‘เดี๋ยวนะ... นี่สรุปว่าผมตายแล้วจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย?’

ภาพตัวเองที่ลื่นผ้าเช็ดตีนหน้าโง่แล้วหัวไปฟาดขอบโต๊ะกินข้าวลอยเด่นขึ้นมาในมโนสำนึก มันช่างเป็นความตายที่อนาถแท้ อนาถจนถ้ามีใครเอาไปเขียนลงหนังสือพิมพ์ก็คงถูกจัดอยู่ในหมวดข่าวตลกหน้าร้าย ตายคาที่ท่ามกลางกลิ่นกับข้าวที่ลอยหกใส่ตัวอะนะ? หมดกันภาพลักษณ์ชายหนุ่มผู้สุขุมที่สั่งสมมาทั้งชีวิต

‘แล้วดูโชคชะตาเล่นตลกสิ... แทนที่จะส่งไปสวรรค์หรือนรก ดันถีบส่งมาอยู่ในร่างของ ซีโร่ เทนเยียร์ พี่ชายที่ตามบทต้องตายในอีกหนึ่งปีข้างหน้าเนี่ยนะ’

ผมอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง (ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้เจ็บซี่โครงจนหายใจไม่ออก) ทะลุมิติมาทั้งที ไม่ได้เป็นพระเอกที่มาพร้อมพลังโกง ๆ หรือเป็นท่านจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ แต่ดันมาเป็นตัวประกอบเกรด B ที่มีสถานะเป็นชนวนความแค้นของน้องชายตัวเอง

แต่ก็นะ... นิสัยชอบสวนกระแสของผมมันคงหยั่งรากลึกไปถึงจิตวิญญาณ

‘พวกเอ็งมองว่าเด็กคนนั้นเป็นปีศาจใช่ไหม? เขียนบทให้เขาต้องตายอย่างโดดเดี่ยวใช่ไหม?’

‘เหอะ... ในเมื่อพระเจ้าหรือคนเขียนส่งผมมาตายอนาถรอบสองในร่างนี้ งั้นผมก็จะขอเปลี่ยนตอนจบของนิยายเฮงซวยนี่ให้ดูเป็นขวัญตา’

‘ซีริน... รอพี่ก่อนนะ พี่จะไปล้างสมอง เอ๊ย! ไปมอบความรักให้นายเอง’

เปลือกตาที่ขาวซีดปิดสนิทลงพร้อมกับสติที่ดับวูบ ท่ามกลางเสียงตะโกนเรียกชื่อของ "ซีโร่" ที่ดังระงมไปทั่วหุบเขาอาถรรพ์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

ชีวิตใหม่ของผมในฐานะ 'พี่ชายของตัวร้าย' ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว