เมื่อเข้าสู่ตัวเมืองมาแล้วก็พบกับตึกราบ้านช่องหลังใหญ่โตงดงามวิจิตร ทั้งสองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงเนืองแน่น ขายอาหารบ้างขายขนมบ้าง มีทั้งร้านของเล่นเด็กหรือแม้แต่ร้านน้ำชา เยอะหน่อยคงเป็พวกของป่าหายาก อาหารสดอาหารแห้งล้วนมีที่นี่ทั้งหมด ที่กล่าวมาทั้งหมดนี้ล้วนเป็ร้านค้าแผงลอยที่ตั้งขายอยู่บนริมถนนทั้งสองฟากฝั่งทั้งสิ้น ชาวเมืองต่างก็เดินขวักไขว่เพื่อจับจ่ายใช้สอย พ่อค้าแม่ค้าต่างะโเรียกลูกค้าดังโหวกเหวก บรรยากาศของที่นี่จึงดูคึกคักยิ่งนัก หากเป็ในยุคของนางที่นี่คงถูกเรียกว่าตลาดนัดกระมัง
ถนนทางฝั่งซ้ายมือมีลานกว้างลานหนึ่ง เอาไว้จอดรถม้า หรือรถเทียมเกวียน ท่านลุงเจินจึงนำรถไปจอดที่ตรงนั้น แล้วไล่ส่งพวกตนลงจากรถ
"สายมากแล้วพวกเ้ารีบไปตั้งแผงเถิด ปะเดี๋ยวข้าจะรออยู่ตรงนี้"
"เ้าค่ะ รบกวนท่านลุงเจินแล้ว"
"รบกวนอันใดเล่า คนกันเองทั้งนั้น อีกอย่างข้าเป็รถรับจ้างดีซะอีกที่มีคนเอาเงินมาให้ดีกว่าจอดแน่นิ่งอยู่ที่บ้านเป็ไหนๆ"
"เช่นนั้นพวกเราขอตัวก่อน"
กล่าวเสร็จนางหลี่จึงเดินนำเด็กๆไปที่พื้นที่ว่างพื้นที่หนึ่ง เมื่อได้ที่แล้วหลี่ลู่เอินนำเสื่อผืนหนึ่งออกมากาง เสร็จแล้วทุกคนจึงช่วยกันนำสิ่งของออกมาจากตระกร้าออกมาจัดเรียงอย่างเป็ระเบียบ
ในระหว่างที่ทุกคนกำลังสาละวนกับการจัดวางข้าวของหลี่ลู่เอินจึงออกไปเดินสำรวจตลาดและราคาสินค้าซักครู่ก็กลับมาที่แผงขายของของพวกตน
นั่งลงได้เพียงไม่นาน ก็มีแม่นางคนหนึ่งอายุราวสามสิบต้นๆเดินมาทางร้านตน ยังมีคนติดตามมาด้วยอีกสองคน หลี่ลู่เอินเดินดูร้านค้าทุกร้านจนละเอียดครบถ้วนแล้ว ทั้งตลาดมีร้านขายปลาอยู่เพียงสองร้าน รวมกับร้านของนางก็เป็สามร้าน แต่ความสดใหม่ของปลายังสู้ร้านของนางไม่ได้อยู่สองส่วน
แม่นางคนนั้นมองปลาที่กำลังแหวกว่ายอยู่ภายในถังด้วยความพึงพอใจ จึงเอ่ยถามราคาออกมา แต่แววพึงพอใจในดวงตาของนางนั้นไม่อาจหลุดรอดจากสายตาของนักธุรกิจเช่นหลี่ลู่เอินไปได้
"ปลานี่ขายยังไงหรือ"
หลี่ลู่เอินมองสำรวจลูกค้าปราดหนึ่งแล้วจึงเอ่ยบอกราคาพร้อมกับส่งยิ้มหวานมอบให้ลูกค้าคนแรกของนางเป็ของแถม
"จินละ 50 อีแปะเท่านั้นเ้าค่ะ"
นางหลี่และหลี่ลู่เสียนถึึงกับลมหายใจสะดุดเมื่อได้ยินราคาที่นางเอ่ย ราคาปลาอยู่ที่จินละ 40 อีแปะเท่านั้น แต่นางถึงกับขึ้นราคามากถึงจินละ10อีแปะ เช่นนี้จะขายออกไปได้อย่างไร ไม่ทันได้กล่าวสิ่งใดออกไปเสียงของลูกค้ารายแรกก็ดังขึ้นเสียก่อน
"ใยถึงแพงกว่าร้านอื่นนักเล่า "
"ท่านน้ากล่าวหนักไปแล้ว ท่านเดินดูทั่วทั้งตลาดมีปลาร้านไหนบ้างเล่าที่ยังสดใหม่และตัวใหญ่เช่นนี้ หากท่านน้ายัง้าเห็นแก่ที่เป็ลูกค้ารายแรกปะเดี๋ยวข้าจักลดราคาให้ เช่นนี้ดีหรือไม่"
ฟังเด็กน้อยกล่าววาจาเจื้อยแจ้วจบลง ก็เห็นเป็จริงดังนางว่า นางเดินหาปลาสดมาทั่วตลาดแล้ว ก็ยังไม่เจอปลาร้านไหนที่สดใหม่เช่นนี้ ถึงราคาจะแพงกว่าร้านอื่นอยู่สักหน่อยแต่เมื่อเทียบกับคุณภาพแล้วทั้งหมดล้วนคุ้มค่า แถมแม่หนูน้อยนี่ยังบอกว่าจะลดราคาให้ อีกทั้งเ้านายในจวนของนางยังชื่นชอบกินปลาเป็อย่างยิ่งหากนางไม่ได้ปลาที่สดใหม่กลับไปคงโดนตำหนิอยู่ไม่น้อย นางจึงตัดสินใจที่จะซื้อในทันที
นางเป็แม่ครัวในจวนของขุนนางท่านหนึ่งเมื่อต้องออกมาจับจ่ายซื้อของแต่ละทีจึงซื้อกลับไปทีละมากๆ อีกทั้งเ้านายในจวนก็มีกันหลายคน ปลาพวกนี้ยังสดอยู่ซื้อกลับไปมากหน่อยคงไม่เสียหาย เช่นนี้ปลาทั้งหมดของครอบครัวหลี่จึงถูกเหมาซื้อไปทั้งหมด
"เช่นนั้นข้าเอาหมดนี่เลย เ้าต้องลดให้ข้าจริงๆนะ"
หลี่ลู่เอินได้ฟังก็ยิ้มกว้างในทันที เพียงขายให้ลูกค้ารายแรก ก็พบกับลูกค้ารายใหญ่เข้าเสียแล้ว เห็นทีคงต้องผูกมิตรเอาไว้สักหน่อยแล้วกระมัง ส่วนทางด้านมารดาและพี่ชายถึงกับตาโต เพียงหลี่ลู่เอินพูดไม่กี่คำแต่กลับกลายเป็ขายได้เสียอย่างนั้น
"เช่นนี้ข้าจะลดให้เหลือจินละ 45 อีแปะราคานี้ท่านน้าถูกใจหรือไม่เ้าคะ"
"ดีเหมือนกัน ปลาที่ตลาดนี่หาที่สดๆเช่นนี้ยากนัก หากเ้ามีปลาสดใหม่เช่นนี้ให้ข้าทุกวันก็คงดีไม่น้อย"
ได้ฟังวาจาเช่นนี้หลี่ลูู่เอินก็ถึงกับลิงโลด นางไม่เพียงแต่ขายของได้แต่ยังสามารถผูกขาดการค้าได้อีกด้วย
"ที่บ้านเรายังมีปลาสดๆเช่นนี้อยู่อีกมาก หากท่านน้าสนใจ ข้าจะนำมาขายให้ท่านอีกเรื่อยๆแล้วกันเ้าค่ะ"
"เป็เช่นนี้ก็ดี หากเ้ามีปลาสดมาอีกสามารถไปถามหาข้า หลินอีอี ได้ที่จวนของท่านนายอำเภอ ข้าเป็แม่ครัวอยู่ที่นั่น"
"ได้เลยเ้าค่ะ ท่านน้ารอสักครู่เถิด"
กล่าวจบนางก็ให้หลี่ลู่เสียนนำปลาทั้งหมดออกมาชั่ง ปลามีทั้งหมด 18 ตัว แต่ละตัวมีน้ำหนักมากถึงตัวละ 2 จิน หลี่ลู่เอินดีดลูกคิดอยู่ภายในใจแล้วกล่าวเสียงหวาน
"ทั้งหมด 36 จิน เท่ากับ 1 ตำลึงเงินกับอีก 620 อีแปะเ้าค่ะ"
"ข้าเอาเห็ดโคน เผือกมัน กับหน่อไม้พวกนี้อีกอย่างละสองจิน เ้าคิดเงินมาเถิด"
"เห็ดโคนจินละยี่สิบอีแปะสองจิน 40 อีแปะ เผือกมันและหน่อไม้จินละสิบห้าอีแปะหกจิน 90 อีแปะ รวมทั้งหมดที่ต้องจ่ายเป็เงิน 1 ตำลึงเงิน 750 อีแปะ
หลินอีอีนับเงินจนครบจำนวนอยู่ชั่วครู่ก็ยื่นส่งเงินจำนวนดังกล่าวให้กับหลี่ลู่เอินในทันที
"นี่เงินของเ้า"
"ขอบคุณท่านน้ามากเ้าค่ะที่อุดหนุนเราเยอะขนาดนี้"
หลี่ลู่เอินรับเงินมาด้วยใบหน้าชื่นบานอย่างที่สุด นี่เป็เงินจำนวนแรกที่นางสามารถหามาได้ในชีวิตนี้ เมื่อการค้าจบลงทั้งสองก็กล่าวล่ำลากัน นางมองส่งลูกค้าคนแรกของนางไปจนสุดสายตา อย่าง้าจะจารึกเอาไว้ให้ลึกลงไปในความทรงจำของนางกระนั้น
การค้าขายในครั้งแรกของครอบครัวนางค่อนข้างจะราบรื่นกว่าที่นางได้คาดการณ์เอาไว้ในคราวแรกมากมายนัก เพียงไม่นานของมากมายที่พวกนางนำมาด้วยก็เริ่มทะยอยหมดไปทีละน้อยจนในที่สุดทุกอย่างก็หมดเกลี้ยงไม่มีอะไรเหลือ
รวมถึงเ้ากระต่ายจอมเซ่อสองตัวที่ถูกซื้อไปโดยคุณหนูตัวน้อยท่าทางร่ำรวยนางหนึ่งที่มาเดินตลาดกับสาวใช้ส่วนตัวของนาง หลี่ลู่เอินเองก็ไม่พลาดที่จะทำการค้ากับลูกค้าชั้นเลิศเช่นนี้โดยนางขายกระต่ายได้ในราคาที่สูงถึงตัวละ 500 อีแปะเลยทีเดียว
รวมรายได้จากการขายของป่าพวกนี้แล้วนั้นพวกนางมีเงินมากถึง สามตำลึงเงิน กับอีกแปดสิบห้าอีแปะเลยทีเดียว นี่ยังไม่นับรวมโสมจำนวนห้าหัวที่พวกตนยังไม่ได้นำไปขายหากนางนำพวกมันทั้งหมดออกไปขายวันนี้ครอบครัวของนางคงได้เงินกลับไปไม่น้อยเลยทีเดียว หลี่ลู่เอินคิดอย่างร่าเริงภายในใจอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้
#เร่เข้ามาจร้าเร่เข้ามาปลาสดๆทั้งนั้นเลยเ้าค่ะ (ใครว่างมาช่วยน้องขายของกันหน่อยเร้วววว)ฮิฮิ
2K
