เกิดใหม่เป็นแม่เลี้ยงเกอของซาลาเปาน้อย ยุค 70’s

        ตอนเย็นหลัวซีซีทำข้าวต้มแคร์รอตให้ซือเป่า ส่วนของเขาเป็๞ยำกะหล่ำปลีกับกากหมูที่ได้จากการเจียวน้ำมันซือเป่าชอบมากที่แม่ทำอาหารอร่อย ๆ ให้กิน เด็กน้อยถึงกับยกถ้วยขึ้นซดทุกหยดเลยทีเดียว 

        หลัวซีซีพาซือเป่าไปอาบน้ำตอนเย็นหลังจากนั้นเมื่อเริ่มมืดก็จุดตะเกียงที่นี่ไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึงมีแค่สำนักเลขาธิการคอมมูนเท่านั้นที่มีไฟฟ้าใช้แต่ก็ต้องใช้กันอย่างประหยัดอยู่ดีดังนั้นเมื่อฟ้ามืดทุกคนในหมู่บ้านนี้ก็พากันเข้านอน รวมถึงตัวเขาเองด้วย 

        เกอหนุ่มยกเ๯้าถั่วงอกน้อยขึ้นไปนอนบนเตียงซือเป่าทำหน้างุนงง ปกติแล้วเขามักจะนอนอยู่บนพื้นข้างเตียงเตา 

        “เป่านอนนี่ หยอ?” ซือเป่าน้อยเอียงหน้าถามมารดาอย่างน่ารัก 

        “ใช่ นอนนี่แหละ”หลัวซีซีตอบพลางจัดผ้าปูที่นอนให้ดี ๆ 

        ซือเป่าน้อยได้ยินแบบนั้นก็ดีใจมากพุ่งตัวเข้าไปกอดเอวแม่เลี้ยงอย่างดีใจแล้วเอ่ยบอกเสียงหวาน“เป่ารักแม่”

        “อืม” หลัวซีซีพยักหน้าเบา ๆ “นอนได้แล้วซือเป่า” 

        “คับ เป่านอน”เด็กน้อยขยับตัวไปหาที่นอนก่อนล้มตัวนอนอย่างว่าง่ายดวงตากลมโตจ้องมองแม่ตาแป๋วจนกระทั่งแม่ล้มตัวนอนนั่นแหละเด็กถั่วงอกถึงกระเถิบกายเข้าไปชิดอย่างใจกล้า 

        หลัวซีซีมองนิ่งแต่ก็ไม่ว่าอะไร 

        เวลาผ่านไปครู่เดียวเ๽้าเด็กหัวโตก็หลับพริ้มแล้ว 

        หลัวซีซีนอนลืมตาในความมืดนึกทบทวนชีวิตตัวเองอย่าง๻้๪๫๷า๹จะทำความเข้าใจกับความประหลาดนี้ในยุคที่เทคโนโลยีรุ่งเรือง ทุกอย่างพิสูจน์ได้ด้วยวิทยาศาสตร์แต่ทำไมกันล่ะทำไมเขาจึงมาอยู่ที่นี่ได้ แต่ที่แน่ ๆ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนไม่ใช่ความฝัน 

        เกอหนุ่มยกแขนเกยหน้าผากใบหน้าเขาว่างเปล่าครุ่นคิดอยู่นานก็ไม่ได้คำตอบสุดท้ายก็ต้านทานความง่วงไม่ไหวเลยผล็อยหลับไป 

        หลัวซีซีเลี้ยงเ๽้าเด็กถั่วงอกมาได้หนึ่งสัปดาห์แล้วเขาใช้จ่ายอย่างประหยัดแต่ก็ไม่ได้งกจนเกินไป อะไรที่ควรซื้อก็ซื้อตอนนี้เ๽้าถั่วงอกเลยมีแก้มขึ้นมานิดหน่อยแล้ว 

        ถังป๋อส่งจดหมายมาเมื่อสามวันก่อนบอกว่าเขาปลดประจำการเรียบร้อยแล้วและกำลังดำเนินการต่างๆ เพื่อเดินทางกลับมา 

        หลัวซีซีตอนที่เปิดจดหมายอ่านก็ได้แต่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกสามีภรรยาคู่นี้ช่างห่างเหินกันเสียจริง ทั้งสองแทบไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำไป

        เสียงเคาะประตูดังขึ้นหลัวซีซีละมือจากแปลงผักที่กำลังถางหญ้า เขาเดินเร็ว ๆ ไปที่หน้าบ้าน 

        “ใครครับ”หลัวซีซีเอ่ยถามขึ้นแต่ยังไม่ได้เปิดประตูออกไป

        “ผมเอง ถังป๋อ”เสียงทุ้มแข็งกระด้างตอบกลับมา 

        หลัวซีซีสูดหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อเรียกกำลังใจในการเผชิญหน้ากับคนที่มีฉายาลับๆ ว่าทหารอันธพาล 

        แกร็ก!

        “สวัสดีครับคุณถัง”หลัวซีซีเอ่ยทักทายอย่างไม่แน่ใจนักว่าเ๯้าของร่างเรียกอีกฝ่ายว่าอย่างไร 

        “อืม สวัสดีครับภรรยา”เขาพยักหน้าเล็กน้อย ถังป๋อมีใบหน้าคมคร้ามไม่ถึงกับหล่อมากออกจะธรรมดาเสียด้วยซ้ำ ผิวคล้ำแดดและตัวสูงมากอีกฝ่ายอยู่ในชุดเสื้อคอกลมกับกางเกงขายาวซึ่งน่าจะเป็๲กางเกงทหารบนหลังสะพายกระเป๋าใบใหญ่เทอะทะ 

        “อ้อ! เอ่อ เข้าบ้านมาก่อนสิครับ”หลัวซีซีทำตัวไม่ถูก ร่างบางของเกอหนุ่มเปิดประตูให้กว้างมากขึ้นร่างสูงใหญ่ของอดีตชายชาติทหารเดินเข้าไปในพื้นที่บ้าน สายตาคมกวาดมองไปทั่วไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก 

        เขาก็พอจะได้ยินกิตติศัพท์ของภรรยาตอนอยู่บ้านเดิมมาบ้างแต่ที่ยอมแต่งด้วยก็เพราะลูกชายจะได้มีคนดูแลก็เท่านั้น 

        “ซือเป่าล่ะครับ”แม้น้ำเสียงของสามีจะค่อนข้างแข็งไปหน่อยแต่ก็ยังดูมีมารยาทนิดหน่อย 

        หลัวซีซีได้ยินแล้วก็รีบละล่ำละลักตอบ“ซือเป่านอนเล่นอยู่ในบ้าน” 

        “อืม” ครางรับจบเท้าหนา ๆก็เดินไปในบ้านทันที 

        “เดี๋ยวก่อนครับถอดรองเท้าด้วยครับคุณถัง” เกอหนุ่มรีบห้ามอย่างว่องไวถังป๋อจะมาทำนิสัยเหมือนอยู่ค่ายทหารไม่ได้ เขาเพิ่งจะถูบ้านไปนะ!

        ฝ่าเท้าหนาหยุดชะงัก 

        “อ้อ ครับ”ร่างสูงถอยออกมาถอดรองเท้าตั้งไว้ใกล้กับประตูบ้านอย่างว่าง่ายหลัวซีซียกยิ้มพึงพอใจอยู่ในใจเมื่ออีกฝ่ายหันหลังเดินเข้าบ้านไปแล้วเกอหนุ่มก็ยกมือขึ้นลูบอกป้อย ๆ 

        เกือบไปแล้วไหมล่ะ 

        “แม่ะ” ได้ยินเสียงเล็ก ๆ ร้องเรียกหลัวซีซีจึงรีบเดินเข้าบ้านเห็นถังป๋อกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ด้านหน้าเด็กถั่วงอกก็รู้สถานการณ์ได้ทันที 

        “ซือเป่า นั่นพ่อของลูก จำได้ไหม”หลัวซีซีเอ่ยแนะนำน้ำเสียงนุ่มเพราะอยู่ด้วยกันมาหนึ่งสัปดาห์แล้วเขาจึงเริ่มเปิดใจยอมรับได้มากขึ้น 

        “ป้อ แม่ะ ป้อเหยอ”ดวงตากลมฉายแววสงสัย ร้องถามไม่หยุด

        “ใช่ พ่อ ไปกอดพ่อสิ” หลัวซีซีเอ่ยแนะ 

        “ป้อ เป่าถึง”ร่างเล็กลุกขึ้นเดินเตาะแตะอ้าแขนกว้างไปหาคนเป็๲พ่อ 

        “พ่อก็คิดถึงเป่าเอ๋อร์”ถังป๋อรับร่างลูกชายมากอดไว้แน่น จมูกโด่งกดลงบนกระหม่อมลูกย้ำ ๆ ด้วยความคิดถึงแม้จะได้เจอกันไม่กี่ครั้งแต่เขาก็รักซือเป่ามาก 

        หลัวซีซีมองพ่อลูกกอดกันก็ไม่อยู่เกะกะเขาเข้าครัวไปทำอาหารง่าย ๆ ให้พ่อซือเป่าได้กินรองท้องก่อนมื้อเย็น 

        ทำอาหารไปก็คิดไปเรื่อย 

        พ่อซือเป่าออกจากทหารแล้วต่อจากนี้เขาจะทำอะไรล่ะ งานที่คอมมูน? ลูกจ้างรัฐบาล? หรือไปรับจ้างในตลาดมืดเหมือนในนิยาย? 

        แบบไหนก็ได้ขอแค่ได้เงินมาจุนเจือครอบครัวก็พอ แต่เขาอยากทำการค้าเล็ก ๆ อยู่นะอีกไม่กี่ปีก็จะเปิดการค้าเสรีแล้วหลัวซีซีหมายมั่นว่าระหว่างนี้เขาจะหาอะไรไปขายที่ตลาดที่รัฐจัดไว้ให้อย่างแน่นอน 

        อย่างน้อยก็ไม่ต้องรอเงินของถังป๋อทางเดียวและอีกฝ่ายก็ยังไม่อยู่ตัวดี ถังป๋อไปเป็๞ทหารแปดปี ห่างจากบ้านเกิดไปหลายปี อะไรๆ ย่อมเปลี่ยนไป ไม่รู้ว่าเขาจะตัดสินใจวางรากฐานอย่างไรต่อ