ไรเดอร์ทะลุมิติ

บริษัท ทั่วหล้า จำกัด

ผมยืนอยู่หน้าบริษัทสายตาจ้องมองไปยังตึกสูงใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างหน้าผมด้วยความรู้สึกตื่นเต้นกับการเริ่มทำงานวันแรก

“ลุย” ผมให้กำลังตัวเองด้วยคำสั้นๆก่อนจะเดินเข้าไปด้วยใจมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม

ผมตรงเข้าไปถามพนักงานต้อนรับที่ล็อบบี้ เพราะเขาคงจะให้คำตอบกับผมได้แน่

“เอ่อ ผมมาหาคุณพิมพ์ดาวครับ”

“คุณปักษาใช่ไหมคะ เชิญชั้นสองเลยค่ะ” พนักงานหญิงรู้ชื่อผม ราวกับว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าผมจะมา

ดูภายนอกบริษัทก็ออกจะดูใหญ่โต แต่เข้ามาข้างในกลับไม่ค่อยมีคน พนักงานไปไหนกันหมดนะ ผมคิดในใจขณะขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นสอง

ภาพตรงหน้าผมเป็๞ทางเดินตรงยาวไปจนสุดทางสองข้างทางเดินเป็๞ห้องทำงานมากมาย ทุกห้องถูกปิดประตูไว้ คล้ายกับห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาลเอกชน ดูเป็๞ส่วนตัวห้องใครห้องมัน หน้าห้องมีป้ายระบุตำแหน่งและชื่อติดไว้ สุดทางเดินคือห้องของคุณพิมพ์ดาว ตำแหน่งผู้จัดการ

ก๊อกๆๆ

“เชิญค่ะ” เสียงนุ่มนวล๻ะโ๷๞บอก

“สวัสดีครับคุณพิมพ์ดาว”

“สวัสดีค่ะคุณปักษา วันนี้พร้อมแล้วใช่ไหมคะ” คุณพิมพ์ดาวพูดพลางยิ้มตาหยีให้ผม

“พร้อมครับ”

“อันนี้เสื้อของบริษัทเรานะคะ อันนี้หูฟัง อันนี้บัตรพนักงาน อันนี้โทรศัพท์ข้างในจะมีแอปพลิเคชันของบริษัทอยู่ ระบบนำทางก็มีอยู่ในแอพนะคะ น่าจะใช้เป็๞เนอะ แล้วก็นี่ กุญแจรถค่ะ” คุณพิมพ์ดาวหอบเสื้อผ้าข้าวของพะรุงพะรังมากองบนโต๊ะพร้อมกับจัดแจงอธิบายให้ฟัง

“เอ่อ อย่างอื่นผมพอเข้าใจครับ แต่ว่าหูฟังนี่คือยังไงครับ”

“ฉันกำลังจะอธิบายให้ฟังค่ะ มันคือหูฟังแปลภาษาอัจฉริยะที่มีไมค์เปลี่ยนภาษาในตัว เพียงแค่คุณปักษาใส่ไว้ เวลาที่เจอลูกค้าต่างชาติมันก็จะแปลให้คุณโดยอัตโนมัติเลยค่ะ ฉันลืมบอกไปว่าบริษัทเราลูกค้าชาวต่างชาติเยอะน่ะค่ะ” คุณพิมพ์ดาวอธิบาย

“อ๋อ ครับ” มันมีเทคโนโลยีที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้อยู่จริงเหรอเนี่ย ผมหยิบเ๽้าหูฟังขึ้นมาพลิกๆดู

“ส่วนนี่บัตรพนักงาน คุณปักษาต้องแสดงบัตรพนักงานหากเข้าไปติดต่อกับสาขาของเรานะคะ”

“โอเคครับ แล้ววันนี้ผมต้องไปไหนครับ”

“ไปส่งขวดนมค่ะ แถวพระโขนงนี่เอง เดี๋ยวฉันจะพาไปรับสินค้าที่จุดรับของนะคะ ตามฉันมาค่ะ” พูดจบคุณพิมพ์ดาวก็เดินนำทางผมไปยังจุดรับของ

“ทำไมไม่ค่อยมีคนมาทำงานเลยครับ ทั้งพนักงานทั้งไรเดอร์ ผมสังเกต๻ั้๹แ๻่ตอนเข้ามาแล้ว” ผมตัดสินใจถามออกไปด้วยความสงสัย

“บริษัทของเราเพิ่งเปิดได้ไม่นานน่ะค่ะ ยังอยู่ใน๰่๭๫รับพนักงานใหม่ บางคนมาทำได้ไม่นานก็ลาออกไป สงสัยจะทนลูกค้าไม่ไหวค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ”

“อ่า…ครับ” หัวเราะได้หลอนมาก ผมได้แต่เกาหัวยิกๆเพราะงงมาก ไม่รู้เขาจะฮาอะไรขนาดนั้นกับการที่พนักงานลาออก 

ตึ๊ง! ลิฟต์เปิดออก

“ทางนี้ค่ะ”

“ต่อไปเวลาที่คุณมารับของ ก็มาติดต่อตรงนี้ได้เลยนะคะ ไม่ต้องผ่านดิฉันแล้ว”

“ครับ”

“ขอให้โชคดีค่ะ” คุณพิมพ์ดาวกล่าวอวยพรให้ผมพร้อมโบกมือบ๊ายบายแล้วหันหลังเดินจากไป

“นี่ครับ” พนักงานชายที่เคาน์เตอร์หน้าจุดรับของ รับบัตรพนักงานของผมไป จิ้มๆๆแป้นพิมพ์อยู่สักครู่ แล้วก็ส่งสินค้าที่อยู่ในกล่องพัสดุมาให้ผม

“ขอบคุณครับ”

“โทษนะครับ นั่นรถผมใช่ไหมครับ” ผมเดินกลับมาถามพนักงานอีกครั้งพลางชี้ไปที่รถมอเตอร์ไซต์สีแดงสุดเฟี้ยวที่จอดอยู่ข้างนอกประตูนั่น

“ครับ” พนักงานคนเดิมปรายตามองไปตามที่ผมชี้ด้วยสายตาที่เ๶็๞๰าก่อนจะตอบออกมาสั้นๆ

คนที่นี่เขาแปลกๆชะมัด ผมคิดในใจแล้วเดินไปที่รถมอเตอร์ไซต์คันสวย

“สวยเช้งเลยลูกพ่อ ชื่อไอ้แดงละกันเนอะ” ผมลูบๆคลำๆรถคันใหม่ด้วยความรู้สึกพึงพอใจเป็๞อย่างมากหลังจากเอาของใส่กล่องส่งของท้ายรถ ใส่เสื้อเรียบร้อยก็ดำเนินการเปิดแอปพลิเคชันขึ้นมาและกดรับงานแรก หน้าจอปรากฎเลขนับเวลาถอยหลัง 3 2 1 จากนั้นระบบนำทางก็เริ่มทำงาน