ความลับที่ไม่มีทางออก ของทาสสาวมหาลัย

หลังปิดไลฟ์ ห้องเงียบกริบ

ณิชายังนอนแผ่บนโซฟา เปลือยเปล่า ร่างกายยังสั่นเล็กน้อยจากจุดสุดยอดเมื่อครู่ น้ำฉี่และเหงื่อเปียกชุ่มทั้งตัวและโซฟา เจนนี่ยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอดหน้ากากออก เผยใบหน้าที่ยิ้มอย่างพึงพอใจ

“ลุกมา” เธอพูดเสียงนุ่มแต่ยังคงมีอำนาจ “ไปเปิดน้ำในห้องน้ำมา”

ณิชาค่อยๆ ลุกขึ้นด้วยแรงที่เหลืออยู่ เดินตามเจนนี่เข้าไปในห้องน้ำอย่างเชื่องช้า

เจนนี่ถอดเสื้อผ้าที่เปียกออกจนเปลือยเปล่า แล้วก้าวเข้าไปใต้ฝักบัว เปิดน้ำอุ่นให้ไหลผ่านร่าง

“เข้ามา” เธอเอ่ยสั้นๆ “อาบน้ำให้ฉัน เธอทำให้ฉันเลอะไปหมด”

ณิชาค่อยๆ ก้าวเข้าไปยืนตรงข้าม น้ำอุ่นไหลผ่าน๶ิ๥๮๲ั๹ที่ยังแพ้ความรู้สึก เธอรับขวดเจลอาบน้ำจากมือเจนนี่ด้วยความสั่นเทา แล้วเริ่มถูตัวให้ตามคำสั่ง

เริ่มจากหลัง ลงไปที่เอว สะโพก แล้วขึ้นมาที่หน้าอก นิ้วของณิชาเคลื่อนไปมาบนผิวของเจนนี่อย่างจำใจ ทุกครั้งที่ต้องก้มลงหรือโน้มตัวใกล้ ความอับอายยังคงเกาะแน่นอยู่ในอก

“ทั่วหน่อย” เจนนี่พูดพลางยิ้ม “โดยเฉพาะตรงที่เธอฉี่ใส่ฉัน”

ณิชาหลุบตา ทำตามโดยไม่พูดอะไร

เมื่อถูตัวเสร็จ เจนนี่ก็ยืนพิงผนังฝักบัว แยกขาเล็กน้อย

“เลียทำความสะอาดให้ฉันด้วย” เธอพูดเสียงเรียบ “เริ่มจากต้นขา”

ณิชาค่อยๆ คุกเข่าลงบนพื้นกระเบื้องเปียก ยื่นลิ้นออกไปเลียต้นขาของเจนนี่อย่างช้าๆ ไล่ขึ้นไปทีละนิด ความเค็มของเหงื่อและน้ำฉี่ที่เหลืออยู่ทำให้เธออยากถอย แต่ก็ฝืนทำต่อไป

เจนนี่วางมือลงบนศีรษะของณิชา เบาๆ แต่หนักแน่น

“ดี… ขึ้นไปอีก”

ลิ้นของณิชาเลียขึ้นไปจนถึงขาหนีบ แล้วถูกกดให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น

“เลียหีฉันด้วย”

ณิชาลังเลเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะยื่นลิ้นออกไปแตะรอยแยก เลียอย่างช้าๆ ตามจังหวะที่ถูกกดหัว น้ำอุ่นจากฝักบัวไหลผ่านทั้งคู่ เสียงเลียดังเบาๆ ปนกับเสียงน้ำ

เจนนี่ครางแ๶่๥ๆ เป็๲ครั้งคราว มือยังคงจับศีรษะณิชาบังคับจังหวะเบาๆ

“ใช่… แบบนี้” เธอพึมพำ “เก่งขึ้นแล้วนะ”

เวลาผ่านไปไม่นานนัก เจนนี่ก็ดึงศีรษะณิชาออก แล้วปิดน้ำ

เธอหยิบผ้าเช็ดตัวคลุมตัวเองอย่างสบายๆ ส่วนณิชายังคุกเข่าอยู่บนพื้นเปียก

“แต่งตัวได้แล้ว” เจนนี่พูดพลางเช็ดผม “กลับบ้านไปได้”

ณิชาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ราวกับไม่แน่ใจว่าได้ยินถูกต้องหรือไม่

เจนนี่ยิ้มบางๆ มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพอใจ

“ได้ยินใช่ไหม? กลับบ้านได้แล้ว”

ณิชาค่อยๆ ลุกขึ้น เดินออกจากห้องน้ำไปหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นห้อง แต่งตัวด้วยมือที่ยังสั่นเทาเล็กน้อย โดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว

ก่อนเดินออกจากคอนโด เธอหันไปมองเจนนี่อีกครั้งเพียงเสี้ยววินาที แล้วก็รีบเปิดประตูออกไป

ประตูปิดลงอย่างเงียบเชียบ

เจนนี่ยืนมองประตูที่เพิ่งปิดไป แล้วยิ้มน้อยๆ กับตัวเอง ก่อนจะหันกลับไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูยอดโดเนทและคอมเมนต์ที่ยังค้างอยู่ในหน้าจอ

คืนนั้น ณิชาเดินกลับหอพักคนเดียว ร่างกายยังอ่อนล้า ความอับอายและความสับสนยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หาย แต่ในวินาทีนี้… อย่างน้อยเธอก็ได้กลับบ้าน