“ไปให้พ้นไอ้ตัวน่ารังเกียจ ทางเดินของแกก็คือประตูท้ายจวนโน่นอย่าได้คิดสะเออะมาใช้ประตูร่วมกับพวกข้า พวกข้าไม่อยากจะถูกสาปเช่นเจ้าหรอกนะ”

“ท่านพี่ข้าแค่อยากออกไปดูขบวนทัพหลวงแค่นั้นเองนะขอรับ” ซุนหวางเอ่ยกับพี่ชายคนโต แม้จะมีบิดาและมารดาคนเดียวกันพวกเขาก็ไม่ได้สนิทและรักใคร่ดั่งเช่นพี่น้องที่คลานตามกันมาเลยสักนิด                  

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ขบวนทัพหลวงอย่างนั้นหรือ เจ้าอยากจะไปเป็นทหารหรืออยากจะเป็นเมียทหารกันแน่ล่ะหื้มไอ้ตัวประหลาด คงจะเป็นอย่างหลังสินะเพราะอย่างแกไม่มีทางเข้าหอกับสตรีที่ไหนได้หรอก แล้วไม่ต้องมาเรียกข้าว่าพี่ ต่อไปเจ้าต้องเรียกข้าว่าคุณชายเหว่ยจำเอาไว้” 

เหตุการณ์เหล่านี้ซุนหวางต้องประสบพบเจออยู่ทุกวี่ทุกวัน ก่อนที่ชุนหวางจะอายุครบสิบเอ็ดปีชีวิตของเขาก็ดูปกติดีเหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป แต่พออายุย่างเข้าปีที่สิบเอ็ดตัวเขากลับมีรอบเดือนดั่งเช่นสตรี ด้วยเหตุนี้เขาจึงกลายเป็นตัวประหลาดและเป็นที่รังเกียจของคนในครอบครัวตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา กระทั่งตอนนี้เขาอายุเต็มสิบสี่ปีแล้วอาการที่เป็นอยู่ก็ไม่หาย

บุรุษที่เป็นเช่นนี้ไม่ได้มีแค่ซุนหวางหรอกนะ ในอดีตกาลนานมาแล้วก็เคยมี เพราะมันได้ถูกบันทึกเอาไว้อยู่ในบันทึกของบุรุษต้องสาป ความเป็นมาของสมุดบันทึกที่ว่านั้นมีที่มาที่ไปไม่แน่ชัดและเขียนรายละเอียดเอาไว้ไม่มากนัก บางหน้ากระดาษถูกฉีกขาดออกไปเนื้อหาไม่ครบถ้วน มีเขียนเอาไว้ให้รู้แค่ว่าอาการของบุรุษต้องสาปเป็นเช่นไร และ บุรุษต้องสาปคือชายที่เหล่าสตรีต่างพากันรังเกียจ ไม่เว้นแม้แต่ผู้ที่เป็นบุรุษด้วยกัน ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นล่ะ แล้วเนื้อหาในบันทึกที่ขาดหายไปมันคือสิ่งใดกัน

“คุณชายเรากลับเรือนกันเถิดขอรับ” เสี่ยวฟงแม้จะเป็นแค่บ่าวรับใช้แต่ก็รักและสงสารคุณชายของเขายิ่งนักที่ต้องโดนคนในครอบครัวคอยรังแกอยู่ร่ำไป ก่อนที่คุณชายของเขาจะมีอายุครบสิบเอ็ดปี คุณชายน้อยซุนหวางเป็นที่รักของคนในครอบครัวทุกคนจนกระทั่งวันที่คุณชายน้อยมีรอบเดือนทุกคนจึงเริ่มถอยห่างและแสดงท่าทางรังเกียจออกมา

…ตามที่ผู้คนเล่าขาน บุรุษต้องสาปร้อยปีถึงพันปีจะมีปรากฏออกมาให้เห็นแค่หนึ่งคนเท่านั้น...