(จบบริบูรณ์) ทะลุมิติไปเป็นทาสรักท่านอ๋อง

ตอนที่ 32 บังคับชายหนุ่ม 

 สาวใช้ชุดม่วงถืออ่างล้างหน้า เดินเข้าไปในห้องนอนของเย่ชิงหยู 

ตอนนี้เป็นเวลาที่เย่ชิงหยูต้องไปเข้าเฝ้า ปกตินางจะมาปรนนิบัติเย่ชิงหยูในเวลาแบบนี้ 

ประตูเปิดออกด้วยเสียง "เอี๊ยด" สาวใช้เดินเข้าไป

กลิ่นไม้จันทน์หอมอบอวลอยู่ในอากาศ เย่ชิงหยูยังคงหลับอยู่ สาวใช้ถืออ่างล้างหน้าเดินมาใกล้ๆ เรียกเบาๆ ว่า “ท่านอ๋อง ได้เวลาเข้าเฝ้าแล้ว ท่านตื่นเถิด”

เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอดังมาจากเตียง แต่ไม่มีใครตอบ ดูเหมือนว่าเขายังคงหลับอยู่

“ท่านอ๋อง ถึงเวลาเข้าเฝ้าแล้ว บ่าวจะมาปรนนิบัติท่าน”

แต่ก็ยังไม่มีใครตอบ!

บรรยากาศเงียบสงัด!

จื่อยี่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ หรือว่าท่านอ๋องจะเป็นอะไรไป? นางนึกถึงเหตุการณ์ที่เย่ชิงหยูถูกลอบสังหารเมื่อไม่กี่วันก่อน สีหน้าของสาวใช้ซีดเผือด รีบเดินเข้าไป แต่เมื่อเห็นภาพบนเตียง นางก็รู้สึกวิงเวียน เกือบจะเป็นลม ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ของนาง กำลังนอนเปลือยท่อนบน ในสภาพร่างกายเต็มไปด้วยรอยข่วน แต่กำลังกอดเด็กหนุ่มหน้าตาดีไว้ในอ้อมแขน 

ส่วนเด็กหนุ่มคนนั้น ทำหน้าไม่พอใจ ราวกับถูกบังคับ!!

เพล้ง เพล้ง เพล้ง!

หัวใจที่เปราะบางของจื่อยี่แตกสลาย นางถืออ่างล้างหน้าวิ่งหนีไป ไม่คิดว่าท่านอ๋องของพวกนางจะมีรสนิยมแบบนี้!

สาวใช้ชุดม่วงออกจากห้องหนังสือของเย่ชิงหยู พร้อมกับข่าวฉาวที่ว่าเย่ชิงหยูชอบผู้ชาย 

“เป็นเรื่องจริง! เมื่อคืนเขานอนกับโล่วชิเจี่ย! ข้าที่เห็นกับตา” จื่อยี่พูดอย่างมั่นใจ 

เมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป ก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ จวนอ๋องที่เคยสงบ กลับมีข่าวลือแพร่สะพัดดังไปทั่ว โล่วชิเจี่ยกลายเป็นบุคคลที่ถูกพูดถึงมากที่สุด โดยไม่รู้ตัว!!

โล่วชิเจี่ยเดินออกมาจากห้องนอนของเย่ชิงหยู บิดขี้เกียจอย่างสบายใจ แต่พอก้าวออกมา ก็ได้ยินคนซุบซิบนินทา คำพูดแย่ๆ ลอยเข้าหูนาง

“ข้าได้ยินมาว่า เมื่อคืนเป็นเขา!”

“โอ๊ย ผู้ชายคนนี้ หน้าด้านจริงๆ!”

เสียงไม่ดังไม่เบา พอดีให้นางได้ยิน โล่วชิเจี่ยรู้สึกหงุดหงิด ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าในจวนอ๋องต้องมีข่าวลือเกี่ยวกับนางอีกแล้ว

นางไม่เข้าใจว่าคนในจวนอ๋องเป็นอะไร นางไม่ใช่เชื้อพระวงศ์ หรือคนดัง ทำไมถึงเอาแต่พูดถึงนาง? 

ด้วยความหน้าด้านหน้าทน “โล่วชิเจี่ยจึงเดินไปหาสาวใช้สองคนที่กำลังนินทา

“พี่สาวทั้งสองกำลังคุยอะไรกัน ถึงได้ดูมีความสุขจัง!” 

สาวใช้คนหนึ่งหันหน้ามา โล่วชิเจี่ยค่อยสังเกตเห็น ว่านี่คือป็นเพื่อนของเสี่ยวชุ่ย คนที่นางเคยหลอกเอาสัญญาทาสไป

โอ้โห! 

โล่วชิเจี่ยอ้าปากค้าง ที่แท้สาวคนนี้เป็นหัวหน้าหน่วยนินทาของจวนอ๋อง ทุกครั้งที่มีข่าวลือ ก็ต้องมีนางเข้ามาเกี่ยวข้องเสมอ หัวหน้าหน่วยผู้นี้หยิ่งผยอง และเห็นได้ชัดว่านางเกลียดโล่วชิเจี่ย ดูท่าคงจะยังแค้นเรื่องที่โดนหลอกเอาสัญญาทาสไป 

นางเมินโล่วชิเจี่ย จูงมือสาวใช้อีกคน แล้วเดินจากไป

“เสี่ยวหม่าน อย่าไปสนใจมันเลย ไปกันเถอะ!”

สาวใช้ที่ชื่อเสี่ยวหม่านหันกลับมา มองโล่วชิเจี่ยด้วยความสงสาร พูดด้วยความเสียดาย “เจ้าก็หน้าตาดีอยู่หรอกนะ น่าเสียดายจริงๆ!”

พูดจบ ก็หันหลังเดินตามสาวใช้อีกคนไป

โล่วชิเจี่ยยืนอึ้งตรงนั้นอยู่นาน ใบหน้านางมืดมน ในใจรู้สึกว้าวุ่น! 

น่าเสียดาย? เวรเถอะ มีใครบอกข้าที ว่ามันเกิดอะไรขึ้น!

โล่วชิเจี่ยไม่ยอมแพ้ ไปถามสาวใช้อีกหลายคน แต่ทุกคนก็ปิดปากเงียบ ไม่ยอมบอกอะไรนาง! 

โล่วชิเจี่ยถอนหายใจ หรือว่าช่วงนี้เมืองหลวงกำลังปราบปรามข่าวฉาว คนรับใช้ในจวนอ๋องก็เลยทำตัวดี? ไม่งั้น ปกติคนพวกนี้ชอบนินทา ทำไมคราวนี้ถึงปิดปากเงียบ!

แต่ต่อให้นางไม่ไปหาพวกเขา สุดท้ายก็จะมีคนมาหานางเองอยู่ดี!

ตอนนี้เป็นจังหวะเหมาะที่เย่ชิงหยูออกไปทำงานข้างนอก ไม่มีใครในจวนอ๋องมายุ่งกับนาง โล่วชิเจี่ยจึงแอบไปนอนบนเปลญวน แล้วรอให้คนคาบข่าวมาหานางเอง

หลังจากนั้นไม่นาน แม่บ้านพาสาวใช้หลายคนย่องเข้ามา เมื่อพบเป้าหมาย ก็รีบวิ่งเข้าไป

แม่บ้านส่งสัญญาณให้สาวใช้ สาวใช้หลายคนเข้าใจทันที แอบไปหลบอยู่ในพุ่มไม้ 

แม่บ้านหยิบไม้กวาด แกล้งทำเป็นกวาดพื้น แต่ร่างกายค่อยๆ ขยับเข้าใกล้โล่วชิเจี่ย! เดินมาถึงข้างๆ โล่วชิเจี่ย ก็สะกิดเอวโล่วชิเจี่ย พูดเบาๆ ว่า “ชิเจี่ย ตื่นสิ แม่บ้านมีเรื่องจะถามเจ้า!”

โล่วชิเจี่ยลืมตาขึ้น คิดในใจว่า ติดกับแล้ว! แกล้งหันหน้าไปแล้วเอ่ยถาม “มีเรื่องอะไรรึ?”

แม่บ้านถามเบาๆ “เจ้ากับท่านอ๋อง เอ่อ ...  เป็นไอ้นั่นใช่ไหม?”

โล่วชิเจี่ยไม่เข้าใจ “ไอ้นั่นที่ว่าคืออะไร?”

แม่บ้านพูดอย่างเขินอาย “ก็ ... เจ้ากับท่านอ๋องนอนด้วยกันเมื่อคืนนี้ ใช่หรือไม่!”

“พรวดดดด!” โล่วชิเจี่ยตกใจจนเกือบตกจากเปลญวน

“คนทั้งจวนอ๋องรู้หมดแล้ว และยังได้ยินมาว่า เจ้าเป็นฝ่ายบังคับท่านอ๋อง ข่วนท่านอ๋องจนเป็นแผลเต็มตัว!!”

โล่วชิเจี่ยรู้สึกเหมือนสมองอื้ออึง แบบนี้บอกได้เลยว่าต่อให้แก้ตัวไปก็ไม่มีใครเชื่อ! นางกระโดดลงจากเปลญวน ตะโกนเสียงดัง “นั่นไม่จริง!”

“แล้วอะไรคือความจริง”

จากพุ่มไม้ข้างหลัง สาวใช้หลายคนโผล่ออกมา พูดพร้อมกัน

โล่วชิเจี่ยมุมปากกระตุก มองพวกนางอย่างเอือมระอา 

นางกะแล้วมิผิด สมาชิกหน่วยนินทาของจวนอ๋อง สามารถรวมตัวกันเป็นทีมฟุตบอลได้เลย!

นางถอนหายใจอย่างจนใจ เล่าเรื่องราว "อันน่าอับอาย" ของเมื่อคืนใหม่อีกครั้ง

สาวใช้หลายคนรุมล้อมโล่วชิเจี่ย น้ำเสียงของโล่วชิเจี่ยเศร้าสร้อย ราวกับผ่านความทุกข์ยากมามาก 

สาวใช้หลายคนตื่นเต้น รู้สึกว่ากำลังจะได้ฟังเรื่องฉาว เรื่องที่ใช้นินทาหลังอาหาร เรื่องราวของท่านอ๋องกับเด็กหนุ่ม กำลังจะมีภาคต่อแล้ว!

“ความจริงแล้ว เรื่องมันเป็นแบบนี้ เมื่อคืนเย่ชิงหยูพาข้าไปที่ห้องของเขา ให้ข้ากินขนมหม่าไลโกว จากนั้นพวกเราง่วง ก็เลยนอนด้วยกัน เย่ชิงหยูโดนยุงกัด ข้าเลยเกาให้เขา รอยแดงบนตัวเขา เกิดจากการเกา!”

โล่วชิเจี่ยเล่าเรื่องเมื่อคืน ยกเว้นเรื่องที่นางฉีกเสื้อผ้าของเย่ชิงหยูในฝัน ถูกเปลี่ยนเป็นโดนยุงกัด นอกนั้นก็เป็นเรื่องจริง

“โถ่ น่าเบื่อจัง!” สาวใช้หลายคนทำหน้าผิดหวัง โยนไม้กวาดทิ้ง แล้วแยกย้ายกันไป

“พวกเราไม่เชื่อหรอก ท่านอ๋องกับโล่วชิเจี่ย ต้องมีอะไรกันแน่ๆ…!”

“ใช่ ใช่ ใช่!” สาวใช้หลายคนพูดเห็นด้วย แล้วแยกย้ายกันไป ส่วนแม่บ้านมองโล่วชิเจี่ยด้วยสายตาเหยียดหยาม!

โล่วชิเจี่ยเอามือปิดหน้าด้วยความเจ็บปวด ความเศร้าโศกหลั่งไหลเป็นน้ำตา

....

พลบค่ำ โล่วชิเจี่ยรู้สึกเหมือนมีคนกำลังจ้องนาง พอลืมตาขึ้น ก็เห็นดวงตาเจ้าเล่ห์กำลังกระพริบมองนาง

“เป็นเจ้า? เจ้าจ้องข้าทำไม?”

เย่เฟยไป๋ใช้พัดเคาะหัวโล่วชิเจี่ย แต่ไม่พูดอะไร เพียงมองนางด้วยสายตาแปลกๆ

โล่วชิเจี่ยเกาหัว มองเย่เฟยไป๋ด้วยความไม่พอใจ “เจ้ามาทำไมตอนดึกๆดื่นๆ? หรือข้าไปทำอะไรให้เจ้ารึไง? ”

เขาคงเป็นบ้าล่ะมั้ง จากนั้นนางก็นอนหลับต่อ

ผ่านไปนาน เย่เฟยไป๋พูดอย่างแผ่วเบา “ถ้าเจ้ากับพี่รองอยากอยู่ด้วยกัน ข้าก็จะไม่ขัดขวาง ขอแค่พวกเจ้ามีความสุขก็พอ!”

โล่วชิเจี่ยได้ยิน เกือบหงายหลังล้ม ทำไมถึงเป็นเรื่องนี้อีกแล้ว?

พระเจ้า เย่เฟยไป๋ก็ได้ยินข่าวลือด้วยรึ? 

พลังแห่งข่าวลือในจวนอ๋อง ช่างร้ายกาจยิ่ง!

โล่วชิเจี่ย กระโดดลงจากเปลญวนอีกครั้ง เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ให้ฟัง จากนั้นก็ตะโกนเสียงดัง "ข้ากับเย่ชิงหยู ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น อย่าเข้าใจผิด!"

เย่เฟยไป๋ใช้พัดรองคาง ทำท่าทางว่าเขาไม่เชื่อ

“ข้ารู้จักนิสัยของพี่รองดี เขาไม่นอนกับใครง่ายๆ ยิ่งเป็นผู้ชายด้วยแล้ว ยิ่งไม่ต้องหวัง! ดังนั้น ถ้าพี่รองชอบเจ้า ข้าก็จะไม่ขัดขวาง! ขอให้พวกเจ้ารักกันนานๆ!” 

พูดจบ เขาก็หันหลังกลับ ทิ้งให้โล่วชิเจี่ยมองแผ่นหลังที่สง่างาม บนแผ่นหลังนั้นเหมือนเต็มไปด้วยความเศร้า

โล่วชิเจี่ยรู้สึกวิงเวียน ตัวแข็งทื่อ พระเจ้า!! นี่มันหิมะตกในเดือนมิถุนายน น้ำค้างเกิดในเดือนกรกฎาคมหรือไร! 

นางรู้สึกว่าต่อให้ตัวเองโดดลงไปในแม่น้ำเหลืองเพื่อชำระล้างความผิด แต่ความผิดนี้ก็คงยังไม่หายไป

....

ในยามค่ำคืน โล่วชิเจี่ยกลับไปที่ห้องของนาง แสงเทียนริบหรี่ นางดับเทียนแล้วเอนตัวลงบนเตียง เตรียมตัวเข้านอน 

เอี๊ยด!

ประตูถูกผลักเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของเย่ชิงหยูเดินตรงไปที่เตียงของโล่วชิเจี่ย ยื่นมือไปจับมือของโล่วชิเจี่ยเอาไว้

“มาเถิดโล่วชิเจี่ย มานอนกับข้า!”

โล่วชิเจี่ยสะดุ้งตื่น ลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าเรียบเฉยของเย่ชิงหยู ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีดำ โล่วชิเจี่ยกัดฟัน เกาะหัวเตียงแน่น

“ไม่ไป ต่อให้ตีข้าตาย ข้าก็ไม่ไป!” ได้ยินข่าวลือมากมายมาทั้งวันนางจะกล้านอนกับเย่ชิงหยูอีกได้อย่างไร

“เพราะเหตุใด?” เย่ชิงหยูขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

“ไม่มีเหตุผล ไม่ไปก็คือไม่ไป!!” โล่วชิเจี่ยเกาะหัวเตียงแน่น สีหน้าของนางเด็ดเดี่ยว นางไม่ต้องการให้มีข่าวฉาวกับเย่ชิงหยูอีก!! 

ข้าไม่เอา!!

เย่ชิงหยูหมดความอดทน ยื่นมือไปโอบเอวของโล่วชิเจี่ย แล้วอุ้มนางออกไป ช่วงนี้เขาไม่รู้เป็นอะไร ถ้าเด็กคนนี้ไม่อยู่ข้างๆ เขานอนไม่หลับ นี่เขาบ้าไปแล้วหรือไร!

โล่วชิเจี่ยดิ้นไม่หลุดจากบ่าของเขา จึงตะโกนโวยวายอยู่บนนั้น เพื่อศักดิ์ศรีของนาง เพื่อความบริสุทธิ์ของนาง! นางต้องประกาศให้รู้ว่าตัวเองถูกสัตว์ร้ายตัวนี้บังคับ!!

เสียงของนางดังจนองครักษ์หลายคนในจวนอ๋องได้ยิน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะพยายามทำเป็นไม่เห็น แต่สายตาของพวกเขาก็บ่งบอกชัดว่าไม่อยากจะเชื่อ ในยุคสมัยนี้ ... ท่านอ๋องยังกล้าลักพาตัวผู้ชาย ท่านอ๋อง ต่อไปจะให้พวกข้าพูดถึงท่านว่ากระไรดี!!

รับรู้ได้ถึงสายตาจากเหล่าองครักษ์ สีหน้าของเย่ชิงหยูก็มืดมน เขาเกือบจะโยนโล่วชิเจี่ยที่อยู่บนบ่าทิ้ง! 

เย่ชิงหยูยื่นมือออกมา แล้วป้าบ! ตีตูดโล่วชิเจี่ยอย่างแรง “หยุดพล่าม! ในห้องนอนข้ามีขนมหม่าไลโกว!”

โล่วชิเจี่ยหยุดตะโกน ท้องของนางร้อง "โครกคราก" อย่างน่าอาย… 

ขนมหม่าไลโกว! 

จะว่าไปแล้ว ตั้งแต่เที่ยงนางยังไม่ได้กินอะไรเลย ตอนนี้ท้องของนางจึงรู้สึก .... หิว!

โล่วชิเจี่ยจึงเงียบเหมือนเด็กดี ปล่อยให้เย่ชิงหยูอุ้มนางไป