"ถอยไปให้ห่างจากตัวชั้นซะ" ริวใช้แววตาที่แหลมคมมองเธออย่างเหยียดหยาม "ไม่เอา!!! พี่ริวต้องกลับบ้านกับมิ้นก่อน" แม้ต้องเจ็บปวดกับสายตาที่ถูกมองมาแต่ในเมื่อรักไปแล้วก็จะตามให้ถึงที่สุด

   "ชั้นบอกให้ถอยไป!!!" ผลั่ก!!!  โครมมม!!! ริวตะโกนด่าอย่างเย็นชาพร้อมกับผลักเธอจนล้มลง

มือบางเอื้อมขึ้นมาจับตรงหางคิ้วที่ไปกระแทกกับโต้ะแถวนั้น พบว่ามีเลือดไหลออกมาแต่ก็ค่อยๆเช็ดเลือดพร้อมกับหันไปมองชายหนุ่ม  แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมามีแต่ความเย็นชาและสายตาที่เหยียดหยามเท่านั้น

   ชายหนุ่มหันหลังและเดินจากไปไม่แม้แต่จะชายต่อมองเธอด้วยซ้ำ

คนที่อยู่ข้างหลังมีเพียงรอยยิ้มที่ฟืนขึ้นมาพร้อมกับหยดน้ำตาที่คนที่เดินจากไปไม่มีวันได้เห็น