ลีดเดอร์สาว คาวสวาท

เสียงคลื่นทะเลซัดสาดกระทบฝั่งคลอเคล้าไปกับสายลมราตรีอันเย็นเยียบ ทว่าบรรยากาศริมทะเล ที่สร้างแคมป์ไฟ บนชายหาดส่วนตัว ลมทะเลที่พัดเย็นสบายกลับอบอวลไปด้วยไอความร้อนจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และบทสนทนาอันเปิดอก บนโต๊ะเต็มไปด้วยแก้วเครื่องดื่มที่พร่องลงไปตามเวลา ความมึนเมาเริ่มทำหน้าที่ทลายกำแพงความลับและเรื่องราวในอดีตให้พรั่งพรูออกมาทีละน้อย

"ตอนนั้น... ถ้าไม่ได้ผู้กองวุติ เจนนี่ก็คงไม่มีชีวิตรอดมาเจอพี่เอกหรอกค่ะ" เจนนี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงพร่าเลือน ดวงตาหวานซึ้งปรือปรอยด้วยฤทธิ์น้ำเมา ยามเมื่อหันไปสบตากับนายตำรวจหนุ่ม

แสงไฟจากแคมป์ไฟส่องสว่างเป็นวงกว้างบนหาดทรายขาวละเอียด คลื่นทะเลซัดสาดเบาๆ เป็นจังหวะกล่อมใจห้าคนที่มานั่งล้อมวงกันอย่างอบอุ่น หมอเอกนั่งพิงก้อนหินใหญ่ เจนนี่เอนกายอิงอกเขา มิ้นท์นั่งตักผู้กองวุฒิ ส่วนน้ำฟ้านั่งห่างออกไปเล็กน้อย มือทั้งสองกอดเข่าด้วยสีหน้าเงียบเหงาแต่ดวงตากลับวาววับด้วยประกายบางอย่าง

ไวน์แดงไหลเวียนในแก้วกระดาษ กลิ่นอายของแอลกอฮอล์และทะเลทำให้ทุกคนคลายเกร็ง

“เรื่องมันผ่านไปแล้วครับหมอ...” ผู้กองวุฒิเอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม ยกแก้วขึ้นดื่มอีกใหญ่ “ตอนนั้นเจนนี่กำลังทุกข์ทรมานหนักมาก... ผมแค่... อยู่ข้างเธอในวันที่เธอต้องการไหล่ให้พิง”

สายตาของผู้กองวุฒิยังคงจับจ้องส่วนเว้าส่วนโค้งของเจนนี่อย่างไม่ปิดบัง ความโหยหาในอดีตถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้ง

หมอเอกนั่งนิ่ง ใบหน้าสงบนิ่ง แต่ดวงตาคู่คมใต้กรอบแว่นกลับเข้มขึ้นเรื่อยๆ เขารับรู้ความจริงที่เพิ่งคลี่คลายออกมา — ช่วงเวลาที่เจนนี่เผชิญมรสุมหนักที่สุด เธอเคยมอบกายและใจให้ผู้กองวุฒิอย่างลึกซึ้ง

แทนที่ความหึงหวงจะพุ่งทะยาน ฤทธิ์แอลกอฮอล์ผสานกับความตื่นเต้นแปลกใหม่กลับจุดประกายไฟสวาทให้ลุกโชนขึ้นในอกจิตแพทย์หนุ่ม

เขาลอบมองเรือนร่างอวบอิ่มของเจนนี่ที่กำลังเอนอิงเขา ผิวเนียนที่ถูกแสงไฟลูบไล้จนวาววับ จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปยังมิ้นท์ที่นั่งตาปรือ ใบหน้าแดงระเรื่ออยู่บนตักผู้กองวุฒิ และสุดท้ายก็เป็นน้ำฟ้าที่นั่งหน้าแดงซ่าน กอดเข่าตัวเองแน่นราวกับกำลังพยายามกลั้นความกระสับกระส่าย

เจนนี่รู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของหมอเอก เธอหันมายิ้มหวาน ก่อนจะเอียงคอซุกซบซอกคอเขาเบาๆ มือบางลูบไล้ลงไปตามแผงอกแกร่งอย่างยั่วยวน

“พี่เอก... อย่าคิดมากเลยนะคะ ตอนนี้เจนนี่เป็นของพี่คนเดียว” เธอกระซิบเสียงหวาน แต่สะโพกมนกลับบิดเบาๆ ถูไถต้นขาของเขาโดยไม่ให้ใครเห็น

ผู้กองวุฒิหัวเราะต่ำ มือใหญ่ลูบไล้ต้นขาเนียนของมิ้นท์ที่กำลังนั่งคร่อมเขา มิ้นท์กัดริมฝีปาก ตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อนิ้วของผู้กองลอดเข้าไปใต้ผ้าห่มบางที่คลุมทั้งคู่

“เห็นด้วย... อดีตคืออดีต” ผู้กองวุฒิพูด แต่สายตายังคงจับจ้องเจนนี่ด้วยความปรารถนาที่ไม่ปิดบัง “ตอนนี้ผมมีมิ้นท์... แต่... ถ้าใครอยากย้อนอดีตสักหน่อยในคืนนี้... ผมว่าไม่เป็นไร”

บรรยากาศเริ่มร้อนระอุ น้ำฟ้านั่งเงียบแต่ขาสั่นระริก เธอเห็นภาพคู่รักทั้งสองคู่เริ่มเร้าโลมกันอย่างเปิดเผย มือบางของเธอแนบแน่นกับหน้าท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว ความเหงาที่เคยกัดกินหัวใจกลับกลายเป็นความกระหายที่ลุกลาม

หมอเอกดึงเจนนี่เข้ามาจูบอย่างดุดัน ลิ้นเกี่ยวกระหวัดอย่างหิวกระหาย มือแกร่งบีบเค้นปทุมถันอวบอิ่มผ่านเนื้อผ้าบางๆ จนเจนนี่ครางอือในลำคอ

ผู้กองวุฒิไม่รอช้า เขาก้มลงจูบคอมิ้นท์แรงๆ มือลูบไล้เข้าไปในที่ลับของเธอจนมิ้นท์สะดุ้งครางเสียงสั่น

น้ำฟ้านั่งมองตาปริ่มด้วยความเย้ายวน หายใจถี่รัว เธอรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่ลุกลามจากท้องน้อยขึ้นมาเต็มตัว

หมอเอกถอนจูบ หอบหายใจร้อนผ่าว มองไปที่ผู้กองวุฒิด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยประกายไฟใหม่ “...คืนนี้ เราอาจจะลองอะไรที่... แตกต่างกันบ้างก็ได้”

ลมทะเลพัดผ่าน หอบกลิ่นเกลือและความปรารถนาที่กำลังจะระเบิดออกมา

ทุกคนค่อยๆ สังเกตเห็นน้ำฟ้าที่นั่งห่างออกไปคนเดียว ใบหน้าแดงระเรื่อ กอดเข่าตัวเองแน่น ดวงตาหวานซึ้งเต็มไปด้วยประกายแห่งความเหงาและความกระหายที่พยายามกลั้นไว้

ผู้กองวุฒิยิ้มกว้าง มือยังคงลูบไล้ต้นขาของมิ้นท์ไม่หยุด “ฟ้า... มาอยู่ใกล้ๆ พวกเราสิ อย่านั่งคนเดียวแบบนั้นเลย”

มิ้นท์หันไปยิ้มให้อย่างเป็นมิตร “ใช่ค่ะ มาด้วยกันนะ อย่าอายเลย”

เจนนี่ยื่นมือออกไปอย่างอ่อนโยน “มาใกล้ๆ พี่เอกกับเจนนี่หน่อยสิคะ... คืนนี้เราไม่อยากให้ใครรู้สึกโดดเดี่ยว”

น้ำฟ้าสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวเข้ามานั่งใกล้ๆ วงล้อม ตรงระหว่างหมอเอกกับผู้กองวุฒิ ไวน์อีกแก้วถูกยื่นให้เธอ เธอดื่มรวดเดียวเกือบหมดแก้วเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า

บรรยากาศเริ่มร้อนระอุยิ่งขึ้น

หมอเอกดึงเจนนี่เข้ามาจูบลึก ลิ้นเกี่ยวกระหวัดอย่างหิวกระหาย มือข้างหนึ่งลูบไล้ลงไปบีบเค้นปทุมถันอวบอิ่มผ่านเนื้อผ้า จนเจนนี่ครางอือในปากเขา สะโพกยังคงบิดถูไถต้นขาเขาไม่หยุด

ผู้กองวุฒิไม่รอช้า เขาก้มลงจูบคอมิ้นท์แรงๆ มือใหญ่ลอดเข้าไปใต้กระโปรงบางของเธอ ลูบไล้ส่วนที่เปียกชุ่มจนมิ้นท์สะดุ้งครางเสียงสั่น “อ๊ะ... พี่วุฒิ...”

น้ำฟ้านั่งตัวสั่น มองภาพตรงหน้าด้วยหายใจถี่รัว ใบหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู

เจนนี่ถอนจูบจากหมอเอก หันไปยิ้มให้น้ำฟ้า ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือบางของเธอไว้ “ฟ้า... ไม่ต้องกลัวนะคะ” แล้วค่อยๆ ดึงน้ำฟ้ามาใกล้ขึ้น จนเรือนร่างอวบอิ่มของทั้งสองแทบจะแนบชิด

หมอเอกหันไปมองน้ำฟ้าด้วยสายตาที่ร้อนแรง มือแกร่งลูบไล้แผ่นหลังของเจนนี่ลงไปถึงสะโพก ก่อนจะเอื้อมไปแตะแขนน้ำฟ้าเบาๆ เป็นการทดสอบ

ผู้กองวุฒิยิ้มมุมปาก มือยังคงเล่นกับมิ้นท์ แต่สายตาจับจ้องน้ำฟ้าและเจนนี่ “คืนนี้... ทุกคนอยากใกล้ชิดกันมากกว่านี้ก็ได้นะ”

น้ำฟ้าครางแผ่วเมื่อนิ้วของเจนนี่ลูบไล้ลงไปที่ต้นคอและไหล่ของเธอ ความร้อนรุ่มจากภายในทำให้เธอขยับตัวเข้าใกล้โดยไม่รู้ตัว

หมอเอกก้มลงกระซิบข้างหูนน้ำฟ้าเสียงทุ้มต่ำ “ถ้าฟ้าอยาก... เราจะทำให้ฟ้ารู้สึกดี”