลือยังไง สมองของยูก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เครื่องบินลำนี้สามารถจอดกลางอากาศได้เหมือนเฮลิคอปเตอร์ทำให้พวกเขาสามารถตรวจสอบจากบนท้องฟ้าได้ แต่ถึงจะเจอพี่รินแล้วก็ยังต้องใช้เวลาเข้าไปช่วยเหลืออีก แต่ถ้าเขาใช้ธนูยิงลูกศรเยียวยาไปให้พี่รินจากบนนี้ก็น่าจะเสียเวลาน้อยลง…

“ค่ะ… ถ้าเป็นเวทรักษาละก็ฉันใช้ได้ค่ะ” คนที่ยกมือขึ้นมาก็คือเมลล์หญิงสาวเผ่ากระต่ายผู้มีเส้นผมสีขาวนั่นเอง แม้ซอมบี้ของจูนจะไม่ต้องพึ่งพาเวทมนตร์รักษากันอยู่แล้ว แต่ก่อนจะกลายเป็นลูกน้องของจูนเมลล์ก็เคยเป็นจอมเวทที่มีเวทมนตร์มากมายมาก่อน และเวทมนตร์รักษาก็เป็นสกิลที่เมลล์มีติดตัวมาแต่แรกแล้ว

“ช่วยร่ายสกิลให้ผมหน่อยนะครับ ขอร้องล่ะ” ยูนำเอาลูกธนูลูกหนึ่งออกมาก่อนจะหันไปขอร้องเมลล์อย่างจริงจังจนเมลล์ที่โดนขอร้องถึงกับทำตัวไม่ถูก

“ทะ…ทราบแล้วค่ะองค์ชาย” แม้เมลล์จะไม่ทราบว่าทำไมยูถึงต้องการเวทรักษา แต่เพราะเป็นคำขอร้องขององค์ชายผู้เป็นเชื้อสายแท้ๆขององค์ราชินี เมลล์จึงไม่รอช้าที่จะร่ายเวทมนตร์รักษาที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่ตัวเองรู้ออกมาทันที เพียงแต่เมลล์ไม่ทราบเป้าหมายที่ยูจะรักษาก็เลยทำได้แค่ส่งผ่านเวทมนตร์ออกมาบนฝ่ามือเท่านั้น

วูบ…

ท่าทางเมลล์จะไม่ต้องถามแล้วว่ายูจะใช้เวทมนตร์รักษากับอะไร เพราะทันทีที่เมลล์ร่ายมนตร์ออกมา แสงสีเขียวที่อยู่บนมือของเมลล์ก็ลอยเข้าไปในลูกธนูที่ยูถือเอาไว้ก่อนที่ยูจะเรียกใช้สกิลบางอย่างจนเปลี่ยนลูกธนูในมือให้กลายเป็นลูกธนูสีเขียวอ่อนที่มีลักษณะโปร่งใสอย่างกับเป็นลูกธนูแก้วมรกตเลย

“ยอดเลย องค์ชายผสานเวทมนตร์เข้ากับลูกธนูนี่เอง น่าสนใจจัง” ดวงตาของช่างทำอุปกรณ์เวทมนตร์ประจำเกทเมืองรกร้างเปล่งประกายออกมาทันที สกิลขององค์ชายยังเป็นเพียงสกิลระดับต่ำแต่ก็เป็นวิธีการใช้ที่น่าสนใจมาก

“องค์ชาย ขออนุญาตนะคะ” เหลือเวลาอีกไม่มากก็จะถึงที่หมายแล้ว แต่เมลล์ก็อดไม่ได้ที่จะทดลองอะไรกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าอยู่ดี แม้ตอนนี้จะปรับแต่งอะไรมากไม่ได้ แต่ถ้าเธอเสริมพลังเข้าไปแล้วใช้คริสตัลมานาอีกหน่อย…

เคร๊ง!!

ชั่วพริบตาที่เมลล์เปิดใช้งานสกิล ลูกธนูในมือของยูก็เปลี่ยนสภาพอีกครั้งกลายเป็นรูปร่างที่ดูงดงามขึ้นมาก แถมยูยังสัมผัสพลังที่เข้มข้นกว่าเดิมได้จากลูกธนูลูกนี้อีกต่างหาก

“ขอบคุณครับ” ยูรับเอาลูกธนูมาไว้ในมือก่อนจะเรียกเปลี่ยนรูปร่างธนูของเขาออกมาเตรียมพร้อมทันที 

พรึบ!

ตั้งแต่ที่เนตรวิเศษส่องสามภพวิวัฒนาการเป็นเนตรสวรรค์สีอำพัน ระยะการตรวจจับของยูก็เพิ่มขึ้นมาก แถมกินพลังงานน้อยลงด้วย แม้ตอนนี้เครื่องจะยังไปไม่ถึงแต่ยูก็ไม่อยากเสียเวลาตอนเปิดใช้งานสกิลด้วยซ้ำ ตอนนี้เขาต้องขยายพื้นที่ตรวจจับให้สูงที่สุดเอาไว้ก่อน พอเครื่องบินเข้าถึงพื้นที่เขาจะได้เจอพี่รินทันที…

“เจอแล้ว” ระยะการตรวจสอบของยูเพิ่มขึ้นมาไกลกว่าที่ตัวเขาคิดเสียอีก ทันทีที่ผลของสกิลเข้าไปในขอบเขตของเกทเบรค ยูก็สัมผัสได้ถึงร่างของเหล่ามอนสเตอร์ที่กำลังเดินไปมาอยู่ภายในเมืองทันที เพียงแต่ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจตำแหน่งของมอนสเตอร์หรือจำนวนของพวกมันเลย แต่สายตาของเขากวาดหาเพียงร่างของพี่รินเท่านั้น และทันทีที่ระยะการตรวจจับเลื่อนไปถึงตำแหน่งพี่รินรดา ยูก็รีบมุ่งความสนใจไปที่เธอทันที

“โล่งอกไปที พี่รินยังหายใจอยู่” สีหน้าของยูดูโล่งใจมากเมื่อมองเห็นร่างของรินรดาที่กำลังนอนหายใจรวยรินอยู่กับพื้น ถึงจะไม่ทราบว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น แต่สกิลที่ปกป้องพี่รินกับคนของลีนินอยู่น่าจะเป็นสกิลอื่นที่ไม่ใช่สกิลกรงทองตามปกติ แต่ถึงจะป้องกันเอาไว้ได้แต่พวกมอนสเตอร์ที่ดูเหมือนมนุษย์หมาป่าก็ยังยืนเฝ้าพวกพี่รินอยู่ไม่ห่าง เหมือนกับกำลังรอให้พี่รินหมดลมหายใจอยู่เลย

“พวกเรามาถึงแล้วครับ” ทันทีที่มาถึงเครื่องบินก็เปิดระบบลดความเร็วฉุกเฉินทำให้ความเร็วของเครื่องลดลงอย่างรวดเร็วก่อนที่ระบบลอยตัวจะทำงานเพื่อให้เครื่องบินรักษาระดับความสูงเอาไว้ได้ แม้การจอดแบบนี้จะรุนแรงไปสักหน่อยแต่ภายในเครื่องก็มีแต่ผู้ปลุกพลังแล้วทั้งนั้นเลยใช้วิธีบ้าบิ่นแบบนี้ได้

ฟู่…

เมื่อเครื่องรักษาระดับได้พี่นักบินก็รีบเปิดประตูเครื่องทันทีเพราะทราบความร้อนใจของผู้โดยสารมาตลอดทั้งทาง พริบตานั้นยูก็ยกคันธนูขึ้นแล้วเล็งยิงศรรักษาไปทางพี่รินทันที แต่ก่อนจะยิ่งมันออกไปยูกลับลังเลไปครู่หนึ่งเพราะตอนนี้พี่รินใช้สกิลป้องกันอยู่ แบบนี้ธนูของเขาจะยิงเข้าไปรักษาได้หรือเปล่า…

“ยิงได้เลยค่ะองค์ชาย รับรองว่าธนูลูกนี้ต้องเข้าไปรักษาได้แน่ๆ” เมลล์เห็นความลังเลขององค์ชายก็รีบรับประกันผลงานของตัวเองทันที ถึงจะแค่นิดหน่อยแต่ลูกธนูลูกนั้นก็เป็นลูกธนูที่เธอปรับแต่งเองเลยนะ รับรองว่ามันต้องทำงานได้อย่างยอดเยี่ยมแน่ๆ

ฟุบ!

แม้จะยังไม่มั่นใจแต่ยูก็ตัดสินใจยิงลูกธนูออกไปอยู่ดี ตอนนี้บาดแผลของพี่รินดูแย่มากๆ แถมลมหายใจก็รวยรินลงเรื่อยๆ อย่างน้อยเขาก็อยากจะรักษาให้ไวที่สุด..

เพล้ง!!

“อ๊ะ…” ลูกธนูของยูทะลุผ่านเกราะป้องกันของรินรดาได้ตามที่เมลล์บอกจริงๆด้วย แถมทันทีที่ลูกธนูปักลงไปบนพื้นใกล้ๆตัวรินรดาผลของเวทมนตร์รักษาของเมลล์ก็ทำงานทันทีจนบาดแผลของรินรดาแทบจะหายสนิทในทันที ทว่า… เกราะป้องกันที่คอยปกป้องรินรดาและคนของลีนินกลับแตกเป็นชิ้นๆต่อหน้าเหล่ามนุษย์หมาป่าที่กำลังลับคมเขี้ยวอยู่อย่างใจจดใจจ่อเสียอย่างนั้น