
อวิ๋นเซิน
เมื่อกระดาษและพู่กันไม่อาจปัดเป่าคมหอก 'อวิ๋นเซิน' กวีไส้แห้งผู้ไร้วรยุทธ์ จึงขอละทิ้งศักดิ์ศรีแห่งสุภาพชน ยอมคลุกฝุ่นโคลนและมูลสัตว์ เพื่อสวมหน้ากากแห่งสุนัขข้างถนนที่กัดไม่ปล่อย!
"ยุคทรราชกลืนกินแผ่นดิน วีรบุรุษล้วนกลายเป็นศพไร้ญาติ... ทว่า 'กวีขี้ขลาด' ผู้หนึ่งกลับเอาชีวิตรอดมาได้ เขาไม่มีดาบทะลวงฟัน ไม่มีเกราะป้องกันกาย มีเพียง 'ความปลิ้นปล้อน' และ 'มันสมอง' ที่พร้อมจะทรยศทุกสิ่งบนโลก เพื่อแลกกับลมหายใจในวันพรุ่งนี้... จงจับตาดูสุนัขจนตรอกตัวนี้ให้ดี เพราะรอยแว้งกัดของมัน... อันตรายยิ่งกว่าพยัคฆ์ติดปีก!"
เขียนโดย พฤษพล จันทาพูน

