ตอนที่ยี่สิบเจ็ด โคแนนไม่ได้มีชีวิตสโลไลฟ์
กองทัพของคนแคระ หากถามผมเรียกว่าน่าจะเป็กองทัพที่แข็งแกร่งอันดับต้นๆของโลกนี้เลยทีเดียว
วินับทหารความแข็งแกร่งและความก้าวหน้าของวิทยาการและเวทย์รูน
ทำให้พวกเขาในด้านคุณภาพเหนือกว่ามนุษย์พอพอกับพวกเอลฟ์ แต่ทว่า พวกเขาทนความสูญเสียไม่ได้ในการทำาขนาดใหญ่
คนที่น่าจะพอทำให้พวกเขายกกองทัพหลักมาได้ก็น่าจะเป็พวกเอลฟ์และปีศาจเท่านั้น
“ผม เอ๊ยข้าก็รู้ว่าคนแคระให้ความสำคัญกับคำสาบาน ที่จะต้องล้างแค้นเทพมารให้ได้ หากท่าน
ธอรินสามารถสร้างอาวุธที่สามารถจัดการกับพวกมารได้ก็เท่ากับว่าความแค้นของเผ่าพันธุ์ได้รับการชำระในอีกทางหนึ่งอาวุธของเผ่ามนุษย์เราในตำนานก็ได้บรรพบุรุษของเผาคนแคระคือผู้ตีให้ข้าแค่้าอาวุธอย่างนั้นบ้าง”
“ฮา เ้าคิดว่าตนเองเป็ใครวีรบุรุษในตำนานงั้นเรอะ”
ธอรินขำแต่เมื่อมองตาของผมที่ต้องไปที่เขาไปแบบไม่ลดละ
ธอรินก็ถอนหายใจ
“มันไม่ใช่แค่เื่ของฝีมือการตีอาวุธหรือชุดเกราะแต่มันเป็เื่ของวัตถุดิบ หากเ้ามีฝีมือแต่ขาดวัตถุดิบเ้าก็ไม่สามารถตีอาวุธเช่นนั้นได้หรอก”
มาแล้วประโยคให้เควสต์ของธอริน
แน่นอน ผมทำใจแล้วว่าฝีมือการตีดาบของธอรินตอนนี้อาจจะไม่เท่ากับสิบปีให้หลังตามเนื้อเื่
แต่ผมมองว่าจะตีอาวุธพลาดกี่ครั้งก็ไม่เป็ไรหรอกหากมีประสบการณ์ในการตีอาวุธมากครั้งกว่าเดิม นั่นก็ดีกว่าแล้ว
และที่สำคัญอาวุธที่”ทนทานการโจมตีของเทพเ้าหรือัไม่ได้”
ก็ไม่ใช่อาวุธที่จะใช้ในชีวิตประจำวันไม่ได้
ในเกมส์ผมอาจจะไม่คิดอะไรมากแต่พอลองมานึกดูแล้ว
แค่พวกอาวุธต่างๆของแต่ละคนในทีมปาร์ตี้ของผมก็คงสามารถซื้อคฤหาสน์และคนรับใช้สามารถอยู่ได้อย่างสบายๆทีเดียว
แต่นักผจญภัยยและอาวุธต่างๆหากพูดกันตรงๆคืออาชีพ High Risk High Return ความเสี่ยงสูงค่าตอบแทนสูง
อาหารการกินที่ชาวบ้านอาจจะต้องจับพวกนกหนูมากินตามอัตภาพนักผจญภัยกินเหล้าได้ปานพี่โคแนนยอดคนเถื่อนแบบไม่ต้องคิดถึงวันพรุ่งนี้เพราะรายได้ดีมากๆเทียบกับรายได้ของชาวบ้านทั่วไป
แต่อาจจะเพราะพวกเขาทำเื่เสี่ยงตายเอามากๆ
ในชีวิตที่อาจจะไม่รู้ว่ารอดวันพรุ่งนี้หรือไม่ทำให้พวกเขาใช้ชีวิตอย่างสุดสวิงริงโก้สุดเหวี่ยง
โดยไม่คิดถึงอนาคตเพราะอนาคตที่พวกเขาอาจจะเจอ อาจจะไม่ใช่การเป็อาหารั แต่อาจจะเจอบักเบียหมีกินเื ฆ่าตายเอาก็ได้
หากคำนวณกันจริงๆนักผจญภัยถ้าขยันทำงาน
สักหนึ่งถึงสามปีเก็บเงินได้ก็สามารถเกษียณมาทำฟาร์มอยู่ได้อย่างชิลๆสโลไลฟ์แล้วนั่นเอง
ค่าอุปกรณ์ ค่าน้ำยาไอเท็มต่างๆมันมีมูลค่าสูงขนาดนั้นหากเทียบกับรายได้ของชาวบ้านและการไหลเวียนของเงินตรา
หากนี่เป็โลกปัจจุบัน ผมคงทำวิทยานิพนธ์เื่นี้ไปแล้วแต่พออยู่ในโลกนี้ ผมพยายามจะทำความเข้าใจพวกเขาก่อน
ว่าปัญหาคืออะไร
ไม่ใช่ทุกคนที่มีความสามารถระดับจัดการเทพมารในอนาคตได้อย่างผม
คนเราจึงได้ตั้งเป้าหมายที่คิดว่าตนเองพอทำได้
หากการเก็บเงินอาจจะไม่สำเร็จวันนี้ได้ทานอาหารดื่มสุรา เข้าซ่องหาผู้หญิงไว้ก่อนจึงเป็เื่ที่ทุกคนทำ
ไม่ใช่ทุกคนจะเป็อัจฉริยะอย่างพี่โคแนนยอดคนเถื่อนที่เก่งทุกอย่างทั้งบู๊สู้ตัวต่อตัวและบุ๋นในการวางแผนยุทธการการรบได้ในตัวคนเดียว
โคแนนยอดคนเถื่อนนั้นสามารถได้อาณาจักรมาด้วยกำลังของตนเองแต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำได้อย่างโคแนนหากเจอเื่เดียวกันอย่าว่าแต่การได้อาณาจักรของตนเอง จะเอาชีวิตรอดยังไม่รู้ว่าจะได้ด้วยซ้ำจากการผจญภัย
ซึ่งผมอาจจะสโลไลฟ์ได้เหมือนกันหากปัญหามันไม่ใหญ่พอที่จะทำลายไทม์ไลน์ไม่ใช่แค่อาณาจักรใดอาณาจักรหนึ่งอย่างเดียว
ผมยังสงสัยว่าในโลกที่จอมมารยึดครองทั่วโลกนี้ใจคอคนเรามันจะสโลไลฟ์ได้ลงคอได้อย่างไรเมื่ออาณาจักรถูกมอนสเตอร์โจมตีอยู่อย่างนั้น
มันไม่ใช่โลกที่อยู่ได้อย่างปลอดภัย
การเดินทางต้องเสี่ยงดวงว่าจะเจอพี่โจรหรือมอนสเตอร์ตัวไหนในการเดินทางข้ามแผนที่ทุกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้นสนใจที่จะให้ผมไปหาวัสดุต่างๆมาให้หรือเปล่า?“
ผมใช้นิ้วชี้ของผมกรีดเืออกมา
1K
