ตำราบุรุษเพศทุกเล่มบนโลกใบนี้มักพร่ำสอนว่า สามีคือช้างเท้าหน้า คือขุนเขาที่ตั้งตระหง่าน คือแผ่นฟ้าที่ต้องกางปีกปกป้องภรรยาตัวน้อยๆ ให้พ้นจากภัยพาล

...ถุย! แผ่นฟ้าบ้าบออะไรล่ะ!

ข้าก็อยากจะเชื่ออย่างนั้นจริงๆ นะ แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่ข้าเจอคือมือสังหารนับสิบพุ่งทะลวงหน้าต่างเข้ามา และก่อนที่ข้าจะทันได้หยิบกระทะขึ้นมาสู้ เมียรักของข้าก็คว้าคอเสื้อข้า หิ้วปีกขึ้นพาดบ่าเหมือนกระสอบข้าวสารดีดีนี่เอง มือซ้ายอุ้มผัว มือขวาตวัดดาบสับคอศัตรูขาดกระจุย เลือดสาดกระเซ็นเป็นสายรุ้งสีแดงสด!

...ขอบคุณมากนะ เมีย แต่ศักดิ์ศรีผู้ชายข้าจะเอาไว้ที่ไหนดีล่ะ?

ทว่านั่นยังไม่ใช่เรื่องที่บั่นทอนศักดิ์ศรีลูกผู้ชายที่สุดหรอกนะ เพราะสิ่งที่แซ่บ เอ้ย! น่ากลัวที่สุดมันหลังจากนี้ต่างหาก

"ฉางเซิง..."

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นข้างหู พร้อมกับลมหายใจร้อนจัดที่เป่ารดต้นคอ ข้าสะดุ้งเฮือก สมุดบันทึกในมือเกือบหลุดกระเด็น รีบตะครุบพับเก็บแทบไม่ทัน เมื่อร่างสูงโปร่งของ 'มู่ชิงเยว่' ท่านแม่ทัพหญิงแดนเหนือผู้เกรียงไกร แถมยังเป็นสามีภรรยาตามกฎหมายของข้า แอบเข้ามากอดข้าจากด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ 

แผ่นอกที่เต็มไปด้วยซิกแพคแน่นเปรี๊ยะเบียดเข้ากับแผ่นหลังของข้าอย่างแนบชิด มือที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับดาบสอดเข้ามาปลดสายคาดเอวของข้าออกด้วยมือเดียวอย่างชำนาญ... ชำนาญจนน่าเจ็บใจ!

"ท…ท่านแม่ทัพ! ข้ากำลังเขียนสูตรอาหารอยู่นะ!" ข้าพยายามทำเสียงแข็งใส่เพื่อกอบกู้มาดสามีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด

…หึ!

ชิงเยว่แค่นหัวเราะในลำคอ ปลายนิ้วเย็นเฉียบไล้กรีดไปตามแนวสันหลังของข้าจนขนลุกซู่ "น่าสนใจดีนี่... คืนนี้ข้าขอชิม 'วัตถุดิบ' สูตรนี้ก็แล้วกัน"

"เดี๋ยวสิ! เมื่อคืนท่านก็เพิ่งชิมไปไม่ใช่เหรอ! ข้าปวดเอวจะตายอยู่แล้ว อ๊ะ!"

ไม่ทันขาดคำ ร่างของข้าก็ถูกช้อนลอยหวือขึ้นสู่อากาศในท่าอุ้มเจ้าหญิง (อีกแล้ว!) ก่อนจะถูกโยนแหมะลงบนเตียงกว้าง ท่ามกลางสายตาหิวกระหายของสัตว์ร้ายในคราบโฉมงามที่กำลังปลดชุดเกราะของตัวเองออกทีละชิ้น ช้าๆ อย่างมีเจตนา

"ไม่เป็นไร เจ้าแค่นอนเฉยๆ ..." นางก้าวขึ้นมาคร่อมทับ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นตรงมุมปาก "ข้าทำเอง"

สวรรค์! ใครก็ได้ช่วยข้าที! ผู้หญิงคนนี้กำลังจะสูบวิญญาณข้าอีกแล้ว!

...เอ่อ แต่ถ้าพวกท่านจะเข้ามาช่วย ก็รอก่อนสักสองสามชั่วยามนะ

เพราะเอาเข้าจริง... ข้าก็ชอบให้มนุษย์เมียรังแกแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ …อิอิ…