หลังจากที่เห็นกลุ่มของทีสเข้าไปในอาคารกิลคาออสที่แอบอยู่บนกำแพงจึงได้ค่อยๆเคลื่อนไหวตามไปโดยอาศัยความมืดเป็ตัวช่วยในการพรางตัวไปตามมุมที่ไม่มีใครสังเกตุเห็นและไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างบานหนึ่งของห้องที่ทีสและพวกกำลังนั่งคุยกันถึงรายละเอือดของภารกิจที่บารัคได้มอปหมายให้พวกเค้า
"บอกรายละเอียดมาหน่อยสิ"ชายร่างใหญ่นามว่าบิ๊กถามทีสถึงรายละเอียดหลังจากที่เขานั่งลงบนโซฟา
"ไม่มีปัญหา...ไอ้น้องแกออกไปรอข้างนอกก่อน"ทีสตอบบิ๊กอย่างสนิทสนมและหันไปบอกให้ลูกน้องของเขาออกไปรอข้างนอกก่อน
"ได้ครับลูกพี่"ลูกน้องของทีสตอบอย่างสุภาพและเดินออกไปจากห้องทันที
"เื่ที่หัวหน้าให้ฉันไปติดต่อกับพ่อค้าทาสและทางมหา...." "ซู่!...ฉันรู้นายพูดต่อเลย"บิ๊กพูดแทรกขึ้นมาก้อนที่ทีสจะพูดอะไรบางอย่างออกมา
"โอเค....เื่พ่อค้าทาสเราจะส่งทาสเก่าและที่ได้มาใหม่ในอีกสามวันข้างหน้าโดยสถานที่คือนอกเกำแพงเมืองทางไต้ห่างออกไปสองกิโลเมตรจุดนัดพบที่เราตกกันไว้กับพวกเขาอยู่ที่นั่น โดยเราต้องคัดแยกทาสออกเป็สองกลุ่มทาสเด็กผู้หญิงเราจะคัดแยกเพื่อขายให้กับแขกพิเศษส่วนที่เหลือเราจะนำไปขายให้พ่อค้าทาสทั้งหมด"
ทีสอธิบายให้บิ๊กฟังอย่างละเอียดซึ่งเสียงที่พูดออกมานั้นไม่ดังและไม่เบาจนเกินไปมีเพียงแค่บิ๊กเท่านั้นที่ได้ยิน
"เยี่ยมไปเลยหลังจากที่เสร็จงานนี้แล้วกิลของพวกเราคงไม่ห่างไกลไปจากคำว่ากิลที่ร่ำรวยอันดับหนึ่งของเมืองนี้อย่างแน่นอนและต่อจากนั้นก็จะมีคนเข้ามาสมัครเข้ากิลเราเพิ่มขึ้นอำนาจและเงินทองก็จะไหลมาเทมาและแผนต่อไปของหัวหน้าบารัคก็จะได้เริ่มขึ้นสักที...ฮ่าๆๆๆ"
บิ๊กที่ได้ฟังทีสพูดจบก็พูดถึงความสำเร็จที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตและหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งด้วยสีหน้าที่สุขล้นจนยากจะบอกได้ แต่บทสนทนาของพวกเขานั้นคาออสได้ยินหมดทุกคำพูดั้แ่ต้นจนจบแต่เขาก็ยังทำอะไรไม่ได้ในตอนนี้เขาจึงได้แต่กำมัดแน่นอย่างจนใจ
"เราต้องช่วยชาวบ้านที่เหลือก่อน..แต่ก่อนอื่นเราจะต้องรู้ก่อนว่าพวกเขาถูกขังอยู่ที่ไหนงั้นรอให้ดึกกว่านี้อีกหน่อยเราค่อยเราจะได้เคลื่อนไหวง่ายขึ้น"
และใน่กลางดึกนั้นเองคาออสก็แอบรอบเข้าไปในอาคารของกิลหมาป่าแดงโดยอาศัยความมืดเป็ตัวช่วยซึ่งเป็เื่ง่ายมากสำหรับเขาที่จะใช้ความเร็วในการแอบเข้าไปข้างใน ในอาคารกิลหมาป่าแดงประกอบไปด้วยห้องจำนวนมากและยังมีถึงสามชั้น คาออสเดาว่าทาสทั้งหมดคงถูกขังไว้ในคุกไต้ดินอย่างแน่นอน ที่เขาตัดสินใจเคลื่อนไหวในคืนนี้เป็เพราะว่าทาสทั้งยังไม่ถูกคัดแยกออกไปในตืนนี้ เขาจึงคิดว่าควรจะลงมือในคืนนี้ดีที่สุดจากที่เขาได้ฟังการสนทนาของทีสกับบิ๊กทำให้เขารู้ว่าตอนนี้สมาชิกของกิลหมาแ่าแดงส่วนใหญ่นั้นไม่อยู่ที่นี่โดยเฉพาะหัวหน้ากิลบารัคและรองหัวหน้าอีกหลายคน จึงเป็เื่ง่ายที่จะช่วยคนตอนที่ศัตรูกำลังล่ะหลวมโอกาสสำเหร็จก็ยิ่งมีเยอะ
"เฮ้ย...ง่วงชำมัดเลยเมื่อไหร่จะมีคนมาเปลี่ยนกะซักทีนะ"
"อดทนหน่อยตอนนี้กิลเรามีคนประจำการอยู่น้อยดังนั้นอาจจะมีคนมาเปลี่ยนกะช้ารออีกหน่อยละกัน...ยังไงนายกับฉันก็ได้ค่าแรงสองเท่านะอย่าบ่นไปเลยน่า"
เสียงคนเฝ้ายามสองคนกำลังคุยกันที่หน้าประตูไม้บานใหญ่เก่าๆบานนึงแววเข้าหูของคาออสขณะที่เขากำลังตามหาทางไปยังคุกไต้ดินอยู่พอดีจึงทำให้เขาหันมาสนใจประตูไม้ที่ยามสองคนนี้เฝ้าอยู่ว่ามันจะใช่ทางไปคุกไต้ดินหรือเปล่า คาออสจึงเดินไปทางยามสองคนนั้นและถามอย่างตรงไปตรงมาว่า....
"เอ่อ..หลังประตูบานนี้เป็ทางไปคุกไต้ดินใช่มั้ยครับ?..."
และยามเฝ้าประตูทั้งสองคนก็ตอบด้วยปัญญาที่ีหลักแหลมว่า...
"ใช่แล้ว! แกเอาอาหารมาส่งให้พวกทาสข้างล่างใช่มั้ย.....แต่หน้าตาแกไม่คุ้มเลยอ่าวนี้มันเด็กนี้หว่าจับตัวมันเรว"
ยามคนนึงตอบด้วยความเคยชินและใทันทีที่เห็นว่าคนที่ถามเขานั้นเป็เด็กสวมผ้าคุมสีดำคนนึงที่ดูยังไงก็ไม่ใช่คนส่งอาหารแน่นอนเขายึนกระชับทวนในมือแน่นและเตรียมโจมดีใส่คาออสทันที
ก้าวพริบตา! ผั๊วะ! ผั๊วะ!
คาออสเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและใช้สันดาบโจมตีไปที่ต้นคอของยามทั้งสองโดยที่พวกเขานั้นไม่ทันตั้งตัวและสลบลงไปในที่สุด หลังจากที่มัดมือมัดเท้ายามทั้งสองคนแล้วคาออสก็เปิดประตูและเดินลงบันใดไปจนเจอกับคุกที่คุมขังเหล่าทาสทั้งหลายในที่สุด ต้องบอกเลยว่าจำนวนทาสนั้นเยอะมากมีทุกเพศทุกวัยแถมยังมีเผ่าครึ่งสัตว์อยู่ด้วยเช่นกันโดยทาสจะถูกแยกขังไว้เป็สัดส่วนชายกญิง เด็ก คนหนุ่มสาว คนชรา ทำให้ง่ายต่อการดูแลและแยกแยะ คาออสมองไปที่เหล่าทาสและเอ่ยถามออกมาด้วยเสียงที่ไม่เบาและดังจนเกินไป
"คนที่ถูกจับมาจากหมู่บ้านแอปเปิ้ลอยู่ที่ไหน?"
ทาสบางคนยังงงกับสิ่งที่คาออสถามบางคนก็ใที่มีคนนอกเข้ามายังที่นี่บ้างก็ดีใจเพราะคิดว่าคาออสจะมาช่วยพวกเขาออกไปจากที่นี่และมีทาสคนนึงที่ตั้งสติได้เขาจึงตอบกลับมา
"พวกที่มาจากหมู่บ้านแอปเปิ้ลอยู่ในคุกด้านในเพราะพึ่งโดนจับเลยยังไม่ได้ถูกคัดแยกไว้...เออ..คือว่าท่านจะมาช่วยพวกเราไปด้วยใช่ไหมได้โปรดเถอะข้าอยากเป็อิสระ..."
ทาสที่ตอบคำถามคาออสจู่ๆก็ร้องไห้ออกมาและคุกเข่าขอร้องเขาด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย
"ข้าคงยังช่วยพวกท่านตอนนี้ไม่ได้เพราะคนในหมู่บ้านแอปเปิ้ลสำคัญที่สุดในตอนนี้แต่หลังจากนี้อีกไม่นานพวกท่านก็คงจะเป็อิสระแล้วแหละ"
คาออสตอบทาสคนนั้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเสียใจและรู้สึกผิดขณะที่เขาเดินเข้าไปด้านในของคุกคุมขังเพื่อไปหาแม่และคนในหมู่ย้านที่เหลือ
และแล้วเขาก็มาถึงยังด้านในสุดของชั้นไต้ดินและเจอกับชาวบ้านที่เหลือซึ่งทุกคนกูกล่ามด้วยโซ่ขนาดไม่ใหญ่มากแต่พวกเขาก็ไม่สามารถหลุดรอดไปได้
คาออสใช้ดาบฟันไปที่โซ่คล้องประตูห้องขังอย่างรวดเร็วและเข้าไปข้างในเขาคิดว่าอย่างแรกที่ควรทำตอนนี้คือหาแม่ของเขาให้เจอและช่วยทุกคนออกไป
"แม่ผมอยู่ที่ไหน...ลอร่าแม่ของผมเธออยู่ที่ไหน?"
คาออสถามคนที่อยู่ใกล้เขาที่สุดทันทีที่เข้ามาในห้องขัง
"ลอร่า.....เธอโดนล่ามอยู่ทางด้านนั่น...คาออส!...นั้นเธอหรอ?ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะมาอยู่ที่นี่ได้"
เมื่อเห็นหน้าคาออสแล้วคนที่ตอบถึงกับใ'เหมือนเห็นผีเพราะเขาคิดว่าคาออสนั้นตายไปแล้วเพราะั้แ่เกิดเื่ชึ้นที่หมู่บ้านคาออสก็ไม่เคยปรากฏตัวให้เห็นเลยทุกคนจึงคอดว่าคาออสนั้นตายไปแล้วและนี้เป็อีกเหตุผลนึงที่ทำให้ลอร่านั้นโศกเศร้าเสียใจจนล้มป่วยลงในที่สุดซึ่งตังแต่เกิดเื่เธอก็ไม่เคยหยุดร้องไห้ ทุกคนในหมู่บ้านรู้ดีว่าคาออสไม่ใช่ลูกของคิมและลอร่าแต่พวกเขารู้ดีว่าสองสามีภรรยาคู่นี้รักคาออสมากแค่ไหน
"รีบไปดูลอร่าเถอะคาออสลอร่าเธอป่วยหนักมากเลยตอนนี้" ชาวบ้านบางคนที่ใค้างอยู่ได้สติกลับมาพวกเขาจึงรีบบอกให้คาออสไปดูอาการของลอร่าโดยเร็ว
คาออสรีบไปยังตำแหน่งที่แม่ของเขาอยู่ทันทีและเจอแม่ของเขาทีี่นอนอยู่บนกองฟางเก่าๆที่มุมของห้องขังสถาพของเธอดูย่ำแย่มากและเหมือนกำลังหลับอยู่แต่ที่จริงเป็เพราะเธอป่วยจนไม่มีแรงจะลุกหรือขยับไปไหนได้เลย คาออสที่เห็นสภาพร่างกายที่ย่ำแยของลอร่าแล้วรีบเข้าไปกอดและเรียกลอร่าเบาๆด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่กังวล
"แม่....ผมมาแล้วครับ...ผมยังไม่ตายนะ...แม่ลองลืมตามองผมสิครับ"
ไม่มีการตอบสนองใดๆเลยเขาคิดว่าเป็เพราะแม่ของเขานั้นป่วยอยู่จึงไม่มีการตอบสนองกลลับมาเขาจึงได้ถอดแหวนแห่งชีวิตในนิ้วมือเขาแล้วสวมให้กับแม่ของเขาและใส่พลังมานาลงไปเพื่อกระตุ้นให้แหวนทำงานอย่างรวดเร็ว....
"ว่าว!....นั่นอ่ะไรอ่ะ?...เวทมนตร์แห่งแสงอย่างงั้นหรอ...สุดยอดไปเลย"
ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์อุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นใพวกเขาคิดว่าคาออสเป็ ผู้ใช้เวทมนตร์แห่งแสงโดยไม่รู้ว่าที่จริงแล้วสิ่งที่คาออสใช้นั้นมันคืออาร์ติแฟคไม่ใช่เวทแห่งแสง
แสงที่แปล่งออกมาจากแหวนแห่งชีวิตนั้นค่ ยๆรักษาอาการของลอร่าอย่างช้าๆแต่สิ่งที่มันทำได้คือรักษาาแและฟื้นฟูพละกำลังได้บางส่วนเท่านั้นซึ่งการจะรักษาอาการป่วยและโรคภัยไข้เจ็บนั้นจะต้องใช้เวทแห่งแสงระดับสูงเท่านั้นซึ่งปัจจุบันนี้มีเพียงไม่กี่ร้อยคนในโลกนี้เท่านั้นที่สามารถใช้ได้
ถึงจะเป็แบบนั้นแต่การที่ได้้แหวนแห่งชีวิตช่วยรักษาก็ทำให้ร่างกายของลอร่าดีขึ้นมากาแที่มีตามตัวค่อยๆจางหายไปพลังกายค่อยๆคืนกลับมาบางส่วน ทำให้เธอค่อยลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆภาพที่เผลอก็ค่อยๆชัดขึ้นทำให้เธอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของเด็กคนนึงที่คิดว่าจะไม่่มีโอกาสได้เห็นอีกแล้วในชาตินี้เธอจึงเ่อยออกมาทั้งน้ำตาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"คา....ฮอส ลูกแม่"
"ครับแม่"
คาออสที่ได้ยินเสียงของลอร่าก็ตอบกลับทั้งน้ำตาแล้วกอดแม่เขาอย่างอบอุ่น
"แม่คิดว่าแม่จะไม่ได้เจอหน้าลูกอีกแล้วโชคดีจริงๆที่ลูกยังปลอดภัยดีไม่มีใครเห็นลูกเลยั้แ่เกิดเื่ที่หมู่บ้านมีบางคนบอกว่าพบศพเด็กคนนึงในป่าที่ถูกฆ่าโดยพวกโจรชั่วทำให้แม่คิดว่าเสียลูกไปแล้วพ่อของลูกก็คิดแบบเดียวกันเขาโกรธมากและเข้าไปต่อสู้กับพวกโจรที่มาบุกหมู่บ้านอย่างไม่คิดชีวิตจนสุดท้าย.....เขาก็เสียชีวิตไปอีกคน แม่คิดว่าแม่ไม่เหลือใครอีกแล้วจึงได้แต่โศกเศร้าเสียใจจนล้มป่วยลงในที่สุด"
ลอร่าบอกเล่าเื่ราวต่างๆด้วยอารมณ์ที่หลากหลายในขณะที่มือก็ลูบหัวของคาออสไปด้วย
"ไม่ต้องห่วงนะครับแม่ตอนนี้ผมมาแล้วและผมจะช่วยแม่และทุกคนออกไปจากที่นี่เองครับ" คาออสเงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดด้วยสีหน้าที่เด็ดเดี่ยว
ลอร่าสายหัวและกุมมือของคาออสไว้แน่นแล้วเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังมากเหมือนเป็ความปราถนาสุดท้ายของเธอ
"คนพวกนั้นไม่ใช่อะไรที่ลูกคนเดียวจะต่อกรด้วยได้นะต่อให้มีนักเวทย์หรือนักผจญภัยแรงค์ E มาด้วยหลายคนก็ยังยากที่จะสู้กับพวกนั้นแม่อยากให้ลูกหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้พวกเราทุกคนในหมู่บ้านแอปเปิ้ลตายได้แต่ลูกคนเดียวเท่านั้นที่ต้องรอดไปให้ได้"
คาออสสันสนกับคำพูดของลอร่าเป็อย่างมากเขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเอาชีวิตของคนทั้งหมู่บ้านมาแลกเพื่อใก้เขารอดไปเพียงคนเดียวทั้งๆที่เขาก็เป็คนในหมู่บ้านคนนึงแถมยังมีเด็กๆอีกตั้งหลายคนที่ยังไม่รู้ประสีประสาพวกเด็กเ่าั้ก็ทีค่าไม่ต่างอะไรไปจากเขาแล้วทำไมทุกคนถึงยอมให้เขารอดแทนที่จะเป็ลูกตนเองล่ะ
"แม่หมายความว่ายังไงครับ?ให้ผมหนีไปแค่คนเดียวมันจะไปมีความหมายอะไรเราต้องหนีไปด้วยกันสิครับ" คาออสถามออกไปด้วยความสงสัย
"ลอร่า...บอกความจริงเขาไปเถอะเรามี่เวลาเหลือไม่มากแล้วถ้าพวกนั้นมาพบเข้ามันจะสายเกินไปนะ"
หญิงชราคนนึงเห็นความลังเลของลอร่าจึงพูดแทรกขึ้นมาเพื่อเตือนสติลอร่าให้รีบบอกความจริงกับคาออสโดยเร็ว
คาออสที่ได้ยินก็ยิ่งสับสนมากขึ้นเขาจึงหันหน้าไปทางซาร่าเพื่อหวังจะได้คำตอบจากเธอ
"คาออส....ลูกฟังแม่ให้ดีนะลูก"
ลอร่าเริ่มจะมีน้ำตาออกมาอีกครั้งและพูดด้วยเสียงสั่นเครือ
"ลูก.....ไม่ใช่ลูกของแม่....ลูกไม่ใช่คนที่นี่และอาจจะไม่ได้มาจากทวีปแห่งนี้ด้วย...พ่อไปพบลูกในป่าเมื่อสิบปีก่อนพวกเราสองคนไม่มีบุตรจึงได้นำลูกกลับมาที่บ้านสิ่งที่ติดคัวลูกมาคือแหวนสีดำที่ลูกห้อยคออยู่ตอนนี้กับจดหมายอีกหนึ่งฉบับ..."
ลอร่าส่งจดหมายที่ติดตัวคาออสมาั้แ่พบเจอกันครั้งแรกให้คาออสได้อ่านเธอเก็บมันติดตัวไว้ตลอดเวลาเพราะคิดว่าเวลานี้คงมาถึงในสักวันแต่เธอก็ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้
"ไม่จริงใช่มั้ย....เื่แบบนี้...."
หลังจากที่อ่านจดหมายคาออสก็ถึงกับน้ำตาล่วงทำอะไรไม่ถูกเขาได้แต่นั่งเงียบฟังลอร่าอธิบายต่อ
"แม่และพ่อไม่เข้าใจถึงคำว่าภาระหน้าที่ของลูกที่ระบุไว้ในจดหมายเราคิดว่าคงเป็แค่เื่ที่แต่งขึ้นเพื่อผลักภาระมาให้เราเท่านั้น แต่บางอย่างมันเริ่มแปลกจนทำให้เราทุกคนนั้นเชื่อว่าลูกพิเศษ ร่างกายของลูกแตกต่างจากคนอื่นลูกไม่เคยป่วยิัของลูกก็อยากที่จะมีรอยขีดข่วนลูกเคยตกต้นไม้ที่หน้าบ้านแต่กลับไม่เป็อะไรเลยซักนิดมันเหมือนเป็พรศักดิ์สิทธิ์อะไรสักอย่างแต่หลังจากที่ลูกอายุครบหกขวบพรนั่นก็หายไปลูกาเ็ได้เหมือนคนอื่นแต่ก็หายได้เองเพียงข้ามคืนสิ่งที่แปลกคือลูกไม่มีมานาในตัวแม่คิดว่ามันน่าจะเป็ขบวนการอะไรสักอย่างในตัวลูกและจดหมายที่ติดตัวลูกมามันก็ไม่ใช่กระดาษธรรมดามันทนต่อไฟและน้ำนั่นจึงทำให้้แม่มั่นใจว่าลูกไม่ใข่คนจากเมืองนี้แน่นอนแม้แต่ในทวีปนี้ก็ไม่มีไอเท็มแบบนี้ให้เห็น ทุกคนในหมู่บ้านส่วนใหญ่รู้ว่าลูกพิเศษพวกเขาจึงติดว่าลูกคือสิ่งที่ควรปกป้องและสระได้แม้กระทั่งชีวิตของพวกเขา"
ลอร่าบอกเล่าเื่ราวในอดีตที่ผ่านมาและเหตุผลที่คาออสควรจะมีชีวิตต่อไปแทนพวกเขาทุกคน
คาออสไม่ได้พูดอะไรออกมาในทันทีหลังจากที่เงียบไปนานเขาก็เงยหน้าขึ้นมาพูดกับลอร่าและทุกคนด้วยใบหน้าที่แน่วแน่และน้ำเสียงที่มั่วคง
"ไม่ได้ ยังไงทุกคนก็ต้องรอด...ผมค้องข่วยทุกคนให้ได้"
ลอร่าและทุกคนที่ได้ยินก็ใไปตามๆกันทำไมเขาถึงดื้ออย่างนี้การที่จะออกไปด้วยตัวคนเดียวนั้นแทบจะเป็ไปไม่ได้นี้เขาจะข่วยทุกคนออกไปทั้งหมดมันไม่เหมือนกัยการพากันไปตายเร็วขึ้นหรอ ถึงพวกเขาจะถูกใช้เป็ทาสก็ยังไม่ตายในเร็ววันอนาคตยังพอหาทางหนีได้แต่นี้คาออสจะพาพวกเขาหลบหนีมันจะไม่แย่กว่าเดิมหรอกหรอ
"อย่าทำแบบนี้เลยเธอหนีไปคนเดียวย่อมง่ายกว่ามีตัวถ่วงอย่างพวกเราไปด้วย มันจะทำให้เธอกับพวกเราตายกันหมดนะการเป็ทาสมันก็ไม่ได้แย่ไปซะที่เดียวหรอกอนาคตเธอยังสามารถมาช่วยพวกเราได้"
ชาวบ้านส่วนมากไม่เห็นด้วยกับแผนของคาออสจึงเลือกที่จะอยู่ที่นี่เพื่อรอคาออสมาช่วยทีหลังน่าจะดีกว่า
"นั่นสิลูกพวกเราสบายดีลูกหนีไปคนเดียวเถอะอย่าห่วงพวกเราเลย"
ลอร่าดีใจมากที่คาออสอยากจะช่วยทุกคนแต่เธอเป็ห่วงเื่ความปลอดภัยของคาออสมากกว่า เธอจึงเลือกที่จะปฏิเสธไป
"ไม่ว่ายังไงผมก็ต้องช่วยทุกคนให้ได้...ขอผมคิดก่อนว่าจะทำยังไงดี..ตอนนี้ก็ขอให้ทุกคนพักผ่อนกันไปก่อนนะครับ"
หลังจากที่พูดจบคาออสก็ใช้ดาบตัดโซ่ที่ล่ามทุกคนไว้และนำอาหารกัยน้ำออกมาแจกจ่าย
ชาวบ้านบางคนใกับสิ่งที่คาออสทำมากไม่ใข่การนำอาหารออกมาจากแหวนแต่ใกับการที่คาออสใช้ดาบตัดโซ่ออกมากกว่าเด็กอายุแค่สิบขวบแต่ทำไมถึงเก่งขนาดนี้
หลังจัดแจงเื่อาหารให้ทุกคนเสร็จแล้วคาออสจึงมานั่งสามาธิอยู่ด้านข้างของลอร่าเพื้อที่จะเข้าไปในโลกแห่งความฝันนั่นเอง
ลอร่าที่เห็นความสามารถของคาออสก็ยิ้มอย่างมีความสุขและหลังจากนั้นเธอก็ใกัยภาพที่เห็นตรงหน้า...
วู็ป!....
"คาออส!....ลูกหายตัวได้"
5K
