ทุกเื่ในโลกนี้ล้วนมิอาจปิดเป็ความลับได้ทุกเื่ตลอดไป ตอนนี้หลายๆคนรู้เเล้วว่าลายมือที่ช่างวิจิตรนั้นไม่ใช่ของคุณชายใหญ่ เเต่เป็อาเฟย
วันนั้นมีขุนนางท่านหนึ่งได้ไปบังเอิญเห็นลายมือคุณชายใหญ่จากอาจารย์ท่านหนึ่งมา เขาชื่นชอบลายมือของคุณชายใหญ่นี้มาก จึงมาขอพบคุณชายใหญ่ เเต่ตอนนี้คุณชายดันไม่อยู่จวน เเล้วไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้วันนี้ท่านเ้าเมืองอยู่ที่จวนพอดี ทั้งสองสนทนากันอย่างออกรส จวบจนไม่นานคุณชายใหญ่ก็ได้กลับมาพอดี
"คุณชายใหญ่ขอรับ นายท่านใหญ่เรียกพบที่โถงใหญ่ขอรับ"
"อืม ข้ารู้เเล้ว" เเล้วคุณชายที่เดินมาพร้อมกับอาเฟย ก็หันไปสั่งงานอาเฟยก่อนเดินจากไป
“อาเฟยเ้านำของที่ซื้อมาไปเก็บไว้ในเรือนพักของข้าเสียก่อน เเล้วค่อยตามมา”
ตอนเเรกหยางจินก็สงสัยว่าทำไมวันนี้ท่านพ่อถึงอยู่ที่จวนได้ ปกติเวลานี้ไม่ใช่เวลากลับจวนของท่านพ่อนี่นา เเต่ก็คงเรียกไปพบตามปกติล่ะมั้งคงไม่มีเื่อะไรหรอก เขาเองก็ไม่ได้ไปก่อเื่อะไรข้างนอกมาหนิ หยางจินครุ่นคิดสักพักเเล้วเดินออกไป
“อืมเ้าใหญ่ มาเเล้วก็ดีมีคนมาหาเ้า” ท่านเ้าเมืองกล่าวกับบุตรชาย พร้อมกับผายมือไปทางขุนนางท่านนั้น
“ข้าขอคาราวะ ท่าน…..” หยางจินยังไม่ทันได้รู้ว่าขุนนางที่อยู่ตรงหน้าเป็ใคร ชื่อเสียงเรียงนามอะไรเลย ขุนนางคนนั้นก็รีบพูดเเทรกขึ้นมาอย่างรีบร้อนเมื่อในที่สุดเ้าหนุ่มนี่ก็กลับจวนจนได้ เเล้วเอ่ยชมออกมา “ดีๆ รูปงามตามที่เขาว่ากัน” พร้อมกับว่าเื่ที่ตัวเองมาวันนี้เพื่ออะไรต่อ
“พอดีว่าข้าชื่นชอบลายมือของเ้ายิ่งนัก จะเป็ไรไหมถ้าข้าจะรบกวนคุณชายใหญ่ช่วยข้าเขียนตัวอักษรอวยพรไม่กี่ตัวบนผืนภาพนี้ เื่นี้ข้าต้องขอรบกวนเ้าเเล้ว"
“ได้เลยขอรับ รบกงรบกวนที่ไหนกัน เเค่อักษรไม่กี่ตัวข้าเขียนให้ท่านมากกว่านี้ก็ย่อมได้ ถ้าท่านจะชอบตัวอักษรของข้าขนาดนี้” หยางจินที่ได้รับรู้ว่าขนาดคนผู้นี้ที่ดูเหมือนจะมีตำเเหน่งสูงกว่าบิดาของตนมาชื่นชอบตัวอักษรของตนก็ยิ่งยืดอกอย่างภูมิใจยิ่งขึ้นไปอีก
“งั้นก็ดีเลย นี่คือภาพที่ข้าอยากให้เ้าเขียนลงไป” เขายื่นม้วนภาพส่งมาให้หยางจิน
"เอ่อออ.....ท่านพ่อ ข้าขอไปเรียกอาเฟยมาเตรียมหมึกได้หรือไม่" ตอนเเรกหยางจินก็ยังไม่กังวลว่าความจะเเตกเเค่กลับไปให้อาเฟยเขียนที่ห้องของตนอย่างทุกทีก็จบ
"เ้านะเ้าโตป่านี้เเล้ว ยังจะตัวติดกับอาเฟยอยู่อีก" ท่านเ้าเมืองส่ายหัวให้กับบุตรชาย
"ข้าได้ให้คนเตรียมฝนหมึกไว้ให้เ้าเเล้ว เ้าก็รีบๆลงมือซะ ผู้อื่นเขาคอยเ้ามาพักใหญ่เเล้วนะ" ท่านเ้าเมืองกล่าว เเล้วเริ่มเเสดงท่าทีไม่พอใจบุตรชายเป็สัญญาณว่าให้บุตรชายตนเองรีบๆลงมือเสียที เเค่เื่เขียนตัวอักษรจะมาให้ผู้อื่นมารอนานเช่นนี้ไม่ได้
"ขอรับท่านพ่อ~" คุณชายไม่มีหนทางอื่นเเล้วนอกจาก ตอบตกลงเเล้วลงมือเขียนต่อหน้าลงในม้วนกระดาษนั้น
หยางจินลังเลอยู่นานกว่าจะยกพู่กันที่จุ่มหมึกมาเเล้วในมือ ค่อยๆวาดพู่กันเขียนตัวอักษร เเต่ละตัว เขาพยายามมากกว่าปกติ เหงื่อที่หน้าผากเริ่มผุดขึ้นมา เเต่ตัวอักษรเหล่านี้กลับไม่มีความสวยงามเอาซะเลย บางขีดก็ขาดๆหายๆ ตัวใหญ่บ้างเล็กบ้าง เดิมทีลายมือของหยางจินก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนี้ เเต่ตอนนี้เขาอยู่ในสถานการณ์กดดันจึงลนไปหมด ตัวอักษรเลยออกมาเป็เช่นนี้
เ้าเมืองที่หันไปคุยกันต่ออยู่พักหนึ่ง พอเห็นเ้าใหญ่กำลังวางพู่กันพอดี จึงเดินเข้ามาดูใกล้ๆ
"เ้าใหญ่!!!! นี่เ้าเล่นอะไรกัน ทำไมตัวอักษรถึงออกมาเป็เช่นนี้"
"เอ่ออท่านพ่อ คือว่า...."
"คือว่าอะไร!? พูดออกมาให้ชัด" นายท่านใหญ่ตะหวาดใส่บุตรชายตนเองดังลั่นสนั่น
"คือว่าจริงๆเเล้วตัวอักษรพวกนั้นลูกไม่ได้เขียนเอง" คุณชายรีบตอบเเล้วขุกเข่าลงสำนึกผิด
"ปั้งง! บังอาจ! เ้ากล้าหลอกลวงคนทั้งเมืองหลวงงั้นรึ" ขุนนางคนนั้นตบโต๊ะอย่างดัง เขาเดือดดาลที่มีคนกล้ามาหลอกเขา
“ลูกสำนึกผิดไปเเล้วท่านพ่อ ลูกผิดไปเเล้ว”
“งั้นเ้าบอกมาซิ ในเมื่อไม่ใช่ลายมือเ้า เเล้วมันลายมือใคร เื่นี้มันมีที่มาที่ไปเช่นใดกันเเน่เ้าใหญ่!”
"เป็อาเฟย ท่านพ่อ ทั้งหมดเป็อาเฟยที่เเอบฟังตอนข้าเรียนกับเหล่าอาจารย์จนรู้หนังสือ ข้าเองที่เห็นความสามารถของอาเฟยก็อยากจะสนับสนุน ท่านก็เห็นข้ากับอาเฟยสนิทกัน ข้าเองก็สงสารเ้านั้นจับใจเลยอะไรช่วยได้ก็ช่วย หารู้ไม่ที่ผ่านมาการบ้านของข้าก็เป็อาเฟยที่เเอบสับเปลี่ยน ข้าเองก็รู้ว่าตัวว่าไม่ได้มีลายมือที่สวยงามมากนัก เเต่ข้าเองก็มุ่งมั่นตั้งใจเรียนทุกวี่วัน ตั้งเเต่อาเฟยสลับการบ้านของข้าเป็ของตัวเอง ก็ได้รับการยกย่องไปซะเเล้ว ข้าจะมาพูดเเก้ตัวทีหลังก็กลัวท่านพ่อจะเสียหน้าที่มีลูกโง่ๆอย่างข้า ข้าผิดไปเเล้วท่านพ่อ ข้าผิดไปเเล้วที่ไม่ยอมแก้ต่างให้กับตัวเอง" หยางจินโขกหัวขอโทษบิดาของตนหลายต่อหลายที ในใจได้เเต่คิดกล่าวโทษอาเฟยในใจ
"หนอย! อาเฟยเป็เเค่บ่าวเเท้ๆ เเต่กลับอยากได้รับคำชื่นชมจากคนอื่น เเถมยังมาสอนบุตรชายข้าให้ทำเื่ผิดๆอีก ไปเรียกอาเฟยมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!!!"
พอนายท่านใหญ่เรียกอาเฟยมาพบ อาเฟยไม่ได้พูดอะไรเเก้ตัวให้ตัวเองเลย คุณชายเคยตกลงกับเขาว่า ถ้าวันไหนเื่เเดงขึ้นมาก็ให้อาเฟยยอมรับผิดไปซะ เเล้วเขาจะส่งเสียครอบครัวอาเฟยหลังจากนี้ให้เอง
"เป็ข้าเองขอรับนายท่านใหญ่ที่ยุคุณชายใหญ่ให้ทำแบบนี้ ข้าใช้ความสงสารที่คุณชายใหญ่มีต่อข้า ข้าหลอกใช้เขา ข้าเองที่อยากให้คนชื่นชมตัวอักษรของข้าก็เเค่นั้น"
"เ้า!กำเริบเสิบสานยิ่งนัก เป็เเค่บ่าวรับใช้ ริอาจมาเทียบกับบุตรชายข้า เด็กๆ ให้คนโบยอาเฟย 100 ทีห้ามออมมือเด็ดขาด"
"ขอรับนายท่าน"
“ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ” เสียงไม้โบยกระเเทกกับหลังของอาเฟย ทำให้เกิดเสียงดังไม่หยุด
บ่าวรับใช้โบยอาเฟยได้ถึงครั้งที่ 62 เท่านั้น อาเฟยก็สิ้นลมไป ก่อนตายอาเฟยได้เเต่คิดว่าดีเเล้วการตายของคนไร้ค่าอย่างเขา อย่างน้อยก็เเลกมากับความสบายของครอบครัวก็คุ้มเเล้ว
เเล้วภาพก็ตัดไปมืดสนิททท~
รัก กำลังขึ้นรถที่คนรถมาจอดรอรับอยู่ริมถนน เเต่รักดันไปเห็นลูกหมาวิ่งอยู่บนถนนพอดี เลยคิดจะเข้าไปช่วย
"พี่ เเปปนึงนะครับ" รักที่กำลังก้าวขึ้นรถ บอกคนรถเเล้วกลับหลังหันเดินออกไป ก่อนจะรีบวิ่งไปที่ถนน ที่ตอนนี้รถอีกฝั่งติดไฟเเดงอยู่เกือบนาที ทำให้รักตัดสินใจวิ่งออกไป
"คุณหนูระวังครับ" คนขับรถร้องเรียก เเต่ก็เอ่ยห้ามคุณหนูของตัวเองไม่ทัน
"โครมมมม!!" "คุณหนู!!" รักโดนรถชนอย่างเเรง ก่อนจะโดนชน รักกอดลูกหมาตัวนั้นไว้เเน่นทำให้ลูกหมาตัวนี้รอดชีวิตมาได้ เเถมไม่เป็อะไรเลย
เหตุการณ์รถชนวันนี้ทำให้ รัก ได้เสียชีวิตไป เเต่ในขณะที่สัญญาณชีพหยุดไปสักพัก หัวใจของรักก็กลับมาเต้นใหม่อีกครั้ง เพียงเเต่ว่า ิญญาของคนในร่างนี้กลับไม่ใช่รักซะเเล้ว
289
