เพราะเมื่อวานนั้นจับไข้อีกทั้งถูกบังคับให้นอนที่เตียงบรรทมขององค์มหาเทพอีกครั้งเทพแห่งการปรุงยาก็คิดว่าเขานั้นใกล้ชะตาขาดเข้าไปทุกที
และวันนี้องค์มหาเทพทรงมีกิจธุระอื่นวันนี้จึงไม่ได้อยู่เป็เพื่อนกับเทพแห่งการปรุงยาแต่ส่งมอบหน้าที่ดูแลให้กับเทพัทั้งสองแทน
เพราะอย่างนั้นเทพแห่งการปรุงยาถึงได้รู้สึกเหมือนตัวเองชะตาใกล้ขาด
เทพัทองต้าหลงมักจะทำสีหน้าถมึงทึงใส่เขาอยู่ตลอดยามที่เขาอ่านตำราก็มักจะจ้องไม่วางตา เขารู้สึกอึดอัดมากแต่แสดงออกไม่ได้จึงทำได้เพียงแค่ทนสายตาที่น่าอึดอัดนั้นแล้วอ่านตำราต่อไป
โชคยังดีที่เทพัเงินต้าเหลียนไม่ได้เป็เช่นนั้น
“เสี่ยวเซียนไม่เข้าใจตรงไหนรึ”ท่านต้าเหลียนคอยช่วยเหลือยามที่เทพแห่งการปรุงยาไม่เข้าใจอยู่หลายครั้งเป็มิตรมากกว่าเทพัทองมากนักเทพัทั้งสองแม้จะถูกเรียกว่าเป็เทพพิทักษ์หอตำราแต่พวกเขากลับมีความรู้ทั้งหมดที่อยู่ภายในหอตำราเรียกได้ว่าหอตำราขององค์มหาเทพมีอยู่ถึงสามแห่งเลยทีเดียว
“ข้าเพียงแต่สงสัย”เทพแห่งการปรุงยาเอ่ยอย่างระมัดระวัง ไม่รู้ว่าสมควรถามหรือไม่
“สงสัยสิ่งใดรึ?”
“เหตุใดองค์มหาเทพจึงอยู่อย่างเรียบง่ายนักไม่ได้อยู่ในวังพำนักอย่างที่ข้าคิดเอาไว้” เื่นี้สร้างความแปลกใจมากทีเดียวเดิมทีสถานที่พำนักขององค์มหาเทพย่อมต้องไม่ใช่เรือนไม้เล็กๆที่เหมือนกับเรือนของมนุษย์เช่นนี้
“องค์มหาเทพมีวังพำนักอย่างที่เสี่ยวเซียนคิดขอรับเพียงแต่องค์มหาเทพไม่โปรดจะอยู่ที่นั่น จึงสร้างเรือนเล็กและพำนักอยู่ที่นี่ขอรับ” ที่แท้ก็มีวังพำนักอยู่นี่เอง เหตุใดจึงไม่ทรงโปรดกันเล่า
“เหตุใดจึงไม่ทรงโปรดที่จะอยู่ในวังพำนักเล่า?”เทพัเงินเงียบไป จังหวะนั้นเทพัทองที่อยู่ไม่ไกลเอ่ยขึ้น
“ไม่ใช่เื่ที่เ้าต้องรู้”
“ต้าหลง” เทพัเงินเอ่ยห้ามปรามสหายเสียงดุ ไยต้องทำน้ำเสียงไม่พอใจเช่นนั้นด้วยเสี่ยวเซียนเพียงแค่สงสัยก็เท่านั้น
“ต้องขออภัยด้วย”ร่างโปร่งเอ่ยเบาๆ เดิมทีก็ไม่ควรเอ่ยถึงเื่ขององค์มหาเทพโดยพลการองค์มหาเทพไม่ใช่ผู้ที่จะเอ่ยถึงได้ง่ายเช่นคนทั่วไป
เทพัเงินถอนหายใจเมื่อเห็นว่าเทพแห่งการปรุงยามีสีหน้าที่เจื่อนลงเล็กน้อยแต่กระนั้นก็ยังคงตั้งใจอ่านตำราต่อไปจนเวลาล่วงเลยมาจนถึง่เย็นแต่องค์มหาเทพก็ยังไม่กลับมา
เทพแห่งการปรุงยาปิดตำราเล่มสุดท้ายลงวันนี้เขาอ่านได้เยอะทีเดียวได้ความรู้ใหม่ๆเพิ่มและสามารถที่จะปรับเปลี่ยนพลิกแพลงเอาไปใช้ที่แดนมนุษย์ได้จริงเมื่อเป็เช่นนี้ความหวังที่จะช่วยพวกเขาก็อยู่ไม่ไกลแล้ว
“นี่ก็เย็นมากแล้วข้าจะไปส่งเสี่ยวเซียนที่เรือนนะขอรับ” เทพัเงินเอ่ยเมื่อเห็นว่าตอนนี้ถึงเวลากลับของเทพแห่งการปรุงยาแล้วเพิ่งจะหายไข้วันนี้ไม่ควรหักโหมมากนัก
“มิลำบากรบกวนท่านต้าเหลียนกำไลหยกที่องค์มหาเทพให้มาช่วยให้ข้ากลับเรือนได้ในทันที ไม่ได้ลำบากอันใดเลย”เพียงแค่นึกถึงเรือนของตัวเองเขาก็สามารถเปิดประตูไปยังกลางเรือนของตัวเองได้ในทันที
“แต่องค์มหาเทพก็สั่งไว้ว่าหากเสี่ยวเซียนเหนื่อยเกินไปก็ให้อยู่ค้างที่หอตำราหรือเสี่ยวเซียนจะค้างที่นี่ดีขอรับ” เมื่อวานเขาก็อยู่ค้างที่นี่แล้วนะจะให้อยู่บ่อยๆคงจะไม่ดีเท่าไหร่อีกทั้งเขายังไม่อยากอยู่ท่ามกลางเทพชั้นสูงเป็เวลานานๆมันพาลให้รู้สึกเหนื่อยโดยไม่รู้ตัว
“ข้ากลับเรือนของตัวเองดีกว่าอีกทั้งจะเป็การรบกวนัเทพที่ต้องอยู่ดูแลข้า” พวกเขายังมีหน้าที่พิทักษ์หอตำราอยู่เกรงว่าคงจะอยู่เป็เพื่อนเขานานกว่านี้ไม่ได้
“เช่นนั้นพวกข้าไม่ส่งแค่เปิดประตูกลับเรือนคงไม่ได้ลำบากอะไรมากมาย” เทพัทองเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าทั้งสองตกลงกันไม่ได้เสียทีเทพแห่งการปรุงยาจัดเรียงตำราเอาไว้ที่เดิมก่อนจะลาทั้งสองคนแล้วออกไปจากหอตำราเทพต้าเหลียนสาวเท้ายาวๆไปหาสหายก่อนจะตีไหล่ดังเพียะราวกับโมโหแค้น
“เ้าตีข้าทำไม”เทพต้าหลงลูบไหล่ตัวเองที่โดนตีเบาๆ ไยต้าเหลียนจะต้องลงไม้ลงมือกับเขาด้วย
“เ้าใจดีกับเสี่ยวเซียนไม่เป็หรืออย่างไรเสี่ยวเซียนเป็คนดีถึงเพียงนั้นเ้ายังจะทำหน้าแบบนี้ใส่เขาอยู่อีก” เทพต้าเหลียนตีไหล่อีกข้างเต็มแรง ต้าหลงทำหน้ายู่
“มิใช่ว่าพระชายาองค์ก่อนก็เป็เหมือนเขาหรอกรึองค์มหาเทพจึงได้รักใคร่นางถึงเพียงนั้นข้าไม่ยอมให้อดีตซ้ำรอยเดิมอย่างเด็ดขาด” นั่นคือสิ่งที่ต้าหลงปฏิญาณเอาไว้เขาจะปกป้ององค์มหาเทพจากทุกอย่างที่คิดทำร้ายพระองค์จะไม่ยอมให้อดีตเ่าั้ทำร้ายพระองค์อย่างเด็ดขาด
“เ้าคิดอะไรของเ้าเสี่ยวเซียนมิได้เป็เหมือนกับพระชายาเสียหน่อย แทบจะไม่เหมือนกันเสียด้วยซ้ำ”ต้าเหลียนแย้ง นิสัยใจคออาจคล้ายกันอยู่บ้างโดยเฉพาะความเ็าที่แฝงเอาไว้ในดวงตาแต่พระชายากับเทพแห่งการปรุงยาคือคนละคนอย่างแน่นอนไม่มีทางที่จะเกิดเื่เหมือนกับในอดีต
“เหมือนกันไปเสียหมดเลยต่างหากนี่ถ้าหากว่าเสี่ยวเซียนของเ้าเป็สตรีข้าก็นึกว่าพระชายาหวนคืนสู่แดนเทพแล้ว”ต้าหลงแย้งกลับทันที ทั้งนิสัย การพูดจาหรือแม้แต่กิริยาท่าทางเล็กน้อยยังคล้ายพระชายาไปเสียหมดเขาจึงไม่นึกแปลกใจว่าทำไมองค์มหาเทพจึงทรงเอ็นดูรักใคร่เทพชั้นผู้น้อยนี้นัก
“ข้าจะทูลเื่นี้กับองค์มหาเทพ!”
“เื่อะไร”
“เื่ที่เ้าไม่เป็มิตรกับเสี่ยวเซียนอีกทั้งยังมีอคติต่อเขาเพียงเพราะเ้านั้นคิดไปเอง” ต้าเหลียนชี้หน้าสหายราวกับจะกล่าวโทษต้าหลงคว้ามือนั้นเอาไว้ก่อนจะฉุดเข้าหาตัวมือหนาโอบเอวผู้ที่เขาเรียกว่าสหายแค่ภายนอกเบาๆใบหน้าหล่อจัดโน้มลงมาจนเกือบชิดใบหน้าของผู้ที่อยู่ในอ้อมแขน
“ข้าจะทูลว่าเ้าอยู่ใกล้ชิดกับเสี่ยวเซียนมากจนเกินควรทั้งยังเอาผ้าคลุมของตัวเองไปให้เสี่ยวเซียนสวมทั้งๆที่คนที่ทำเช่นนั้นได้มีเพียงองค์มหาเทพเท่านั้นมาดูกันว่าข้ากับเ้าใครกันแน่จะถูกลงโทษ” เทพัทองเอ่ยอย่างเหนือกว่าผู้ที่อยู่ภายในอ้อมแขนได้แต่กัดฟัน เพราะแบบนี้อย่างไรเขาถึงไม่ชอบนิสัยของอีกฝ่ายเอาเสียเลย
“เ้ากลับลงน้ำไปคนเดียวเลย”ต้าเหลียนผลักอีกฝ่ายออกก่อนจะเดินหนีไปเสียดื้อๆมิใช่ว่ากลัวจะถูกทำโทษ แต่กลัวว่าเขาจะอดไม่ได้ที่จะซัดอีกฝ่ายให้กองลงไปกับพื้น
“ได้อย่างไรไม่มีเ้าข้าจะหลับลงได้อย่างไร” ต้าหลงรีบคว้าตัวอีกฝ่ายเอาไว้แล้วกักขังเอาไว้ในอ้อมแขนจังหวะนั้นเองก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆมาจากประตูทางเข้า
“เห็นพวกเ้ารักกันดีเราก็เบาใจ”องค์มหาเทพเสด็จกลับมาแล้ว
เทพัทั้งสองรีบคุกเข่าลงนี่มิใช่ว่ามหาเทพได้ยินที่พวกเขาพูดไปทั้งหมดแล้วรึ!
“มหาเทพทรงประทานอภัยให้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“เราไม่ได้ว่าอะไรพวกเ้าเสียหน่อยแล้วใช่ว่าเื่ของพวกเ้าจะเล็ดลอดสายตาของเราไปเสียเมื่อไหร่” นี่เทพัคิดว่าองค์มหาเทพไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ของพวกเขารึ
“กระหม่อมละเลยหน้าที่โปรดมหาเทพทรงลงโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ” เทพัทองเอ่ยมหาเทพเดินมาตีศีรษะทั้งสองเบาๆเหมือนกับหยอกล้อเสียมากกว่า
“พวกเ้าไม่ได้มีความผิดอะไรไยเราต้องลงโทษเรามีเื่ที่ต้องจัดการไปอีกสักสองสามวัน ระหว่างนี้ฝากเ้าทั้งสองดูแลเขาแทนเราด้วย”เทพัทั้งสองมองหน้ากัน หรือมีเื่ร้ายแรงอันใดเกิดขึ้น
“ให้กระหม่อมไปอารักขาความปลอดภัยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่เป็ไรเราแค่จะกลับไปวังพำนักของเราก็เท่านั้น” คราวนี้เทพันิ่งเงียบมหาเทพไม่เหยียบย่างเข้าไปยังวังพำนักมานับหมื่นปี เหตุใดจึงจะกลับไป
“เราแค่จะไปเก็บกวาดของที่ไม่จำเป็ทิ้งก็เท่านั้นเราฝากสิ่งนี้ให้เขาด้วย” มหาเทพยื่นเสื้อคลุมหนาสีขาวให้กับเทพัเงินสิ่งนี้จะช่วยขจัดความเย็นที่อยู่รอบกายเทพแห่งการปรุงยาไปได้เขาจะได้ไม่ต้องอยู่แต่ภายในม่านพลังเพื่อหลบหลีกความเย็น
“กระหม่อมจะดูแลเทพแห่งการปรุงยาอย่างดีพ่ะย่ะค่ะ”องค์มหาเทพพยักหน้าก่อนกลับไปที่วังพระองค์อยากจะแวะไปหาเทพผู้น้อยของพระองค์เสียหน่อย
“พวกเ้าไปพักผ่อนเสียเราจะกลับแล้ว”
“น้อมส่งเสด็จพ่ะย่ะค่ะ”องค์มหาเทพหายไปจากตรงหน้าเทพัทั้งสองเทพัเงินประคองเสื้อคลุมเอาไว้ในมือก่อนจะเดินเอาไปวางที่แท่นบรรทมขององค์มหาเทพเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเงียบลงไปแล้วและองค์มหาเทพไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาอีกเทพต้าหลงจึงช้อนตัวเทพต้าเหลียนขึ้นอุ้มแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่เต็มใจก็ตาม
“ปล่อย”
“ไม่ปล่อย” ภายใต้ใบหน้าที่มักทำถมึงทึงใส่เสี่ยวเซียนแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนยามที่มองคนในอ้อมแขนเทพต้าเหลียนตีแก้มอีกฝ่ายเบาๆเป็เชิงบอกว่าให้เลิกมองเขาเสียที
“เ้าไม่เห็นต้องโกรธข้าเลย”เทพต้าหลงโน้มตัวลงไปซุกไซร้แก้มของคนในอ้อมแขนไม่ว่าจะผลักไสอย่างไรคนที่อุ้มอยู่ก็ไม่สะทกสะท้าน
“เ้าสมควรโดนโกรธ หากพรุ่งนี้เ้ายังทำให้เสี่ยวเซียนรู้สึกไม่ดีอีกข้าจะปล่อยเ้าเฝ้าหอตำราคนเดียว”เทพัเงินชี้หน้าคนตัวสูงกว่าก่อนที่นิ้วนั้นจะโดนริมฝีปากหนาจูบเบาๆ
“ข้าแค่ทำตามหน้าที่เ้าอย่าโกรธไปเลย”
“หน้าที่อะไรของเ้ากัน”
“เพื่อความปลอดภัยขององค์มหาเทพข้าจำเป็ต้องจับตาดูทุกคนที่เข้าหาพระองค์เ้าอยากจะให้องค์มหาเทพต้องจมอยู่กับความเศร้าหมองเช่นในอดีตรึ” เทพต้าเหลียนถอนหายใจไม่ว่าจะมองอย่างไรเขาก็คิดว่าเสี่ยวเซียนนั้นไม่มีอะไรเหมือนพระชายาองค์ก่อนเลยแต่เมื่อคิดถึงยามที่องค์มหาเทพต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพังในวังพำนักเทพต้าเหลียนก็รู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก
“แต่อย่างน้อยเ้าควรจะทำดีกับเสี่ยวเซียนบ้าง”
“ได้ๆ ข้ายอมเ้าแล้ว”เทพัทองยอมแพ้ไม่รู้เทพแห่งการปรุงยามีดีอะไรต้าเหลียนถึงได้เอ็นดูเขานักเขาที่มองดูอยู่ก็อดที่จะรู้สึกไม่ชอบใจไม่ได้
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยอมอ่อนข้อให้แล้วเทพัเงินก็อารมณ์ดีขึ้น เอื้อมมือไปคล้องคออย่างไม่อิดออดใบหน้าหล่อจัดของคนที่อุ้มอยู่ยกยิ้ม ทั้งคู่ออกไปจากหอตำราไปยืนอยู่ขอบสะพานต้าหลงโน้มตัวลงมากดจูบคนในอ้อมแขนก่อนจะทิ้งตัวลงสู่ผืนน้ำด้านล่างจมดิ่งสู่ห้วงวารีลึกอีกครั้ง
ภายในเรือนพำนักของเทพแห่งการปรุงยาร่างโปร่งแช่ตัวอยู่ในน้ำอุ่นอย่างเหนื่อยอ่อนแม้เขาจะอยู่ที่หอตำรามาหลายวันอีกทั้งยังได้เรียนรู้หลายอย่างจากองค์มหาเทพแต่เขาก็ยังไม่ชินกับความต่างของพลังที่มากจนเกินไปนั้นอยู่ดีหากไม่รู้สึกอึดอัดก็ต้องรู้สึกเหนื่อยอย่างไม่รู้ตัวไหนจะอากาศที่เย็นะเืภายในหอตำราที่ทำให้หายใจไม่ค่อยสะดวกอีก
“เฮ้อ” เทพแห่งการปรุงยาถอนหายใจเขาทิ้งตัวลงในน้ำจนเหลือเพียงแค่ศีรษะโผล่ขึ้นมา ไอร้อนลอยอบอวลอยู่ทั่วบริเวณนานมากแล้วที่เขาไม่ได้ถอนหายใจเช่นนี้แม้แต่สหายคนสนิทเขายังไม่เคยที่จะถอนหายใจเช่นนี้เลย
เขาหวนนึกไปถึงสิ่งที่ถามเทพั ไยองค์มหาเทพจึงไม่โปรดการพำนักภายในวังแต่กลับมาอยู่ที่เรือนไม้เล็กๆเช่นนี้เทพแห่งการปรุงยาคิดว่าอาจจะเป็เพราะการหายตัวไปของพระชายาเขารู้เท่าที่เทพตนอื่นรู้ พระชายาในองค์มหาเทพทรงหายตัวไปเมื่อประมาณหมื่นปีก่อนไม่มีใครทราบว่าพระนางไปอยู่ที่ใด จนทุกวันนี้ก็ยังหาพระนางไม่พบนี่คงจะเป็สาเหตุที่องค์มหาเทพไม่โปรดการพำนักที่วังกระมัง
กระนั้นก็ไม่ใช่เื่ที่ข้าจะเข้าไปก้าวก่ายได้
เื่ของพระชายาถูกห้ามพูดถึงอย่างเด็ดขาดแม้จะผ่านมาราวหมื่นปีแล้ว แต่ตัวตนของพระนางก็ไม่เคยที่จะเลือนหายไปจากเหล่าเทพและไม่มีวันเลือนหายไปจากใจขององค์มหาเทพเช่นกันเหล่าเทพต่างเฝ้าหวังว่าวันหนึ่งพระชายาจะหวนคืนสู่แดนเทพอีกครั้ง
เมื่อเป็เช่นนั้นแล้วแววตาขององค์มหาเทพ จะดูอ่อนโยนกว่านี้หรือไม่
แม้ว่ามหาเทพจะทรงเอ็นดูและคอยดูแลเขาทรงยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เสมอ แต่กระนั้นเขากลับััถึงมันไม่ได้มีบางสิ่งขวางกั้นการกระทำขององค์มหาเทพเอาไว้ ราวกับว่าสิ่งที่พระองค์ทำเป็เพียงแค่การกระทำของเปลือกนอกเท่านั้นทำเพียงเพื่อปลอบประโลมจิตใจของพระองค์เอง
เขาก้มลงมองมือของตัวเองมือสีขาวสะอาดที่มีกลิ่นสมุนไพรอ่อนๆติดอยู่ อย่าว่าแต่เทพด้วยกันเลยแม้แต่มนุษย์เขาก็ช่วยไม่ได้ด้วยซ้ำ หลายครั้งหลายหนที่ไปยังแดนมนุษย์แม้จะรู้วิธีปรุงยาแต่ก็ไม่อาจช่วยชีวิตมนุษย์ที่เคราะห์ร้ายเอาไว้ได้หลายครั้งที่ทำได้เพียงแค่มองชีวิตเ่าั้จากไปหลายครั้งที่หนีกลับมายังแดนเทพเพราะไม่อาจแบกรับความผิดพลาดของตัวเองได้และปล่อยให้มนุษย์เผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายต้องตายจากไปด้วยความทุกข์ทรมาน
เดิมทีข้ามันก็เป็แค่เทพสามัญที่ไร้พลังคิดอาจหาญไปเป็เทพผู้อำนวยพรแก่มนุษย์ ข้าควรอยู่อย่างเทพชั้นสามัญทั่วไปได้แล้วเลิกที่จะไปแดนมนุษย์เสีย
ต่อให้พยายามเพียงใดเขาก็ไม่อาจเทียบชั้นแม้แต่กับร่างจุติของเทพชั้นสูงกว่าได้อยู่ดี
“เทพงั้นหรือ อย่างข้าแม้จะเป็มนุษย์ก็ยังไม่อาจเทียบเคียงกับมนุษย์ด้วยกันได้เลย” เสียงพึมพำนั้นมีแต่ความน้อยเนื้อต่ำใจเทพชั้นสามัญมีอยู่เพื่อถ่วงสมดุลของแดนเทพก็เท่านั้นถึงเวลาที่เขาจะอยู่เงียบๆอย่างที่ควรจะเป็เสียที
หลังจากแช่น้ำอยู่นานจนน้ำในอ่างเย็นชืดแล้วร่างโปร่งก็คว้าเสื้อคลุมบางๆมาสวมเอาไว้ เรือนผมสีดำเปียกชื้นเล็กน้อยแต่เขาก็ไม่ได้สนใจมันเท่าไหร่นักเขาออกมานั่งรับลมอยู่ที่ระเบียงบ้านเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีแสงอ่อนจางคล้ายดวงดาวส่องสว่างอยู่เขาเอนตัวพิงกับเสาข้างๆก่อนจะหลับตาลงถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนอีกครั้งก่อนจะพาตัวเองจมดิ่งสู่ห้วงนิทราอันมืดมิดทิ้งโลกภายนอกเอาไว้เื้ั
ผู้ที่แอบมาหาเทพผู้น้อยยืนอยู่ข้างๆคนหลับก่อนจะย่อตัวลงมือหนาแตะแก้มที่เย็นเฉียบเกลี่ยแก้มนั้นเบาๆราวกับจะผ่อนคลายความเ็ปที่แสดงออกมาบนใบหน้ายามหลับนั้นความเ็าที่มีถูกความเ็ปนั้นทำลายจนหมดสิ้นแขนแกร่งค่อยๆช้อนตัวหลับขึ้นอุ้มอย่างเบามือ เดินกลับเข้าไปภายในเรือนที่มีความอบอุ่นกว่าบรรจงวางร่างคนหลับลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล ดวงตาสีทองขององค์มหาเทพฉายแววห่วงใยออกมาให้เห็น
เ้าคงจะเ็ปมามาก เราจะช่วยเ้าแบ่งเบาความเ็ปนั้นได้หรือไม่
มหาเทพทรงทราบดีว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่แดนมนุษย์บ้างและรู้ว่าเทพผู้น้อยของพระองค์ต้องเจอเื่เ็ปแบบใดมาพระองค์ไม่ปรารถนาให้เขาต้องโศกเศร้าเช่นนี้ การกลับไปเยือนแดนมนุษย์หนนี้คงจะพอช่วยเยียวยาจิตใจของเขาได้บ้าง
“อย่าได้เ็ปเลยสถานที่ที่เ้าอยู่ล้วนแล้วแต่คู่ควรกับเ้าทั้งสิ้น” มือหนาเกลี่ยผมสีดำขลับออกจากแก้มอย่างอ่อนโยนกระตุกผ้าห่มคลุมตัวคนหลับพร้อมทั้งตบเบาๆอย่างเป็จังหวะ
ให้เราได้ปัดเป่าความเ็ปให้เลือนหายไปกับสายลมยามค่ำคืนวันพรุ่งนี้ก็จงกลับมาเป็คนเดิมเสียเถอะนะ
เมื่อมั่นใจว่าคนหลับเข้าสู่ห้วงแห่งฝันอันเงียบสงบแล้วองค์มหาเทพจึงค่อยจากไปในยามรุ่งสางมุ่งตรงสู่วังพำนักอันอยู่ภายใต้ม่านพลังที่แข็งแกร่งที่สุดของพระองค์
1K
![ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676557888_64513782.webp)
