ข้านี่แหละคือจอมมาร

ซออึนยอ นอกจากพวกนักเลงจะขอโทษเธอแล้ว พวกเขายังให้เงินเธอเป็นจำนวนมากด้วย

"มันเกิดอะไรขึ้นกัน นี่มันเป็นเรื่องจริงใช่ไหม"

ซออึนยอได้แต่มองไปที่เงินในมือของเธอ เธอไม่เคยจับเงินเยอะขนาดนี้มาก่อน

ข้าวของในร้านของเธอถึงจะพังเสียหาย แต่ด้วยเงินจำนวนขนาดนี้ เธอสามารถเปิดร้านใหม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ซออึนยอมมองไปที่คนที่ช่วยเธอไว้ เขาเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มที่ดูแล้วอายุไม่น่าจะมากกว่าลูกชายของเธอ

เขาจัดการกับนักเลงใหญ่อย่างโกอึนเบได้ด้วยตะเกียบคู่เดียว

มีแต่ฮันเตอร์เท่านั้นที่จะทำแบบนั้นได้

เธอที่คิดว่าเขานั้นน่าจะเป็นฮันเตอร์ไม่ก็มาจากตระกูลใหญ่ๆที่มีอิทธิพล เธอก็หน้าซีดออกมา เธอทำตัวสนิทกับเขาหลังจากที่เขามายังร้านอาหารของเธอเพราะเธอคิดว่าเขาเป็นเพื่อนของลูกเธอ

เธอต้องการจะขอโทษเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ก่อนที่เธอนั้นจะได้พูดขอโทษ เขาก็พูดขึ้นมาก่อน

"ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวไปคุณป้า ถ้าฉันมีเจตนาร้ายละก็ ฉันคงไม่ช่วยคุณป้าหรอกจริงไหม"

ได้ยินที่ยูจินฮาพูด ซออึนยอก็ถอนหายใจโล่งอก จริงอย่างที่เขาพูด หากเขาต้องการสร้างปัญหาให้กับเธอละก็ เขาคงไม่ช่วยเธอเอาไว้

"เท่านี้ดูเหมือนว่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้วละนะ ทว่าวิธีหากเงินถ้าใช้มันได้ก็จะดีมาก แล้วก็แกกิมจิ จากนี้ไป ไปหาฉันที่นี่ทุกเช้าเวลาตีสี่เข้าใจไหม"

ยูจินฮาบอกที่อยู่บ้านของเขาให้กับกิมจิและเจนนี่ เขารู้ว่าหากเขาต้องการจะฝึกกิมจิละก็ เจนนี่จะต้องตามไปด้วยแน่ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นก็สอนทั้งสองไปเลยพร้อมกันจะดีกว่า

อีกอย่างเขามีเคล็ดวิชาที่น่าจะเหมาะกับทั้งสองด้วย

‘ชีวิตเราที่เป็นโสดนี่มันน่าเศร้าจริงๆเลยแหะ’

ยูจินฮาได้แต่ส่ายหัว ชีวิตของเขามีแต่การล้างแค้นอย่างเดียว ทว่าชีวิตนี้มันแตกต่างออกไป เขาจะใช้ชีวิตมันให้คุ้ม

หลังจากเหตุการณ์ ยูจินฮาก็บอกลากับทุกคนก่อนที่จะกลับไปที่โรงเรียน เขานั้นนัดกับน้องสาวของเขาเอาไว้ว่าจะกลับบ้านด้วยกัน

ที่โรงเรียนในตอนนี้เป็นเวลาคาบเรียนสุดท้ายแล้ว

ลีโซอาและฮันซูยอนในตอนนี้กำลังนั่งเรียนกันอยู่อย่างตั้งใจ

เวลาผ่านไปไวเสมอสำหรับคนที่รักในการเรียน เสียงกระดิ่งดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าถึงเวลากลับบ้าน ไม่ก็ถึงเวลาชมรมแล้ว

"อ้า หมดเวลาซะแล้ว ยังไม่เข้าใจโจทย์ข้อนี้เลย"

ลีโซอาพูดขึ้นด้วยความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ทว่าเธอนั้นไม่อยากจะรบกวนเวลาครูของเธอมากนัก

ฮันซูยอนมองไปที่ลีโซอา เธอแม้ว่าจะตั้งใจเรียน แต่ก็ไม่ถึงกับลีโซอา ฮันซูยอนที่เห็นว่าลีโซอาตั้งใจเรียนขนาดนี้ นางก็ช่วยไม่ได้ที่จะถามว่าทำไมลีโซอาถึงตั้งใจเรียนขนาดนี้

คำตอบที่เธอได้รับก็คือ ลีโซอาต้องการจะเป็นผู้จัดการของพี่เธอในอนาคต เพราะฉะนั้นเธอจะต้องเรียนให้ได้สูงๆ เพื่อที่จะสามารถช่วยเหลือสนับสนุนพี่ชายของเธอได้

"แบบนี้นี่เอง"

ฮันซูยอนยิ้มออกมา พี่น้องนี่ดีจริงๆ เธอรู้สึกอิจฉาขึ้นมาเลย ทว่าเหมือนจะรู้ว่าเธอนั้นรู้สึกยังไง ลีโซอากอดเธอก่อนที่จะพูดขึ้น

"จากนี้ไปพวกเราเองก็เป็นพี่น้องกันแล้วไม่ใช่รึ ซูยอนไม่ต้องรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวอีกแล้วนะ"

ฮันซูยอนยิ้มกว้างขึ้นก่อนที่จะกอดกลับ เธอรู้สึกดีจริงๆตั้งแต่ที่ลีโซอาและยูจินฮาเข้ามาในชีวิตของเธอ

แม้ว่าการเข้ามาของทั้งสองจะแตกต่างจากปกติก็ตามแต่

และในขณะที่ทั้งสองกอดกันเสร็จแล้ว และกำลังจะเก็บข้าวของเพื่อไปยังที่จอดรถเพื่อรอให้ยูจินฮามากลับบ้านพร้อมกัน

ก็ได้มีกลุ่มของเด็กวัยรุ่นจำนวนหนึ่งมาปิดทางเข้าออกของห้องเรียนเอาไว้

กลุ่มของพวกเด็กวัยรุ่นนี้เป็นกลุ่มรุ่นพี่ของคิมเทดง พวกเขามาที่นี่เพื่อล้างแค้นให้กับรุ่นน้องของเขา

"ไอเจ้ายูจินฮามันอยู่ที่ไหน"

ชายหนุ่มผู้หนึ่งพูดขึ้นมาด้วยความโกรธเกรี้ยว เขานั้นเป็นผู้มีคุณสมบัติในการเป็นฮันเตอร์ เขาสามารถใช้ออร่าได้

เขามาที่นี่จุดประสงค์ชัดเจน เขาต้องการจะจัดการกับยูจินฮาที่ออร่าเพิ่งจะตื่นขึ้น

ฮันซูยอนมองไปที่ชายหนุ่ม เธอรู้สึกสงสัยว่าเขามาถามหายูจินฮาทำไมในตอนนี้

ข้างๆเธอ ลีโซอารู้จักชายหนุ่มคนนี้ดี เขาเป็นหนึ่งในพวกที่ชอบรังแกพี่ชายของเธอ

ลีโซอาหันไปหาฮันซูยอน ตอนนี้ฮันซูยอนเป็นเหมือนพี่น้องของเธอ แน่นอนว่ามันไม่ผิดที่เธอจะฟ้องฮันซูยอนใช่ไหม

และเธอก็ฟ้องถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับยูจินฮาให้กับฮันซูยอนได้ฟัง

ฮันซูยอนที่ได้ยินว่าคนพวกนี้ทำอะไรยูจินฮาบ้าง เธอช่วยไม่ได้ที่จะนึกถึงใบหน้าที่อ่อนโยนที่เขาแสดงออกมาต่อน้องสาวของเขา

คนพวกนี้กล้าที่จะทำร้ายคนที่ดีแบบนั้นได้ยังไงกัน

ดูเหมือนว่าเธอจำเป็นที่จะต้องสั่งสอนคนพวกนี้ซะหน่อยแล้ว ไม่มีใครทำร้ายครอบครัวของเธอและจะลอยนวลไปได้