เทพแห่งความตาย

"เฮ้! ไม่ใช่ว่าจำกันไม่ได้หรอกใช่ไหม?"

หญิงสาวพูดถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเอลิออสกำล้ง

จะเดินจากไปและหญิงสาวก็ได้ถามขึ้นอีกครั้ง

"เจ้าเชื่อคำพูดของเขางั้นเหรอ?"

"ต้องการอะไร?"

เอลิออสถามขึ้นอย่างนิ่งๆ

"ทำความรู้จักก่อนที่จะได้ทำงานร่วมกันไง~"

หญิงสาวตอบขึ้นทันทีแต่นางก็ต้องถามขึ้นอีกครั้งเมื่อได้เห็นสีหน้านิ่งเงียบของเอลิออส

"เจ้าจำที่ข้าพูดไปเมื่อวานนี้ไม่ได้?!"

"จำได้แต่ข้าไม่เอาด้วย"

"เอ๋? ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะ?!"

"เจ้ารู้บ้างไหมว่าคนที่อยากเข้าวิหารศักดิ์สิทธิ์

ของเรามีตั้งเท่าไหร่? ในขณะที่เจ้าได้รับโอกาสนั้นมาอย่างง่ายดายแต่เจ้าปฏิเสธ?!"

"ข้าไม่ได้สนใจวิหารของเจ้า"

"ไอ้เด็ก!..."

"เหอะ! ยังไงข้าก็คงต้องถามเจ้าเรื่องคลื่นพลัง

ของเจ้าซะก่อนว่าทำไมมันถึงได้อยู่ระดับที่สูง

ขนาดนั้นกัน?"

"ระดับสูง?"

"เจ้าเด็กนี่!

คิดเหรอว่าจะหลอกท่านเอลวิสกับข้าได้?"

"แถมยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเทพและอสูร

เล็กๆน้อยๆด้วย หมายความว่าอย่างไรกัน?!"

"ข้าไม่เข้าใจที่เจ้าพูด"

"คำถามเดียวง่ายๆ เจ้าเป็นใคร?"

เมื่อเอลิออสได้ยินคำถามนี้เขาแทบจะหัวเราะ

ตายตรงนี้นทันที ถามมาได้ว่าข้าเป็นใคร?!

"ข้าไม่มีเวลามาล้อเล่นกับเจ้าหรอกนะ"

"เจ้าคิดว่าข้าล้อเล่นงั้นรึ?"

"เพราะแบบนี้ไงท่านเอลวิสถึงได้นำตัวเจ้าไป"

"นำตัวข้าไป? ขอโทษด้วยแต่ข้าไม่ไป"

"ฮ่าๆ เจ้ามีสิทธิจะเลือกหรือยังไง?"

"คนลึกลับอย่างเจ้าที่มีกลิ่นอายของเทพและ

อสูรเข้าด้วยกันเจ้าคิดว่าคนแบบนี้มักจะเป็นมิตรหรือศัตรูกันล่ะ?"

"เจ้ามันตัวอันตรายชัดๆ!"

"ข้าเป็นบุตรชายขององค์ราชาวิลเลียมเมืองแลคซัส และข้าก็ไม่เข้าใจที่เจ้าพูดด้วย"

"ถ้าเจ้าคิดจะมาล้อเล่นกับข้าก็กลับไปเถอะ"

เอลิออสพูดจบเขาก็เดินจากไปทันทีโดยไม่ได้สนใจหญิงสาวนางนั้นอีกต่อไป

"หึ! ไม่รู้จริงๆหรือว่าแกล้งทำกันนะ~"

ในหัวของเอลิออสเขาต้องคิดทบทวนเรื่องราวมากมายซะเหลือเกินเรื่องขอโทษเรื่อง

ที่องค์รัชทายาทมิลค์พูกและเรื่องไม่เป็นเรื่อง

ขององครักษ์ศักดิ์สิทธิ์เรเชลเมื่อกี้นี้อีก...

เอลิออสเปิดประตูห้องตัวเองอย่างช้าๆแต่เขาก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เขาเห็นเป็นอย่างมาก

"อ๊ะ! องค์ชายมาแล้ว~"

"องค์ชายหล่อเหลามากเพคะ~"

"สง่างามที่สุดเลยเพคะ~

"วันนี้คุ้มจริงๆเลย~"

"ข้าขอถวายกายถวายใจให้พระองค์เพคะ~"

"ข้าคนแรก~"

"พูดอะไรของเจ้า?! ข้าต่างหาก~"

"เหอะ! ข้านี่สิ~"

"อย่าหวังเลยพระองค์ต้องเป็นของข้า~

ในขณะที่เหล่าหญิงสาวแย่งพูดคุยกันอยู่นั้น

ก็ได้มีเสียงหญิงสาวนางนึงพูดขึ้น

"เงียบกันหน่อย!"

"ยินดีที่ในที่สุดพระองค์ก็กลับมาสักที~"

"วันนี้พวกข้ายินดีรับใช้พระองค์เพคะ~"

ถึงเอลิออสจะไม่ได้สนใจหญิงสาวมากนักแต่ยังไงเขาก็เป็นผู้ชายคนนึงอยู่ดีไหมล่ะ?

และเขาก็พอจะเดาออกว่าใครเป็นคนส่ง

หญิงสาวเหล่านี้มาให้เขากัน

"ออกไป

"อะไรกันเพคะ?"

"พวกเรามาเล่นอะไรสนุกๆกันสักหน่อยสิ~"

"อย่าบอกนะว่าพระองค์กลัวว่าองค์หญิงแอลลิสันจะรู้เรื่องงั้นเหรอเพคะ?"

"รู้ว่าข้ามีภรรยาแล้วแต่เจ้าก็ยังทำแบบนี้?"

"ฮ่าๆ~ ช่างน่าอิจฉาองค์หญิงจริงๆนะเพคะ

ที่ได้พระองค์ไปครองอยู่คนเดียวแบบนี้"

"แต่ก็เท่านั้นแหละเพคะ~"

หญิงสาวหัวเราะขึ้นเบาๆก่อนจะส่งสัญญาณ

ให้เหล่าหญิงสาวอีกเก้าคนที่เหลือให้มาพาตัว

ของเขาไปยังเตียงนอน

"ข้าขอเตือนพวกเจ้าว่าอย่าได้มาจับตัวข้า

และออกไปให้หมดซะ!"

"เอ๋ พระองค์เป็นผู้ชายยังไงกันเพคะ

ถึงไม่สนใจหญิงสาวสวยๆตรงหน้ากันเลย?"

"หรือว่าท่านอยากจะบอกว่าองค์หญิงของท่านสวยกว่าอย่างนั้นรึเพคะ?"

"ไม่อยากจะเชื่อว่าท่านกลัวองค์หญิงจริงๆ~"

"กลับไปก่อนที่ข้าจะใช้กำลังซะ!"

"โอ้! ท่านเป็นคนชอบใช้กำลังหรือเพคะ?"

"ช่างโชคดีจริงๆพวกเรา~"

'ให้ตายเถอะ! หญิงสาวพวกนี้มันอะไรกัน?!'

ในขณะนั้นเองเหล่าหญิงสาวก็ได้ถอดอาภรณ์ของตัวเองอย่างรวดเร็วทำให้พวกนางทุกคน

อยู่ในสภาพเปลือยเปล่ากัน

เอลิออสก็รีบหันหลังและพร้อมที่จะเดินออกไปแต่ก็ถูกหญิงสาวพวกนั้นจับเอาไว้ก่อน

"ท่านเห็นไหมว่าพวกนางพร้อมที่จะโดนท่าน

ข่มเหงกันแล้วแต่ท่านกลับคิดจะเดินจากพวกนางไปทั้งๆแบบนี้อย่างนั้นรึ?"

"ท่านเป็นคนโหดร้ายมากเพคะ!"

'ใจเย็นไว้ๆ'

เอลิออสพยายามทำตัวให้เย็นเข้าไว้เพื่อที่จะ

ไม่ไปทำตามคำพูดของหญิงสาวนางนี้และพยายามที่จะไม่ทำร้ายพวกนาง

"เจ้าจะลอบฆ่าข้า?"

หญิงสาวพลันเปลี่ยนสีหน้าทันที

"ท..ท่านรู้?!"

"เหอะ! ออกไปก่อนที่ข้าจะฆ่าพวกเจ้า!"

"น่ากลัวจังเลยนะเพคะ~"

"แต่ถ้าข้าไปทั้งเปลือยเปล่าแบบนี้และไปพูดว่าท่านข่มเหงพวกข้าล่ะ ไม่คิดเลยว่าท่านจะ

ต้องเจอกับอะไรบ้างนะ? แล้วองค์หญิงผู้งดงามของท่านจะว่าอย่างไรบ้าง~"

"เพราะอย่างนั้นลืมเรื่องราวทุกอย่างเถอะแล้วมาใช้เวลาความสุขด้วยกันเถอะเพคะ~"

"คิดว่าข..."

ก๊อกก--- ก๊อกก--- ก๊อกก---

ในขณะนั้นเสียงเคาะประตูก็กังขึ้น...

"เอ๋... ใครกันน้า~"

หญิงสาวพูดขึ้นพร้อมหันไปส่งสัญญาณให้

เหล่าหญิงสาวที่เหลือิีกครั้งและนางก็เดินไป

เปิดประตูอย่างรวดเร็ว...

'นี่มันเรื่องอะไรกัน?!'