สัตย์สาบานแห่งดวงดาว

เฮยหลงเหมือนจะนึกเรื่องสำคัญบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบประสานมือถาม

“นายท่าน ข้าขอทราบวิธีสร้างทารกดาราสวรรค์ได้หรือไม่ขอรับ?”

“นายท่านสร้างเขาขึ้นมาได้อย่างไร?”

“ก็ไม่มีอะไรมาก”

ยูรันตอบราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

“ข้าใช้สายเลือดดั้งเดิมสร้างครรภ์แห่งดวงดาวขึ้นมาภายในเส้นทางดารา จากนั้นจึงนำสายเลือดเข้าไปหล่อเลี้ยงและให้กำเนิดขึ้นมาใหม่”

“เท่านี้ก็ใช้ได้แล้ว”

เฮยหลงครุ่นคิดตามคำอธิบายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะค่อย ๆ เป็นประกาย

“หมายความว่า ขอเพียงมีสายเลือดต้นกำเนิดและเข้าสู่วิถีแห่งเส้นทางดารา ก็สามารถสร้างครรภ์แห่งดวงดาวขึ้นมาหล่อเลี้ยงสายเลือดนั้น จนกระทั่งให้กำเนิดเป็นทารกได้ใช่หรือไม่ขอรับ?”

เขายิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น

“สมมุติว่าข้านำโลหิตของผู้ครอบครองกายาพิเศษมาใช้ เมื่อทารกถือกำเนิดขึ้น ข้าก็จะได้รับกายาพิเศษชนิดเดียวกับคนผู้นั้นด้วย”

“ข้าเข้าใจถูกต้องหรือไม่ขอรับ?”

“โอ้ ๆ ๆ!”

ยูรันมองเฮยหลงด้วยความประหลาดใจ

“ฉลาดไม่เบานี่ คราวนี้รู้จักคิดต่อยอดด้วยตัวเองแล้ว”

เฮยหลงยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

“แต่ผิดอยู่ครึ่งหนึ่งนะ”

“อะ อ้าว?”

ท่าทางภาคภูมิใจของเฮยหลงแข็งค้างทันที

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้นขอรับ?”

“อืม...เอาตัวอย่างที่เข้าใจง่ายหน่อยแล้วกัน”

ยูรันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“กายาทรราชโลหิตคลั่งของศิษย์พี่เย่ แกยังจำได้หรือไม่?”

“จำได้ขอรับ”

เฮยหลงตอบอย่างมั่นใจ

“หากข้าได้รับสายเลือดจากกายาทรราชโลหิตคลั่งของเย่อ้าวเทียน แล้วนำไปหล่อเลี้ยงภายในครรภ์แห่งดวงดาว ข้าก็จะได้รับกายาทรราชโลหิตคลั่งเหมือนกับเขา”

“...”

เส้นเลือดตรงขมับของยูรันปูดขึ้นเล็กน้อย

“ข้าเพิ่งบอกว่าความเข้าใจของแกผิดอยู่ครึ่งหนึ่ง แล้วทำไมคำตอบยังเป็นว่าแกจะได้รับกายาเดิมอยู่อีก?”

เขาตบโต๊ะดังปัง

“ไอ้โง่เอ๊ย!”

เฮยหลงสะดุ้งเฮือก สีหน้าซีดลงทันที

[ชิบหายแล้ว...]

[พลาดอีกแล้ว!]

ยูรันมองเฮยหลงซึ่งกำลังหน้าซีด ก่อนโบกมืออย่างช่วยไม่ได้

“เอาเถอะ ผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ข้ายังมองข้ามให้ได้อยู่”

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้

“แกยังจำกายาเทพนักรบศักดิ์สิทธิ์โลหิตคลั่งที่ข้าเคยอธิบายได้หรือไม่?”

“จำได้ขอรับ”

เฮยหลงรีบตอบ คราวนี้เขาครุ่นคิดให้รอบคอบก่อนกล่าวออกมา

“เป็นกายาซึ่งอยู่เหนือกายาทรราชโลหิตคลั่ง สามารถเพิ่มความต้านทานและลดทอนความเสียหายที่ได้รับลงได้สูงสุดถึงครึ่งหนึ่ง”

“ทั้งยังมีความสามารถในการฟื้นฟูใกล้เคียงกับผนึกร้อยชีวิตโดยไม่ต้องใช้พลังปราณ และสามารถฉีกกระชากทุกสิ่งออกจากอีกฝ่ายได้ครึ่งหนึ่งในทันที”

ยูรันพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“โอ้ ยังจำได้นี่”

เขายกนิ้วขึ้นเล็กน้อย

“แล้วจำได้หรือไม่ว่าข้าเคยบอกว่า ต่อให้เดิมทีไม่มีกายาชนิดนี้ ข้าก็สามารถทำให้มีขึ้นมาได้?”

“จำได้ขอรับ”

หลานชิงอวี้เหมือนจะนึกคำตอบขึ้นมาได้ ดวงตาของนางเบิกกว้างทันที

“หรือว่า...”

หลิงเยวี่ยเองก็เข้าใจในเวลาไล่เลี่ยกัน

“หมายความว่าสายเลือดจะไม่ได้ถูกคัดลอกออกมาตามเดิม แต่จะถูกยกระดับขึ้นระหว่างการถือกำเนิดใหม่?”

“อืม ดูเหมือนพวกท่านจะเดาได้แล้ว”

ยูรันพยักหน้า

“ง่าย ๆ เลยนะ หากศิษย์พี่เย่เปลี่ยนมาบำเพ็ญวิถีแห่งเส้นทางดารา กายาทรราชโลหิตคลั่งของเขาจะวิวัฒนาการไปเป็นกายาซึ่งแข็งแกร่งที่สุดในสายเดียวกัน”

“นั่นคือกายาเทพนักรบศักดิ์สิทธิ์โลหิตคลั่ง”

จากนั้นเขาจึงหันกลับไปหาเฮยหลง

“หรือหากแกนำสายเลือดของศิษย์พี่เย่ไปหล่อเลี้ยงภายในครรภ์แห่งดวงดาว กายาซึ่งถือกำเนิดขึ้นมาก็จะวิวัฒนาการไปเองเช่นกัน”

“เพราะกายาจำเป็นต้องสอดคล้องกับวิถีบำเพ็ญ เมื่อเปลี่ยนจากการบำเพ็ญเซียนเป็นการบำเพ็ญเทพ กายาก็ต้องยกระดับกลายเป็นกายาเทพด้วยถึงจะถูกต้อง”

ยูรันกางมือออก

“เพราะเหตุนี้ข้าจึงบอกว่า ความเข้าใจของแกถูกต้องเพียงครึ่งเดียว”

“แกจะได้รับกายาพิเศษจากสายเลือดนั้นจริง แต่ไม่ใช่กายาเดิม มันจะกลายเป็นกายาที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมต่างหาก”

เฮยหลงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ดวงตาซึ่งมองยูรันค่อย ๆ เปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ

[เชี่ยเอ๊ย...]

[ข้าต้องเปลี่ยนวิถีบำเพ็ญให้ได้!]

[นี่ไม่ใช่แค่ขาใหญ่ธรรมดาแล้ว แต่เป็นขาใหญ่ที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมาเลย!]

เฮยหลงตัดสินใจได้ในทันที เขาก้าวออกมาข้างหน้า ก่อนคุกเข่าลงและประสานมืออย่างจริงจัง

“นายท่านขอรับ ข้าขอเสนอตัวเข้ารับการทดลองพิธีกรรมจำลองสุริยุปราคา”

“ต่อให้การทดลองผิดพลาดจนตบะของข้าลดลง ข้าก็ไม่เป็นไรขอรับ!”

น้ำเสียงของเขาหนักแน่น ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

[โง่หรือเปล่า?]

[หากข้าได้รับกายาเทพ ต่อให้ตบะลดลงไปอยู่ขอบเขตต่ำสุด ก็เพียงบำเพ็ญขึ้นมาใหม่ตั้งแต่ต้น]

[ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็กำไรเห็น ๆ!]

ยูรันหรี่ตามองเฮยหลงราวกับสามารถมองทะลุความคิดทั้งหมดของเขาได้

“แกคงไม่ได้กำลังคิดว่า ขอเพียงหาสายเลือดมาหล่อเลี้ยงก็จะได้รับกายาเทพหรอกนะ?”

“จากนั้นต่อให้ผลการทดลองทำให้พิการ นอนเป็นผัก ตบะลดลง หรือได้รับบาดเจ็บสาหัสก็ไม่เป็นไร เพราะหลังย้ายวิถีแล้วจะไม่มีตันเถียนให้เสียหาย”

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย

“สุดท้ายก็ค่อยให้ข้ารักษาทุกอย่างให้ภายหลัง ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็มีแต่กำไรเห็น ๆ”

“แกกำลังคิดประมาณนี้อยู่ใช่หรือไม่?”

[เชี่ย...]

[อย่างกับมีวิชาอ่านความคิดได้เลย!]

เฮยหลงยิ่งอ้าปากค้าง เพราะสิ่งที่ยูรันกล่าวไม่เพียงตรงกับความคิดของเขาเท่านั้น แต่ยังช่วยคิดต่อไปไกลกว่าส่วนที่เขายังนึกไม่ถึงเสียอีก

[ข้าคิดเพียงว่าต่อให้ตบะลดลงก็สามารถบำเพ็ญใหม่ได้...]

[แต่นายท่านคิดไปถึงขั้นพิการ นอนเป็นผัก บาดเจ็บสาหัส ไม่มีตันเถียนให้เสียหาย แล้วค่อยรักษาภายหลังให้ข้าเสร็จสรรพเลยหรือ?!]

[นี่ไม่ใช่แค่อ่านความคิดแล้ว นายท่านวางแผนต่อให้ข้าเรียบร้อยเลยต่างหาก!]

ยูรันมองเฮยหลงซึ่งถูกอ่านความคิดออกจนหมด ก่อนกล่าวอย่างไม่ทุกข์ร้อน

“ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้”

เฮยหลงเงยหน้าขึ้นทันทีด้วยความหวัง

“แต่น่าเสียดาย ทิฐิของข้าสูงเกินกว่าจะยอมทำเรื่องเช่นนั้น”

ยูรันส่ายหน้า

“ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่สามารถต้านทานยาปลุกกำหนัดได้หรอก”

เฮยหลงหงอยลงทันที

หลานชิงอวี้กลับชะงัก ก่อนถามด้วยความสงสัย

“เดี๋ยวก่อนนะเจ้าคะศิษย์พี่ ก่อนหน้านี้ท่านไม่ได้บอกหรือว่า ยาปลุกกำหนัดใช้ไม่ได้ผลกับร่างกายของท่าน?”

หลิงเยวี่ยพยักหน้าเห็นด้วย

“นั่นสิ แล้วเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับทิฐิของเจ้าอย่างไร?”

“ก็ไม่มีอะไรมาก”

ยูรันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

“ข้ายึดถือหลักการอย่างหนึ่ง หากข้าต้องการครอบครองสิ่งใด ข้าจะต้องได้มันมาด้วยหัวใจของตนเองเท่านั้น ไม่ใช่ใช้วิธีการต่ำช้าเหมือนพวกสวะ”

“หากข้าพยายามแล้วไม่ได้มา ข้าก็จะยอมถอดใจ”

“แต่หากถูกบังคับให้ละทิ้งหลักการนี้ ข้ายอมตายเสียดีกว่า”

เยว่หลินซึ่งเงียบมานานยังคงมีสีหน้าสงสัย

“ข้าน้อยยังไม่เข้าใจเจ้าค่ะ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการต้านทานยาปลุกกำหนัดอย่างไร?”

“ตอนที่ศิษย์พี่สามกับชิงอวี้ถูกยาปลุกกำหนัด ข้าดูดพิษทั้งหมดมาไว้ในร่างกายตนเอง จนร่างกายเปลี่ยนเป็นสีแดง จำได้หรือไม่?”

“จำได้เจ้าค่ะ”

“หลักการมันก็เหมือนกัน”

ยูรันกล่าวต่ออย่างจริงจัง

“หากข้าไม่สามารถครอบครองหัวใจของชิงอวี้หรือศิษย์พี่สามได้ และถูกพวกนางปฏิเสธ ข้าจะไม่มีวันใช้วิธีบังคับให้พวกนางหันมารักข้าเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นการข่มขู่ ควบคุม หรือวางยา”

“ในทางกลับกัน หากข้าถูกยาปลุกกำหนัด และวิธีถอนพิษเพียงอย่างเดียวคือต้องใช้สตรี ข้าก็ยอมตายดีกว่าถอนพิษด้วยวิธีนั้น”

“ส่วนหากพวกนางเป็นผู้ถูกพิษ และข้าไม่สามารถดูดหรือสลายพิษออกมาได้ ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยพวกนาง ยกเว้นการใช้ร่างกายของตนเองถอนพิษด้วยวิธีเช่นนั้น”

เขาชี้ไปยังหัวใจของตนเอง

“ต่อให้ต้องควักหัวใจของข้าออกมาหลอมเป็นยาถอนพิษ ข้าก็ยอมทำ”

ทุกคนเงียบลงโดยไม่รู้ตัว

“ด้วยทิฐิที่ยึดมั่นว่าข้าจะไม่ยอมถูกยาพิษบังคับให้ทำสิ่งซึ่งข้าไม่ต้องการ ร่างกายของข้าจึงเริ่มต้านทานยาปลุกกำหนัด”

“จากนั้นความสามารถดังกล่าวก็ค่อย ๆ พัฒนา จากต้านทานยาปลุกกำหนัด กลายเป็นต้านทานพิษทุกชนิด”

“และเมื่อหลักการนั้นขยายไปถึงการไม่ยอมให้สิ่งใดกักขังหรือบังคับข้าได้ มันจึงพัฒนาต่อไปเป็นการต้านทานค่ายกลผนึกและค่ายกลกักขังทุกประเภท”

ยูรันกางมือออก

“นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ค่ายกลในวันนั้นพังทลายลงไปเอง”

“หลักการก็ประมาณนี้แหละ”

กระจกซึ่งเงียบฟังการสนทนามาเป็นเวลานาน ในที่สุดก็ทนต่อไปไม่ไหว

แสงสว่างสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนกระจกบานหนึ่งจะพุ่งออกมาและตะโกนลั่น

“เดี๋ยวก่อนขอรับ นายท่าน!!!”

ทุกคนรอบโต๊ะสะดุ้งพร้อมกัน

หลังจากตะโกนออกมา ร่างกระจกก็เปล่งแสงเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง ก่อนรูปลักษณ์ของมันจะค่อย ๆ เปลี่ยนแปลง

แสงสว่างรวมตัวกันเป็นร่างมนุษย์ แล้วร่อนลงมายืนเบื้องหน้ายูรัน จากนั้นจึงทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยท่าทางนอบน้อม

หลิงเยวี่ยมองร่างมนุษย์ซึ่งปรากฏตัวออกมาจากกระจกด้วยความประหลาดใจ

“คนผู้นี้คือใคร?”

เฮยหลงกับเยว่หลินเองก็มองอีกฝ่ายอย่างสงสัยเช่นกัน พวกเขาสัมผัสได้ว่าตัวตนเบื้องหน้าไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นจิตวิญญาณของสมบัติบางอย่างซึ่งทรงพลังจนไม่อาจประเมินระดับได้

หลานชิงอวี้เป็นคนตอบแทน

“มันคือกระจกเทพสัจธรรมโบราณ...หรืออะไรสักอย่างนี่แหละเจ้าค่ะ”

นางชี้ไปยังร่างมนุษย์ซึ่งกำลังคุกเข่าอยู่

“ศิษย์พี่เก็บมันกลับมาจากแดนลับในครั้งนั้น”