ข้าไม่ควรมีอยู่

ลู่เฉินเลือกตรอกหลังโรงเก็บของริมแม่น้ำ
แคบพอให้คนสองคนเดินสวนกันลำบาก
กำแพงอิฐเก่าชื้น
พื้นหินแตกร้าวเป็นเส้นยาว
ไม่มีบ้าน
ไม่มีร้าน
ไม่มีทางให้ใครเดินหลงเข้ามา
เขายืนอยู่กลางตรอก
เหยียบพื้น
แรงตอบกลับมา—ครบ
แต่ตึง
เหมือนพื้นกำลัง “ฝืน” รับน้ำหนัก
ลู่เฉินขยับไหล่
หมุนข้อมือ
กล้ามเนื้อยังตอบสนอง
แต่ชีพอสูรในอกนิ่งผิดปกติ
ไม่ต่อต้าน
ไม่กระตุ้น
เหมือนรู้ว่า ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้ขยายแรง
“เล็กพอแล้ว…”
เขาพูดกับตัวเอง
ไม่ได้หมายถึงพื้นที่
แต่หมายถึงราคา
เสียงฝีเท้าดังขึ้น
ไม่เร็ว
ไม่รีบ
สองจังหวะซ้อนกันอย่างจงใจ
ชายสามคนเดินออกมาจากปากตรอก
เสื้อคลุมสั้น
ไม่มีตรา
ไม่มีอาวุธยาว
แต่ไหล่ต่ำ
เข่าอ่อน
มือเปิดพร้อมจับ
“เลือกที่ดีนะ”
หนึ่งในนั้นพูด
เสียงไม่ประชด
แต่เหมือนยืนยันข้อมูล
“แคบ”
“ไม่มีคน”
“ไม่ต้องอ้อม”
ลู่เฉินไม่ตอบ
เขาขยับเท้า
ตั้งน้ำหนักลงเต็มฝ่าเท้า
พื้นสั่นเบา ๆ
เหมือนเตือน
ทั้งสามพุ่งพร้อมกัน
ไม่แบ่งหน้า
ไม่อ้อมหลัง
พุ่งตรง
เพราะพื้นที่ไม่ให้เล่นเชิง
หมัดแรกมาเร็ว
ลู่เฉินยกแขนรับ
ปึก!
แรงกระแทกหนัก
แรงส่งกลับแรง
แขนชา
แต่ไม่หลุด
เขาสวนทันที
ศอกซ้ายอัดเข้ากระดูกไหปลาร้า
เสียงกรอบดังชัด
ร่างหนึ่งทรุด
อีกคนเข้าซ้อน
เตะต่ำ
เร็ว
ตรง
ลู่เฉินยกเข่ารับ
แรงชนสะเทือนสะโพก
เจ็บ
จริง
เขาไม่ถอย
เขาก้าวเข้า
ไหล่ชน
หมัดขวาตาม
ปึก!
อากาศในปอดอีกฝ่ายถูกอัดออก
ร่างล้มพิงกำแพง
ไถลลงนั่ง
คนสุดท้ายไม่หยุด
หมัดพุ่ง
ไม่มีการเผื่อ
ไม่มีการลังเล
ลู่เฉินรับ
แล้วสวน
หมัดเข้าหน้าอก
แรงทั้งหมดจบในจังหวะเดียว
ร่างนั้นล้ม
ไม่ลุก
ไม่ดิ้น
ทุกอย่างจบ
เร็ว
เงียบ
ไม่มีเสียงแตก
ไม่มีแรงสะท้อนแปลก
ไม่มีใครเจ็บแทน
ลู่เฉินยืนอยู่กลางตรอก
หอบ
เลือดซึมจากมุมปาก
มือสั่นเล็กน้อย
แล้วเขาก็รู้สึกถึงมัน
ไม่ใช่จากภายนอก
แต่จากข้างใน
แรง “ค้าง”
เหมือนกล้ามเนื้อยังถูกบังคับให้เกร็ง
เหมือนเส้นเอ็นยังรับแรงที่ควรสลายไปแล้ว
เหมือนพื้นที่ไม่ยอมคืนสิ่งที่เขาใช้
เขากำหมัด
ความเจ็บแล่นขึ้นแขนทันที
หนัก
ลึก
ไม่ใช่แผล
“อึก…”
ลู่เฉินทรุดเข่าลง
มือกดพื้น
ฝ่าเท้าสั่น
หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ
ไม่มีเสียงเมือง
ไม่มีเสียงทะเลาะ
ไม่มีเหตุรุนแรงที่ไหน
ทุกอย่าง…
ย้อนกลับมาอยู่ที่เขา
“รู้สึกแล้วใช่ไหม”
เสียงกะเผลกดังขึ้นจากปากตรอกอีกด้าน
เซิ่งอวี่หยุดยืน
ห่างครึ่งช่วงแขนตามเคย
“สนามเล็ก”
เขาพูด
“ไม่มีที่ให้ผลไหล”
ลู่เฉินหายใจแรง
เหงื่อไหล
ฟันกัดแน่น
“มัน…หนักกว่าเดิม”
เซิ่งอวี่พยักหน้า
“เพราะเจ้าไม่ปล่อยให้มันไปที่อื่น”
เขามองตรอกแคบ
มองรอยเท้า
มองเลือดที่หยดลงพื้นแล้วไม่หาย
“โลกไม่ได้ลดราคา”
เขาพูด
“มันแค่เปลี่ยนวิธีเก็บ”
ลู่เฉินหัวเราะแห้ง
เสียงขาดหาย
“งั้นสนามเล็ก…ก็ไม่ใช่คำตอบ”
“ไม่ใช่ทั้งหมด”
เซิ่งอวี่ตอบ
“แต่มันคือเงื่อนไข”
ลู่เฉินยันตัวลุกขึ้น
ขาอ่อน
แต่ยังยืนได้
เขามองพื้นที่แคบตรงหน้า
มองร่างที่นอนอยู่
มองมือของตัวเองที่ยังสั่น
“ถ้าข้าต้องจ่าย”
เขาพูดช้า ๆ
“ข้าจะจ่ายในที่ที่มันคุ้ม”
เซิ่งอวี่ไม่ยิ้ม
ไม่ค้าน
แค่พยักหน้าเล็กน้อย
“ต่อจากนี้”
เขาพูด
“พวกมันจะบีบให้เล็กกว่านี้อีก”
ลู่เฉินกำหมัด
ความเจ็บแล่นขึ้นทันที
ชัด
จริง
ไม่ถูกดึงออก
“ก็ให้มันบีบ”
เขาเงยหน้า
สายตานิ่ง
หนัก
“แต่สนามหน้า”
เขาพูด
“ข้าจะเลือกให้มันพอดี
กับราคาที่ข้ารับไหว”
ลู่เฉินเดินออกจากตรอก
ก้าวช้า
แต่มั่น
สนามเล็กไม่ทำให้โลกใจดีขึ้น
มันแค่ทำให้ทุกอย่าง
ย้อนกลับมาหาเขาโดยตรง
และเขาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า
การเลือกสนาม
ไม่ใช่เรื่องของขนาด
แต่มันคือการเลือก
ว่า ความเจ็บแบบไหน
ที่เขายอมรับได้

#แวะไปอ่านนิยายเรื่องใหม่ได้นะ

#เรื่องบัญชีเงา