เมื่อคืนกัญญาขอมานอนค้างที่บ้านเฉินยี่ด้วย เพราะจะปรับทุกข์เื่นายลาร์ฟให้เฉินชิงฟัง เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินชิงเที่ยวเดินออกตามหามือถือตัวเองเสียทั่ว หายังไงก็หาไม่เจอ พยายามสอบถามทุกคนในบ้านก็ไม่มีใครรู้เลย “ลืมไว้ในห้องมั้ง เฉินชิง” กัญญาเสนอความคิด
“เมื่อกี๊ ก็เดินขึ้นไปหาแล้ว แต่ไม่เจอน่ะ” เฉินชิงหาอย่างร้อนรน
“พี่เฉินชิง ผมเจอแล้วมันอยู่ในห้องครัวไง” เฉินกว้านรีบบอก
“พี่ไม่ได้ไปห้องครัวเลยนี่นา” เฉินชิงสงสัย
“เอาเถอะ เจอก็ดีแล้ว เธออาจจะเผลอไปโดยไม่รู้ตัวก็ได้” กัญญาเสนอความคิด
“อื้อ คงงั้นแหละ ฉันมีธุระเสียด้วย งั้นไปก่อนนะ” เฉินชิงเลิกสนใจแล้วรีบไปทำธุระทันที
**********************************************
พอถึงเวลานัดหย่า ณัฒวัฒน์มารับเฉินชิงในร่างฝน ที่บ้านเฉินยี่
“ฝนเป็ไงบ้างครับ สบายดีมั้ย”
“ฝนสบายดีค่ะ ขอบคุณพี่มากนะคะที่ยอมหย่า”
“พี่ไม่ได้จะหย่านี่ครับ พี่จะพาฝนกลับบ้าน”
“พี่พูดอะไรบ้าๆคะ พวกเราตกลงกันแล้วนี่ ไม่งั้นฝนจะฟ้องหย่าจริงๆนะคะ”
“งั้นฝนก็เอารูปนั้นมาให้ดูก่อนสิครับ ฝนอาจจะกุเื่ขึ้นมาก็ได้นี่”
“ได้ค่ะ ฝนจะแสดงให้ดู” เฉินชิงพยายามหารูปที่้า หายังไงก็หาไม่เจอ ในใจคิดว่า “รูปหายไปไหนหมดนี่”
“ฝีมือพี่ใช่มั้ยคะ พี่จ้างใครสักคนมาลบรูปในมือถือฝนใช่มั้ยคะ”
“พี่จะกล้าทำอย่างนั้นได้ยังไงครับ”
เฉินชิงนั่งทบทวนเหตุการณ์เมื่อวาน ที่อยู่ดีๆกัญญาก็มานอนค้างบ้านเธอ เลยพึมพำว่า “ต้องเป็กัญญาแน่ๆ”
“เอาเถอะ ถ้าฝนยังไม่พร้อมกลับบ้าน ก็ไปเยี่ยมพ่อเขาหน่อยเถอะ หลังจากที่ท่านหายดียังไม่ได้เจอหน้าฝนเลย”
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ”
**********************************************
ณ บ้านณัฒวัฒน์
“สวัสดีค่ะคุณพ่อ ฝนมาเยี่ยมคุณพ่อค่ะ”
“พ่อดีใจจริงๆที่ลูกกลับมา พ่อต้องขอบคุณฝนด้วยนะที่ช่วยกอบกู้บริษัทของพ่อ”
“ไม่เป็ไรค่ะ ฝนเต็มใจช่วย”
“นี่ฝนจะกลับมาอยู่ที่บ้านเลยมั้ย”
“ขอโทษค่ะคุณพ่อ ฝนแค่แวะมาเยี่ยม เดี๋ยวก็กลับแล้วค่ะ”
“ทานข้าวกับพ่อก่อนนะ เดี๋ยวค่อยกลับ”
“เอ่อ ก็ได้ค่ะ”
เฉินชิงได้ร่วมรับประทานอาหารเย็นกับสองพ่อลูกคู่นี้อีกครั้ง รู้สึกพวกเขาพูดจาเป็กันเองมากขึ้น ในใจเฉินชิงก็ไม่อยากหย่าแต่คิดว่าก็ไม่อยากเป็ตัวแทนสายฝนอีกแล้ว เมื่อรับประทานอาหารเสร็จณัฒวัฒน์ก็ไปส่งฝนที่บ้านเฉินยี่ทันที
“ยังไงก็ตาม พวกเราก็ยังไม่ได้หย่ากันนะครับ อย่าลืมล่ะ”
“ถึงอย่างนั้น ฝนก็กลับไปอยู่กับพี่ไม่ได้ค่ะ”
“เอาอย่างนี้ พี่ยอมไม่ยุ่งเกี่ยวกับฝน แต่พี่มีข้อแม้ หากฝนเป็ฝ่ายมาหาพี่เอง ฝนต้องใช้ชีวิตเป็ภรรยาพี่ตลอดไปนะครับ”
“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ แต่มันคงไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ”
**********************************************
เฉินยี่ขับรถไปหากัญญาถึงบ้าน
“นี่กัญญา เธอใช่มั้ยที่ลบรูปในมือถือฉันน่ะ”
“ฉันยอมรับก็ได้เฉินชิง ฉันเป็คนลบรูปจริงๆ แต่ฉันมีความจำเป็ต้องใช้เงินน่ะ”
“เพื่อนทรยศ เธอจะเอาเงินไปทำอะไร”
“ฉันขอโทษ ฉันไม่ปิดเธอก็ได้ ฉันจะหนีการแต่งงานไปต่างประเทศน่ะ”
“เอาเถอะ ฉันไม่โกรธเธอก็ได้กัญญา ขอให้เธอทำได้สำเร็จก็แล้วกัน ลาล่ะ”
**********************************************
………..(นี่หรือ เพื่อนรัก)…………
เฉินชิงกลับมาถึงบ้าน ในใจรู้สึกแค้น “ในเมื่อฉันเป็โสดไม่ได้ เธอก็อย่าหวังว่าจะเป็โสดได้เลย กัญญา” เฉินชิงรีบโทรติดต่อไปที่นายลาร์ฟทันที
“ฮัลโหล ใครครับ” นายลาร์ฟเห็นว่าเป็เบอร์ไม่คุ้น
“เอ่อ ฝนเองนะคะ ฝนมีเื่จะบอกคุณค่ะ คือว่า พี่กัญญาเขามีแผนจะหนีการแต่งงานแล้วไปต่างประเทศค่ะ”
“อะไรนะครับน้องฝน เป็ความจริงหรอครับ”
“จริงๆค่ะ ฝนไม่อยากให้พี่กัญญาเขาเสียใจภายหลัง ฝนเคยได้ยินว่าคุณสามารถสืบหาข้อมูลเก่งคงสืบเองได้ไม่ยากใช่มั้ยคะ “ได้ครับ ผมสามารถสืบเองได้ ขอบคุณมากๆเลยนะครับน้องฝน งั้นเท่านี้ก่อนนะครับ ผมต้องรีบสืบแล้ว” แล้วก็วางสายไป
เฉินชิงพึมพำว่า “555 เท่านี้ก็เรียบร้อย จงเป็เมียนายลาร์ฟเสียเถอะ กัญญา”
675
