สือเฟยฮวา = เด็กสาววัยสิบห้า ที่ถูกซื้อมาด้วยเงินสองร้อนตำลึง เพียงเข้าหอวันแรกก็ทำนางตกตะลึงพูดไม่ออกแล้ว

เผยซุนเลี่ยง = ชายชราที่มั่งคั่งสุดในเมือง ที่แต่งงานมีบุตรตามประเพณีและคำสั่งเสียของบรรพบุรุษ

โจวเหลียนฟาง = ฮูหยินใหญ่จวนเผย ที่ภายนอกดูเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่ภายในนั้นเร่าร้อน เร่ารักไม่เด็กสาวแรกรุ่น

ตู้เหนียนเจิน = อนุหนึ่งที่ดูจะปากร้าย แต่กลายเป็นคนพูดน้อย เน้นกระทำซึ่งเรื่องที่นางทำนั้นก็เรื่องอย่างว่าที่สามีพวกนางชื่นชอบ

xx เนื้อหาบางตอน xx

พวกนางจะมาช่วยข้าสอนเจ้าเข้าหอ

นี่มันเรื่องอะไรกัน การแต่งสามภรรยาสี่อนุ มันไม่แปลกนางเข้าใจ แต่เรื่องให้ภรรยาเอกมาช่วยสอนภรรยาใหม่ในคืนเข้าหอ เรื่องนี้ไม่แปลกไปหรือ

“อะไรนะเจ้าค่ะ”

“ฮ่าฮ่า ดูเจ้าทำหน้าเข้า เอาดื่มสุรามงคลก่อน” เด็กสาวรับจอกน้ำเต้าคู่มาอย่างมึนงง ตลอดเวลาที่ยกจอกสายตานางเอาแต่จับจ้องร่างของสตรีทั้งสองที่ยิ้มกริ่มมองนางไม่ละเช่นกัน

ทั้งสองนั้นแต่งแต้มใบหน้าด้วยเครื่องประทินโฉมงดงาม ทั้งเครื่องหน้าก็นับว่าสวยสดไม่ห่างคำบุปผาผลิบาน แม้ว่าคนหนึ่งจะดูอ่อนหวาน เรียบร้อยราวสตรีสกุลสูงศักดิ์ อีกคนดูดื้อรั้นเอาแต่ใจ เช่นคุณหนูตระกูลคนมีเงินใช้จ่ายไม่ขาดมือ

ทว่าเรื่องพวกนั้นไม่สำคัญเท่าพวกนางทั้งสองไม่สวมเสื้อผ้า ไม่ผิดทั้งสองไม่สวมเสื้อผ้า บนกายพวกนางมีผ้าสามเหลี่ยมปิดอกสีแดงสด ส่วนด้านล่างก็เป็นผ้าคาดขนาดเท่าฝ่ามือ ปกปิดของสงวน ทั้งสองชิ้นบนร่างกายพี่หญิงนั้นสีแดงสดไม่ต่างชุดแดงงานที่นางสวม

ก่อนคนที่ดูจะอายุมากสุดจะก้าวมาตรงหน้านาง นางรอยยิ้มบางก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานไพเราะหู

“ข้าเป็นฮูหยินของนายท่าน นามเหลียนฟาง ส่วนนางเหนียนเจิน เป็นอนุหนึ่งของนายท่าน เจ้าเป็นอนุสาม เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่นี่มีกฏที่ภรรยาใหม่ของนายท่านทุกคนต้องทำ”

“มะ ไม่ทราบเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นข้าจะบอกเจ้า นอกจากภรรยาคนก่อนจะต้องเข้ามาช่วยต้อนรับและสั่งสอนภรรยาใหม่แล้ว พวกเราที่เป็นภรรยาทั้งหมดยังมีหน้าที่ต้องเข้าหอกับนายท่านเจ็ดวัน เจ็ดคืนห้ามออกจากห้อง”