ยุทธวิจิตรพิชิตจักรภพ

        กลางวงแสงเรืองรองของประตูอสูรโลกา เงาร่างสัตว์อสูรคองอเวจีขนาดยักษ์ใหญ่สองร่างก้าวออกมา สายตาอัคคีร้อนแรงทั้งสองคู่จ้องมองสำรวจไปทั่วทั้งวิหาร

        ลักษณะของพวกมันเป็นเช่นเดียวกับคองอเวจีตัวแรก ร่างลิงยักษ์ใหญ่สูงกว่าสิบศอกมีขนสีดำสนิทร่างกายแขนขาแข็งแกร่งทรงพลัง แผงอกช่วงท้องเห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ดูบึกบึนกว่าเจ้าตัวเดิมอีก

        ทั้งสองมองเห็นคองอเวจีเผ่าพันธุ์เดียวกันนอนจมกองโลหิตร่างกายสั่นกระตุก พวกมันเดินเข้ามาใกล้ใช้สายตาจ้องมองอย่างเย็นชา

        ญานินดากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “มันโผล่มาอีกแล้ว ! .. คราวนี้มาถึงสองตัว”

        อุทัยหน้านิ่วคิ้วขมวดร้องอุทาน “บิดามัน ! ตัวโตกว่าเดิมอีก”

        .. กรรรร !!! เสียงคำรามของคองอเวจีตัวหนึ่ง

        สิ่งที่ทั้งหมดไม่คาดคิดได้เกิดขึ้น ! คองอเวจีที่เพิ่งมาถึงตัวหนึ่งยกเท้ากระทืบเข้าที่หน้าอกคองอเวจีตัวที่ได้รับบาดเจ็บ

        .. ผลั๊กกกก !!! คองอเวจีตัวที่ถูกกระทืบโลหิตพุ่งกระฉูดออกจากปากสิ้นใจในทันที

        ผู้อ่อนแอย่อมสมควรตาย ! สายพันธุ์สัตว์อสูรชนิดนี้มีความเหี้ยมโหดเป็นสันดาน

        .. กรรรร !!! .. ตุ๊บบ !!! .. ตุ๊บบ !!! .. ตุ๊บบบ !!! .. ตุ๊บบบ !!! .. ตุ๊บบบ !!!

        คองอเวจีตัวนั้นคำรามในลำคอ นำสองมือทุบกับหน้าอกเสียงดัง

        .. โฮ๊กกกกกกกกก !!! แล้วจึงส่งเสียงร้องดังสนั่น

        คองอเวจีอีกตัวหนึ่งก็แสดงท่าทีเช่นเดียวกัน

        .. โฮ๊กกกกกกก !!! . ตุ๊บบ !!! .. ตุ๊บบ !!! .. ตุ๊บบบ !!! .. ตุ๊บบบ !!! .. ตุ๊บบบ !!!

        ทั้งคู่แสดงพลังอำนาจเพื่อข่มขวัญมนุษย์ตัวน้อย เสียงคำรามของลิงอสูรดังกึกก้องไปทั่วทั้งวิหาร ทำเอาเหล่ายอดยุทธ์ที่ยังรอดชีวิตอยู่เพียงไม่กี่คนตื่นกลัวถึงขีดสุด เสียงร้องของคองอเวจีดังสะท้อนอยู่ในหัวของพวกมัน

        “อ่า ! ลิงยักษ์ มาอีกแล้ว .. อ๊ากก!!!”

        “ปีศาจหัวเกรียน ! ลิงอสูร ! .. ก๊ากกก!”

        “บรื๋อออออ .. ฮา ฮา ฮ่า ก๊ากกกกกก”

        เสียงหัวเราะระคนด้วยความตื่นกลัว ด้วยเหตุการณ์เขย่าขวัญที่ผ่านมาทำดวงจิตของพวกมันกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ยอดยุทธ์เหล่านี้ไม่เหลือสภาพของผู้คนปกติกลายเป็นวิกลจริตไปแล้ว

        ภายใต้แสงวูบวาบที่ส่องออกจากโพลงมิติ เงาร่างสายหนึ่งพลิ้วไหว

        อุทัยมาหยุดยืนประจันหน้ากับคองอเวจีทั้งสอง เตรียมพร้อมโคจรพลังปราณถึงขีดสุด นัยน์ตาดำของมันฉายประกายสีทองมีอักขระวิ่งวน

        “!!!” คองอเวจีรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย มนุษย์เยาว์วัยผู้แผ่พลังปราณยุทธ์อันอ่อนด้อยผู้นี้หรือที่สามารถล้มคองอเวจีที่มาก่อนหน้า

        คองอเวจีตัวหนึ่งกำลังแยกเขี้ยวยิ้มเยาะ ร่างของอุทัยวูบวาบลอยมาอยู่ตรงหัวมันแล้ว

        .. เปรี้ยงงง !!! เสียงดังสนั่นพร้อมรัศมีสีทองเจิดจ้า

        .. ฮ๊ากกกก ! คองอเวจีร่ำร้อง อุทัยนำหมัดชกทิ่มเข้าดวงตาขวาของมัน เจ้าลิงอสูรตัวนั้นถึงกับร่างคุดคู้นำมือขึ้นกุมดวงตาด้วยความเจ็บปวด

        ดวงตาเป็นจุดอ่อนที่บอบบางของสิ่งมีชีวิตทุกตัว คองอเวจีก็เช่นเดียวกันถึงแม้จะไม่ใช่จุดตาย แต่ก็สร้างความเจ็บปวดทรมานและหยุดยั้งมันได้ช่วงระยะเวลาหนึ่ง

        ร่างอุทัยไหววูบมาที่คองอเวจีอีกตัว !

        .. เปรี้ยงงง !!! เสียงดังพร้อมแสงวูบวาบ อุทัยนำฝ่ามือตบเข้าบ้องหูของลิงอสูรตัวนั้น

        .. วิ๊งงงงง .. วิ๊งงงงง .. วิ๊งงงงงงงง !!!

        คองอเวจีถูกตบเข้าบ้องหูอย่างจัง หูของมันดับไปชั่วคราวกระทบไปถึงการทรงกาย ตัวมันเอียงตามแรงมือของอุทัย

        คองอเวจีทั้งคู่ไม่ทันระวังตัวมาถึงก็ถูกมนุษย์ตัวน้อยเช่นอุทัยเล่นงานเข้าจุดสำคัญอย่างฉับพลัน บริเวณศีรษะนั้นมีจุดอ่อนอยู่มากมายไม่ว่าจะเป็นดวงตา หู จมูก ขมับ ท้ายทอย หรือปลายคาง ยอดยุทธ์หรือนักมวยที่มีความสามารถจะป้องกันส่วนต่างๆ เหล่านี้อย่างรัดกุม

        .. เปรี้ยงงง !!! อุทัยนำฝ่ามือตบเข้าบ้องหูอีกครั้ง

        .. กรรรร !!! เสียงคำรามของคองอเวจี ตัวมันเอียงกระเท่เร่รู้สึกวิงเวียนมึนงง

        .. ผลั๊กกก !!! อุทัยตรงเข้าเตะตัดขาช่วงล่างจนลอยขึ้นจากพื้น ร่างของมันเอนวูบลอยคว้างเสียการทรงตัว

        ย๊ากกก .. เสียงกู่ร้องของอุทัย ขณะร่างของสัตว์อสูรลอยคว้างก็ถูกอุทัยคว้าจับ แล้วจึงออกแรงทุ่มอย่างสุดแรง ร่างลิงยักษ์หมุนลอยพลิกกลางอากาศ

        .. โครมมม !!! คองอเวจีถูกจับเหวี่ยงชนกับคองอเวจีที่ยืนกุมลูกตาอยู่

        คองอเวจีสองตัวชนกันอย่างแรงร่างนอนกองกับพื้น ตัวหนึ่งล้มทับอยู่บนร่างอีกตัวหนึ่ง ทั้งสองตัวมึนงงสับสนดวงตามองเห็นแต่ดาวทองระยิบระยับ

        .. กรรร ! .. กรรร ! เสียงคำรามด้วยความฉุนเฉียว

        คองอเวจีตัวด้านใต้ผลักตัวด้านบนออก มันดันกายลุกขึ้นดวงตาขวาของมันบวมปูดปิดสนิทโลหิตร้อนแรงไหลย้อยออกมา

        .. โฮ๊กกกก !!! พอทรงกายได้มันก็กระโจนเข้าใส่อุทัยโดยทันที ดวงตาซ้ายที่เหลืออยู่พวยพุ่งด้วยอัคคี เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน แขนซ้ายทรงพลังปล่อยฝ่ามือรุนแรงตบฟาดเข้าใส่

        .. เปรี้ยงงง !!! เสียงดังสนั่นพลังปราณแผ่กระจาย

        “!!!” คองอเวจีแปลกใจมันตบถูกอากาศว่างเปล่า ร่างอุทัยวูบวาบไหลมาอยู่บนไหลซ้ายของมัน

        .. กรรร ! คองอเวจีเอี่ยวตัวกลับอย่างรวดเร็ว ใช้หมัดขวาชกเข้าใส่อย่างแรง

        .. วืดดดด ! หมัดขวาชกใส่ภาพเงาของอุทัย ร่างจริงของมันไหววาบมาปรากฏลอยอยู่ที่ข้างหัวด้านขวาของลิงอสูร มันง้างขาซ้ายแล้วเตะใส่อย่างรุนแรง

        .. ประหารพยัคฆา !!!

        .. เปรี้ยงงง ! แข้งซ้ายของอุทัยส่งประกายปราณสีทองวาบ ฟาดเข้ากกหูขวาของลิงอสูรตาเดียว

        ฮ๊ากกก ! เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด หัวของคองอเวจีถึงกับสะบัดตามแรงแข้ง

        อุทัยทะยานร่างตามต่อ ทำการรวมรั้งพลังปราณที่หมัดขวาจะชกเข้าปลายคางของคองอเวจี

        “!!!” อุทัยชะงักงัน สัมผัสได้ถึงขุมพลังรุนแรงกำลังพุ่งเข้ามา

        เป็นคองอเวจีอีกตัว พอมันฟื้นคืนสติก็กระโดดพรวดตรงเข้าใส่ในทันใด

        .. กรรร ! มันกระโดดลอยตัวกลางอากาศ แขนทั้งสองยกเหนี่ยวเต็มที่ส่งกำลังนำสันหมัดทั้งสองทุบใส่อุทัย

        อุทัยผละจากคองอเวจีตัวด้านหน้า เปลี่ยนทิศทางพุ่งเข้าใส่ลิงอสูรตัวที่กำลังกระโจนเข้ามา ลิงอสูรยังไม่ทันฟาดแขนลง ด้วยท่าร่าง ‘มายาอสูร’ ร่างอุทัยวูบวาบมาลอยอยู่ตรงหน้าของมันแล้ว

        .. อรุณโรจน์เปิดฟ้า !!!

        .. เปรี้ยงงง !!! แสงสีทองสว่างเจิดจ้า อุทัยชิงชกเข้าหน้าอกที่เปิดโล่งของคองอเวจี

        ฮ๊ากกกก ! คองอเวจีกระอักโลหิตฟูมฝอย

        ไม่ทันจะถอนหมัดกลับมา ด้านหลังของอุทัยถูกกดทับด้วยพลังปราณแรงกล้า คองอเวจีที่เหลือเพียงตาซ้ายกางนิ้วทั้งห้าพุ่งใส่เข้ากลางหลังของมัน

        ฮึ ! .. เสียงอุทัย เพียงกะพริบตามันหันกายกลับแล้วปล่อยหมัดซ้ายชกเข้ากลางฝ่ามือนั้น

        .. เปรี้ยงงง !!! เสียงปะทะรุนแรง พลังปราณสีทองระเบิดเกิดแรงอัดออกทั่วทิศทาง

        คองอเวจีร่างสะท้านถูกแรงกระแทกถอยหลังไปสามสี่ก้าว ส่วนอุทัยร่างถูกกระแทกถอยไปไกลกว่าสามวา

        คองอเวจีเป็นเผ่าพันธุ์สัตว์อสูรดึกดำบรรพ์ที่มีพละกำลังมหาศาล ทั้งร่างกายยังแข็งแรงทนทาน ยิ่งถูกทำร้ายเจ็บปวดยิ่งกระตุ้นสันดานดุร้ายกระหายเลือดของมัน

        สัตว์อสูรทั้งคู่ไม่ปล่อยให้อุทัยหยุดพักหายใจแม้สักวินาที อีกตัวถูกกระแทกถอยอีกตัวก็พุ่งเข้าใส่โดยทันใด

        .. โฮ๊กกกกก ! คองอเวจีแหกปากร้องกึกก้องดุร้ายน้ำลายไหลยืด ดวงตาเปล่งเปลวอัคคีพวยพุ่งดังลิงบ้า มาถึงก็ใช้มือเท้าตบฟาดเป็นการใหญ่ อุทัยท่าร่างพลิ้วไหวหลบหลีกเป็นพัลวัน

        คองอเวจีอีกตัวก็เข้ามาร่วมวงพัวพันด้วยเกิดเป็นสภาพสองรุมหนึ่ง อุทัยยังว่องไวเคลื่อนไหวยอกย้อนหลีกหนีราววิญญาณล่องลอย ทั้งยังปล่อยหมัดเท้าเข้าใส่ตอบโต้

        .. เปรี้ยงงง !!! .. เปรี้ยงงง !!! .. เปรี้ยงงง !!!

        อุทัยทั้งหลอกล่อหลบหลีก ทั้งโจมตีเข้าจุดสำคัญของร่างกายสัตว์อสูรทั้งสองตัว ภายใต้แสงสลัวเกิดประกายสีทองวูบวาบตามจังหวะการปล่อยอาวุธของอุทัย

        ถึงแม้คองอเวจีจะมีพละกำลังมหาศาลและร่างกายแข็งแกร่ง แต่สติปัญญายังเป็นรองมนุษย์อยู่ช่วงใหญ่อุทัยใช้ทักษะการต่อสู้ทั้งหมดที่มีต่อกรกับพวกมัน

        ผ่านไปจวนจะสิบนาทีทั้งสามต่อสู้กันไม่มีทีท่าจะเหน็ดเหนื่อย ร่างกายของคองอเวจีถึงแม้จะบาดเจ็บบอบช้ำแต่อุทัยก็ยังไม่สามารถล้มพวกมันลงได้

        .. ทันในนั้นเอง !!!

        ประตูอสูรโลกาทอแสงส่องสว่างอีกครั้ง !!!

        “!!!” อุทัยถึงกับตกตะลึง หัวใจร่วงหล่นลงตาตุ่ม !!!

        ผืนมิติกระเพื่อมดังคลื่นน้ำทั้งยังขยายตัวเพิ่มขึ้น แสงส่องระยับเป็นลำสว่างไปทั่ววิหารเงาร่างยักษ์ใหญ่กำลังก้าวเดิน

        .. คองอเวจีตัวโตก้าวโผล่ออกมา !

        .. ตามมาด้วยคองอเวจีอีกหนึ่งตัว มันเกาหัวแกร็กๆ มองสำรวจไปทั่ว

        .. เพียงชั่วครู่คองอเวจีอีกสองตัวกระโดดกระโจนตามออกมาอย่างรวดเร็ว

        นับไม่ผิด ! คองอเวจีออกมาพร้อมกันอีกสี่ตัว !!! .. ทั้งหมดยืนเรียงกันอยู่หน้าประตูอสูรโลกา

        “.. อุ .. แม่จ้าว ! ลิงยักษ์ออกมาอีกแล้ว ..” ญานินดาร้องเสียงหลงขานางแทบหมดแรง เพียงสองตัวที่ยังอยู่อุทัยยังไม่สามารถล้มพวกมันลงได้ นี้ยังเพิ่มขึ้นมาอีกสี่ตัวดูแล้วยังตัวใหญ่แข็งแรงกว่าสองตัวนั้นอีก

        “มารดามัน!” อุทัยสบถด่าหน้านิ้วคิ้วขมวด มันกำลังครุ่นคิดนับนิ้วคำนวณเลขคณิต

        เพียงช่วงเวลาหนึ่งสัตว์อสูรออกมาจากประตูมิติถึงสามรอบ แต่ละรอบห่างกันราวสิบนาที

        หนึ่ง ... สอง ... สี่ ... คือลำดับจำนวนสัตว์อสูรที่ออกมา ดูแล้วเหมือนเพิ่มเป็นเท่าตัวจากรอบก่อนหน้า หากอีกสิบนาทียังมีรอบต่อไปอีก

        จำนวนสัตว์อสูรที่สมควรออกมาคือ ...

        แปด !!! สัตว์อสูรอีกแปดตัว !!!

        “ชะ-เร็ด!!!” อุทัยอุทาน มันถึงกับวิงเวียนศีรษะ

        ยังไม่ต้องกล่าวถึงรอบถัดๆ ไป ต่อให้มันใช้นิ้วมือและนิ้วเท้าของมันกับญานินดามารวมกัน ก็ยังไม่เพียงพอกับการช่วยนับจำนวนของสัตว์อสูรที่จะออกมา

        ระหว่างเหม่อมองคิดอะไรต่างๆ นานา

        .. เปรี้ยงงง !!!

        .. โครมมม !!!

        อุทัยแบ่งสมาธิเพียงชั่วครู่ กลับถูกหมัดของคองอเวจีชกเข้าหน้าอกอย่างจัง ร่างของมันลอยกระเด็นกลิ้งไปตามพื้นกว่าสิบก้าว

        หากเป็นผู้อื่นคงร่างกายแหลกเหลวไปแล้ว อุทัยลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วแล้วจึงนำมือนวดคลึงหน้าอกไล่ความรู้สึกอึดอัดออกไป

        คองอเวจีทั้งสองหยุดไล่จับอุทัยพวกมันหันมามองพวกเดียวกันที่เพิ่งมาใหม่

        .. กรรรร !

        .. กรรรร ! .. คล๊อกก !

        ทั้งสองตัวส่งเสียงสื่อสาร ทำไม้ทำมือออกท่าทางต่างๆ ราวกำลังบอกเล่าเรื่องราวมันชี้นิ้วไปยังศพคองอเวจีตัวแรกแล้วจึงชี้นิ้วนิ่งไปยังอุทัย หากมันพูดภาษามนุษย์ได้คงต้องกล่าวว่า

        ‘เป็นมัน ! เจ้าเด็กหัวโล้นผู้นี้ เป็นผู้ทำร้ายพวกเรา’

        คองอเวจีทั้งสี่จ้องมองอุทัยตาขวาง พวกมันโมโหจนลมหายใจมีเปลวอัคคีออกมาจากปากจมูก

        .. โฮ๊กกกกกกก !!! .. ตุ๊บบ !!! .. ตุ๊บบ !!! .. ตุ๊บบบ !!! .. ตุ๊บบบ !!!

        .. โฮ๊กกกกกกก !!! .. โฮ๊กกกกกกก !!! .. โฮ๊กกกกกกก !!!

        คองอเวจีที่มาใหม่คำรามกึกก้องนำมือขึ้นทุบอก มีตัวหนึ่งทำมือส่งสัญลักษณ์บางอย่างคองอเวจีอีกห้าตัวพยักหน้าแล้วจึงกระโดดกระจายตัวเข้ามาโอบล้อมอุทัยไว้ตรงกลาง

        “เฮ้ยยย!!!” อุทัยตกใจกับพฤติกรรมของลิงยักษ์เหล่านี้ พวกมันสามารถสื่อสารกันได้ทั้งยังส่งสัญญาณให้แก่กัน โดยเฉพาะตัวมาใหม่ที่คอยสั่งการดูเหมือนมันมีสติปัญญาสูงกว่าตัวอื่นๆ

        ร่างยักษ์ใหญ่ของคองอเวจีหกตัวพุ่งเข้าใส่อุทัยอย่างรวดเร็ว ต่างปล่อยหมัดฝ่ามือหมายฉีกกระชากร่างกายอุทัยออกเป็นชิ้นๆ

        .. วื๊ดดดดด ! .. วื๊ดดดดด ! .. ควั่บบบบบ !

        ร่างอุทัยไหลลื่นหลบหลีกอย่างว่องไว ประเดี๋ยวอยู่บนพื้นวิ่งวนไปตามขาแข้ง ประเดี๋ยวกระโดดไหลวนอยู่ส่วนด้านบนของเหล่าลิงอสูร

        อุทัยไม่หนีเปล่า เมื่อสบโอกาสก็เตะใส่สร้างความเจ็บปวดแก่ลิงอสูร บางตัวถูกหลอกล่อจนหัวคะมำพุ่งเข้าชนพวกเดียวกัน

        กลายเป็นภาพอันน่าขบขัน คองอเวจีร่างกายใหญ่โตมหึมาหกตัวไขว่คว้าไล่จับมนุษย์ตัวน้อยผู้หนึ่ง ต่างชนกันชุลมุนวุ่นวาย บ้างล้มลงขวางทางตัวอื่นบ้างพลาดเป้าชกถูกพวกเดียวกันเอง

        แต่คองอเวจีมีถึงหกตัว .. มันมีมากเกินไป !

        .. ตุ้มมมมม !!! อุทัยพลาดท่าถูกคองอเวจีเตะเข้าอย่างจัง

        อุทัยร่างล่องลอยโลกทั้งโลกหมุนคว้าง ไม่ทันตกลงพื้นคองอเวจีตัวหนึ่งก็ประชิดมาถึง

        .. เปรี้ยงงงง !!! อุทัยถูกชกจนลมปราณพลุ่งพล่าน ร่างของมันกระเด็นไปไกลกลิ้งไปตามพื้นหลายตลบ

        คองอเวจีตัวที่ตาขวาบาดเจ็บกระโดดตามมาติดๆ นำเท้าใหญ่โตของมันกระทืบใส่อุทัย

        “อ๊ากกกก!” อุทัยฝืนใจอดทนความเจ็บปวดรีบลุกขึ้นพร้อมโคจรพลังพลังปราณอรุณโรจน์อัดแน่นถึงขีดสุด คนปักหลักมั่นส่งลูกถีบเข้าปะทะอย่างหักโหม

        ปราณอรุณโรจน์ถูกโคจรอย่างรวดเร็วไปทั่วชีพจรร่างกายกว่าแปดวัฎ อุทัยระเบิดพลังที่มีทั้งหมดสิบส่วน

        .. ภูผาตั้งประจัน !!!

        .. เปรี้ยงงง !!! แสงสีทองวูบวาบพร้อมเสียงดังสนั่น เท้าของทั้งสองเข้าปะทะกัน

        .. ฮ๊ากกกก !!! คองอเวจีร้องอย่างโหยหวนกระดูกเท้าขวามันถูกทำลายแตกเป็นหลายชิ้น ร่างใหญ่โตปลิวกระเด็นอย่างไม่น่าเชื่อ

        อุทัยแทบหมดสิ้นเรี่ยวแรงลูกถีบนี้มันใช้พลังจนหมดสิ้น คองอเวจีตัวอื่นๆ กำลังกระโดดรุมเข้ามา หมัดใหญ่โตพร้อมพลังปราณมหาศาลกดทับอุทัยเอาไว้

        อุทัยเพิ่งบรรลุพลังระดับมหาปราณ เกิดการขยายตัวของเส้นลมปราณและจุดชีพจรทั่วทั้งร่างกาย แต่พลังปราณของมันยังไม่เข้มข้นแข็งแกร่งอย่างที่ควรเป็น

        เปรียบเสมือนการขยายท่อลำเลียงเชื้อเพลิงให้มีขนาดใหญ่ขึ้น สามารถส่งผ่านชื่อเพลิงในปริมาณที่มากขึ้น แต่คุณภาพของเชื้อเพลิงยังเป็นเช่นเดิม

        ท่อลำเลียงเชื้อเพลิงก็เป็นดังเส้นและจุดชีพจร และเชื้อเพลิงก็คือพลังปราณที่หมุนวนอยู่ภายใน หากต้องการเพิ่มคุณภาพของพลังปราณต้องทำการฝึกฝนอย่างหนักเท่านั้น

        ตอนนี้พลังปราณอรุณโรจน์ของอุทัยเหือดแห้งหมดสิ้น เป็นการเคี่ยวกรำพลังปราณและร่างกายจนถึงขีดสุด เพียงชั่วครู่พลังปราณอรุณโรจน์ชุดใหม่ค่อยๆ ถูกสร้างผลิตขึ้นมา เป็นพลังปราณทั้งบริสุทธิ์ทั้งเข้มข้นกว่าเดิม

        อุทัยเปลี่ยนไปใช่พลังปราณอีกขุมหนึ่งอย่างรวดเร็ว คนปล่อยหมัดตรงออกอย่างทื่อด้าน แขนปรากฏอักขระลวดลายสีดำมีละอองทองเจือปนวิบวับ

        .. อรุณโรจน์เปิดฟ้า !!!

        .. ปุ๊กกก !!! เกิดเสียงเพียงแผ่วเบา อุทัยใช้ออกด้วยปราณ ‘อสูรบรรพกาล’ ทั้งสิบส่วน

        “!!!” คองอเวจีตาโตปากอ้าตกใจสุดขีด ราวพบเจอทูตมรณะจากขุมนรกโลกันตร์

        ฮ๊ากกกก ! เสียงร่ำร้องของมัน หมัดและแขนขวาระเบิดปะทุออกเป็นเลือดเนื้อสาดกระจาย ร่างของมันผงะหงายกุมแขนร้องอย่างเจ็บปวด

        คองอเวจีตัวอื่นๆ ยังดาหน้าเข้ามาอีก ยิ่งได้กลิ่นคาวเลือด พวกมันยิ่งบ้าคลั่งไล่ทุบอุทัยเป็นการใหญ่

        .. ผลั๊กกก ! .. ผลั๊กกก ! .. โครมมม !

        “อั๊กกกก!” เสียงของอุทัย มันถูกทุบจนกระอักโลหิตคำโต

        คองอเวจีอีกสี่ตัวล้อมกรอบรุมสกรัมอุทัย มือเท้าทั้งสิบหกข้างเหวี่ยงเข้าใส่จนไร่ช่องว่างให้หลบรอด

        “อ๊ากกก!” อุทัยหลบหมัดของลิงยักษ์ตัวหนึ่ง แต่กลับถูกลิงยักษ์อีกตัวกระทืบใส่เต็มตีน

        อุทัยถูกทั้งตีน สันหมัด ท่อนแขน ของลิงอสูรทุบเข้าหลายครั้ง แต่มันก็ยังบ้าบิ่นท่าร่างพลิ้วไหวเข้าต่อสู้อย่างไม่ลดละ ร่างกายถึงแม้จะแข็งแรงทนทานแต่ก็ยังได้รับบาดเจ็บทั้งภายในและภายนอก

        มันไม่รอช้าทำการโคจรพลังปราณ ‘เทวะแท้จริง’ ไปทั่วชีพจรปราณ เกิดลวดลายอักขระแสงสีพลอยชมพูสว่างวูบวาบตามร่างกาย ปราณวิเศษสามารถสร้างซ่อมร่างกายกลับมาดีดังเดิมได้อย่างปาฏิหาริย์

        อุทัยยิ่งโหมใช้พลังปราณจนหมดสิ้น ร่างกายก็ยิ่งสร้างพลังปราณที่บริสุทธิ์เข้มข้นกว่าเดิมเข้ามาทดแทน พลังงานทั้งสามชนิดถูกใช้โดยไม่ออมรั้งไว้แม้แต่น้อย

        อุทัยเหลียวกลับไปดูที่ประตูมิติ ...

        ครบสิบนาทีแล้ว ! .. ตามที่มันคาดคิดไว้ .. ประตูอสูรโลกากำลังจะนำคองอเวจีออกมาอีกรอบ

        .. แสงเรืองรองสว่างโร่ขึ้นอีกครั้ง ผืนมิติกระเพื่อมดังคลื่นน้ำทั้งยังขยายตัวกว้างขึ้น เงาดำทะมึนของคองอเวจีอีกแปดตัวค่อยๆ ก้าวเดินกันออกมา ...