หลังจากที่ฮู่ฉิงเชียงได้ยินคำพูดเยาะเย้ยของถังซิ่วก็อยากที่จะะโออกมาและะโด่าอย่างดุร้ายแต่เมื่อได้ยินครูใหญ่เหว่ยพูดออกมาก็ทำให้เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะระงับความโกรธของเขาเอาไว้
หลังจากที่ถังซิ่วเก็บความโกรธของเขาไว้ในใจแล้ว เขาก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น พร้อมเริ่มทำข้อสอบ แม้ว่าจะมีครูกว่าสามสิบคนคอยเฝ้าดูเขาอยู่แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกไม่สบายอะไรแต่กลับสงบนิ่งดุจดั่งก้อนเมฆในขณะที่เขาเริ่มตอบคำถามในข้อสอบทีละหน้า
เริ่มต้น ต้องรู้ก่อนว่าสมัยอยู่ที่ดินแดนแห่งนิรันดร์นั้นตัวเขาจะต้องตอบคำถามเกี่ยวกับการปรุงยาโดยที่มีสายตานับหมื่นคู่จับจ้องอยู่ที่เขาทุกครั้ง เขาในตอนนี้เพียงแค่ทำเป็ไม่สนใจพวกเขา เขาอาจไม่สนใจการมีตัวตนของครูทั้งสามสิบคนในห้องนี้ได้แต่ทว่าถึงกระนั้นแล้วครูทั้งสามสิบคนในห้องก็ไม่มีทางที่จะละเลยสายตาไปจากเขาเลย
เมื่อเห็นว่าถังซิ่วแทบจะไม่ได้ใช้ความคิดและใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีในการตอบคำถามในการสอบเกือบทั้งหมด ครูจำนวนมากในห้องนั้นไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากมองหน้ากันด้วยความใพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน
"ฮ่าฮ่า แกแกล้งแสดงได้ดีหนิ แม้แต่ครูที่สอนวิชาเหล่านี้ยังไม่สามารถตอบคำถามพวกนี้ได้โดยไม่ต้องคิดแบบแกแต่แกสามารถทำเสร็จได้อย่างรวดเร็ว"
ฮู่ฉิงเชียงที่ไม่พอใจกับพฤติกรรมและความประพฤติของถังซิ่วเอาแต่พ่นคำเยาะเย้ยอยู่ข้างๆ เขา
"ครูฮู่! กรุณาอย่ารบกวนนักเรียนถังซิ่วในการทำข้อสอบมิฉะนั้นเราจะต้องขอให้คุณออกไป!"
เมื่อคำพูดของฮู่ฉิงเชียงเพิ่งจบลง ฮั่นชิงหวูก็ตักเตือนเขาอย่างไร้ความปรานี
เมื่อได้เห็นความโกรธของฮั่นชิงหวู ครูคนอื่นๆในออฟฟิศที่มีความรู้สึกคล้ายกับฮู่ฉิงเชียงก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการกลืนคำพูดที่เกือบจะโพล่งออกมากลับไปพร้อมมองดูถังซิ่วตอบคำถามอย่างเงียบๆ
ประโยคสั้นๆของฮั่นชิงหวูทำให้ฮู่ฉิงเชียงโกรธราวกับคนบ้า ถ้าหากว่าเป็ครูคนอื่นๆที่กล้าพูดคุยกับเขาแบบนี้ เขาอาจที่จะตอบโต้กลับไปนานแล้ว อย่างไรก็ตาม ั้แ่คนที่เขาเผชิญหน้าอยู่คือฮั่นชิงหวูก็ทำให้เขาไม่สามารถทำอะไรนอกจากอดทนและอดกลั้น
หลังจากได้ใช้เวลาอยู่ก่อนหน้านี้ เขาก็ได้รู้ถึงบุคลิกของฮั่นชิงหวูอยู่แล้ว เขารู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่มีความลำเอียงแต่เต็มไปด้วยความซื่อสัตย์สุจริตและมีเมตตา ในขณะที่เธอก็ยังเป็คนที่มีความยุติธรรมและมีหลักการเป็อย่างมากซึ่งทำให้เขาไม่กล้าที่จะยุแหย่อีกฝ่าย
แต่ฮู่ฉิงเชียงยังรู้ว่าเมื่อไหร่ที่ควรต้องหยุดเพราะหลังจากที่เขาเห็นว่าฮั่นชิงหวูนั้นโกรธจริงก็ทำให้เขาหยุดยั่วยุและหัวเราะเยาะในใจเพียงอย่างเดียว เขากำลังรอดูถังซิ่วและฮั่นชิงหวู กลายเป็ตัวตลก
ยี่สิบนาทีต่อมา ถังซิ่วได้ทำข้อสอบคณิตศาสตร์เรียบร้อยแล้ว ถึงแม้ว่าพวกเขารู้อยู่แล้วว่าความเร็วของถังซิ่วในการทดสอบรายเดือนนั้นเร็วมากแต่การที่เขาใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงในการตอบคำถามวิชาคณิตศาสตร์ที่มีความยากมากนี้ ครูที่อยู่ในห้องนี้ทั้งหมดไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากตกตะลึงไปกับความเร็วในการทำของเขา
ตอนที่ถังซิ่วกำลังจะเอากระดาษสอบคณิตศาสตร์ไปเก็บด้านข้างนั้นตัวของฮู่ฉิงเชียงคว้ามันไว้ในทันที หลังจากที่ฮู่ฉิงเชียงได้รับกระดาษข้อสอบก็ทำให้มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยและพร้อมที่จะพ่นคำหยาบคายที่เขาเตรียมมานาน ทว่าเมื่อเขาได้เห็นคำถามสามข้อแรกในการสอบวิชาคณิตศาสตร์ทำให้เขารู้สึกราวกับว่าคอหอยของเขาได้ถูกแทงด้วยก้างปลาและมันยากที่จะทนความเ็ปเอาไว้ขณะที่ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็สีแดง
ก่อนที่เขาจะหยิบกระดาษคำตอบนั้นตัวเขาได้ลองทำข้อสอบสามข้อแรกแล้วและเขาก็พบว่าคำถามทั้งสามข้อนี้เป็คำถามที่ยากมากและมีกับดักที่ทำให้เป็เื่ยุ่งยาก ถ้าคนที่ทำนั้นไม่ตรวจสอบดูให้ดีและไม่มีประสบการณ์ก็เป็ไปได้สูงมากที่จะทำผิดดังนั้นฮู่ฉิงเชียงจึงคิดว่าถังซิ่วนั้นน่าจะเขียนคำตอบผิดสำหรับคำถามสามข้อนี้
หลังจากที่เขาคว้ากระดาษสอบของถังซิ่ว เขาก็ไม่เคยคิดเลยว่าถังซิ่วจะทำได้ดีและรู้สึกประหลาดใจที่เขาพบว่าถังซิ่วได้ตอบคำถามถูกหมดทั้งสามข้อ เมื่อระลึกได้ว่าตัวเขาต้องใช้เวลากว่าห้านาทีในการตอบคำถามทั้งสามข้อนี้พร้อมทั้งความระมัดระวังเพื่อไม่ให้ตอบคำถามเหล่านี้ผิดก็ทำให้หัวใจของเขาไม่อยากจะเชื่อว่าถังซิ่วใช้เพียงไม่กี่วินาทีในการตอบคำถามเหล่านี้ได้อย่างถูกต้อง
คำถามที่สี่...ถูกต้อง คำถามที่ห้า...ถูกต้อง ...
เมื่อฮู่ฉิงเชียงอ่านคำตอบสุดท้าย เขาพบว่าคำตอบทั้งหมดตรงกับคำตอบมาตรฐาน เขารู้สึกเ็ปเหมือนโดนสายฟ้าฟาดใส่เขาพร้อมด้วยใบหน้าที่เปลี่ยนไปเป็ซีดเผือด
หลังจากครูใหญ่เหว่ยพยายามเรียกฮู่ฉิงเชียงหลายครั้งโดยไม่ได้รับการตอบกลับใดๆก็ทำให้งงงวยและดึงเอากระดาษคำตอบจากมือของฮู่ฉิงเชียง
แม้ว่าครูใหญ่เหว่ยนั้นเป็ครูใหญ่และได้ทำงานเกี่ยวกับงานบริหารมาหลายปีมาแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่เหมือนฮู่ฉิงเชียงที่สามารถดูกระดาษคำตอบนี้แล้วสามารถรู้ว่าคำตอบนั้นถูกต้องหรือไม่ อย่างไรก็ตามเื่นี้ไม่ได้เป็อุปสรรคต่อการตัดสินว่าคำตอบของถังซิ่วนั้นถูกต้องหรือไม่เนื่องจากเขามีคำตอบมาตรฐานอยู่ในมือ
สิบนาทีต่อมา ครูใหญ่เหว่ยก็ได้ตรวจสอบเอกสารการสอบคณิตศาสตร์ของถังซิ่วอย่างละเอียดั้แ่ต้นจนจบแล้ว ในที่สุดเขาก็รู้เหตุผลที่ว่าทำไมฮู่ฉิงเชียงถึงตัวแข็งหลังจากอ่านคำตอบแล้ว ในเวลานี้หัวใจของเขามีความรู้สึกที่หลากหลายในตอนที่มองไปหาถังซิ่วด้วยดวงตาเต็มไปด้วยสีหน้าที่น่าพอใจตลอดจนความอับอายและความรู้สึกผิด
"คำตอบของถังซิ่วในการทดสอบวิชาคณิตศาสตร์ฉบับนี้มีความถูกต้องครบถ้วน เขาได้รับคะแนนเต็มสำหรับการทดสอบคณิตศาสตร์นี้"
เมื่อได้เห็นครูทุกคนในโรงเรียนทั้งหมดกำลังมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ครูใหญ่เหว่ยก็ได้พูดออกมาเบาๆและเมื่อพูดประโยคนี้จบก็ทำให้เขารู้สึกราวกับว่าตัวเขากลายเป็คนแก่และอ่อนแอพลางส่งกระดาษคำตอบไปยังครูที่อยู่ข้างๆเขา
เมื่อครูใหญ่เหว่ยเสร็จสิ้นการตรวจข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์แล้ว ถังซิ่วได้ทำข้อสอบวิชาวิทยาศาสตร์เสร็จหมดแล้วเช่นกัน ครูทุกคนต่างกำลังแย่งกันเพื่อคว้ากระดาษคำตอบที่ได้คะแนนเต็มในการสอบคณิตศาสตร์ ทุกคนในห้องล้วนแล้วแต่ก็เต็มไปด้วยความคาดหวังเกี่ยวกับการสอบวิชาวิทยาศาสตร์ของถังซิ่ว ไม่นานหลังจากนั้น เมื่อผ่านการตรวจกระดาษข้อสอบวิทยาศาสตร์เรียบร้อยแล้วก็พบว่าคำตอบทั้งหมดนั้นถูกต้องครบถ้วน ถังซิ่วได้รับคะแนนเต็มอีกครั้ง
จากนั้นการสอบภาษาอังกฤษ ยกเว้นเื่การฟังเขาก็ได้คะแนนเต็ม สุดท้ายการสอบภาษาจีนและวรรณคดียกเว้นการทดสอบความเรียงความนั้นตัวเขาก็ได้คะแนนเต็มอีกครั้ง
เนื่องจากถังซิ่วไม่ต้องทำในส่วนการฟังของวิชาภาษาอังกฤษรวมถึงการเรียงความในการสอบภาษาจีนและวรรณกรรมด้วยจึงได้ทำข้อสอบทั้งหมดสี่ชุดโดยใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงกับสิบนาทีเท่านั้น สำหรับคนอื่นๆแล้วกรอบเวลาเช่นนี้มันเป็ไปไม่ได้เลยที่จะเสร็จสิ้นการสอบนี้
เงียบกริบ... ยังคงเงียบ... ยังคงเงียบเหมือนป่าช้า...
หลังจากตรวจสอบกระดาษคำตอบทั้งหมดของถังซิ่วครบถ้วนแล้ว อาจารย์ทั้งหมดก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ พวกเขาดูราวกับต้องมนต์สะกดบางอย่างและได้แต่ยืนนิ่งพร้อมกับใบหน้าที่เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างในขณะที่ฮู่ฉิงเชียงดูแก่ชราลงเป็สิบๆปี ใบหน้าของเขาในตอนนี้นั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความดุร้ายแล้วแต่ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงและมีเพียงแค่คนเดียวที่กำลังรู้สึกตื่นเต้นซึ่งก็คือฮั่นชิงหวู
แม้ว่าฮั่นชิงหวูได้เลือกที่จะเชื่อใจถังซิ่วใน่ก่อนหน้านี้แต่ก่อนที่ผลการสอบของเขาจะปรากฏนั้นตัวเธอเองก็รู้สึกกระสับกระส่ายอยู่ภายในใจโดยเฉพาะ่ที่เธอได้เห็นถังซิ่วตอบคำถามข้อสอบได้รวดเร็วเพียงใด หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นถี่ระรัวมากขึ้นเท่านั้นแต่ทว่าเธอก็ไม่กล้าที่จะหอบหายใจในบรรยากาศเช่นนี้
ตอนนี้หลังจากที่เห็นว่าถังซิ่วไม่เพียงแต่ตอบรับความคาดหวังของเธอเท่านั้นแต่ยังให้ความรู้สึกที่ไกลเกินกว่าความคาดหวังของเธอก็ทำให้นอกเหนือจากความรู้สึกตื่นเต้นแล้วเธอยังรู้สึกอิ่มเอมใจเป็อย่างมาก
"ครูใหญ่เหว่ย ผลการทดสอบของถังซิ่วในเวลานี้มันไม่ควรเป็เพราะเขาโกงใช่หรือไม่"
หลังจากพบบรรยากาศประหลาดแปลกใหม่และเห็นว่าทุกคนตกอยู่ในความเงียบหลังจากที่ได้อ่านข้อสอบของถังซิ่ว ฮั่นชิงหวูที่เงียบอยู่นานจึงได้ถามด้วยท่าทีเคร่งขรึม
"คุณเป็คนหนึ่งที่พยายามจัดการสอบเหล่านี้ขึ้นและข้อสอบก็ถูกส่งไปยังที่ทำงานของฉันพร้อมกับที่พวกเราเพิ่งจะคิดกันว่าจะใช้ข้อสอบเหล่านี้ทดสอบถังซิ่วแล้วเขาจะไปโกงได้ยังไง"
เสียงของครูใหญ่เหว่ยเปรียบเหมือนกับเสียงระฆังขนาดั์ที่ส่งเสียงดังในห้องประชุม ขณะที่เขายืนยันผลการทดสอบของถังซิ่ว
"เช่นนั้นแล้วคะแนนรายเดือนของถังซิ่วก็ต้องถูกต้องใช่หรือไม่"
ฮั่นชิงหวูถามต่อในขณะที่คำถามก่อนหน้านี้ยังคงไม่หายร้อน
"ถังซิ่วทำแบบทดสอบชุดนี้ที่อย่างน้อยยากกว่าข้อสอบเดือนที่ผ่านมาถึงสองระดับ ั้แ่ที่ถังซิ่วได้คะแนนเต็มสำหรับการทดสอบนี้ เจ็ดร้อยสิบสองคะแนนของเขาในการทดสอบรายเดือนครั้งล่าสุดนั้นไม่น่าแปลกใจเลย"
ครูใหญ่เหว่ยตระหนักดีถึงความกังวลของฮั่นชิงหวูถึงได้ยิ้มและพยักหน้า
"ในกรณีเช่นนี้ การพนันของครูฮั่นกับครูฮู่จะเป็ผลหรือไม่ นอกจากนี้ครูฮู่ดูเหมือนจะบอกว่าถ้าผมไม่โกงในการสอบรายเดือนเขาก็จะลาออกทันที ผมไม่รู้หรอกนะว่าคำพูดของครูฮู่นั้นจะมีน้ำหนักเท่าไหร่"
เมื่อครูใหญ่เหว่ยกําลังเตรียมคําสองสามคําเพื่อสร้างความสบายใจและสรรเสริญให้กับถังซิ่วรวมถึงการสนับสนุนความพยายามอย่างต่อเนื่องของเขาก็มีเสียงคมและชัดเจนดังกึกก้องขึ้นในห้องประชุม
เมื่อได้ยินคำพูดของถังซิ่ว หัวใจของทุกคนในห้องก็เงียบเล็กน้อยพร้อมพวกเขาได้ใช้สายตามองไปที่ฮู่ฉิงเชียง อย่างไรก็ตาม ฮู่ฉิงเชียงนั้นรู้สึกราวกับว่าจิติญญาหลุดออกจากร่างของเขาไปแล้ว ั้แ่ที่ได้อ่านคำตอบของถังซิ่วในวิชาคณิตศาสตร์ก็ทำให้เขานั่งอยู่ในที่เก้าอี้อย่างหลุดลอยโดยที่ไม่รู้ว่าผู้คนในห้องกำลังพูดอะไรกันอยู่ด้วยซ้ำ
"ถังซิ่ว! แม้ว่าทัศนคติของอาจารย์ฮูที่มีต่อเธอจะค่อนข้างแย่มากแต่ก็เป็เพราะเขาคาดหวังไว้กับเธอมากเกินไปและเนื่องจากครูฮู่รู้ว่าเขาเข้าใจผิดไปแล้วเขาก็คงรู้สึกอึดอัดมาก เธอไม่ควรทำสิ่งที่ยากสำหรับครูฮูหรอกใช่ไหม "
เมื่อมองไปที่ฮู่ฉิงเชียงที่กำลังเหม่อลอย หัวใจของฮั่นชิงหวูไม่สามารถอดทนได้พร้อมพูดแก้ต่างให้อีกฝ่าย
เห็นได้ชัดว่าครูในห้องนั้นไม่ได้คาดหวังว่าฮั่นชิงหวูจะร้องขอความเมตตาให้กับฮู่ฉิงเชียง แต่เธอก็เป็คนแรกที่จะขอร้องให้อีกฝ่าย ในเวลานี้พวกเขามองไปที่ฮั่นชิงหวูภายใต้ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเคารพและชื่นชม พวกเขารู้อย่างถ่องแท้ว่าก่อนหน้านี้คำพูดของฮู่ฉิงเชียงเคยยั่วยุฮั่นชิงหวูทุกที่ทุกเวลา ทุกคนลองถามตัวเองอย่างจริงใจว่าถ้าเป็พวกเขาเองจะยอมปล่อยเื่นี้ไปไหม
"งั้นผมจะปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างให้เป็หน้าที่ของครูฮั่น หากว่าครูใหญ่และครูคนอื่นๆไม่มีธุระอะไรแล้ว ผมจะกลับไปที่ห้องเรียนก่อน"
การทดสอบของถังซิ่วสิ้นสุดลงและเขาตั้งใจจะพูดคำเหล่านี้อย่างตั้งใจ เพราะเขาอยากจะเตือนฮู่ฉิงเชียงว่าเขาไม่ลืมข้อพิพาทระหว่างตัวเองและฮู่ฉิงเชียง ในขณะที่ยังบังคับให้ฮู่ฉิงเชียงกลับไปสู่ความคิดที่ถูกต้องและกลับไปที่ห้องเรียนเพราะถังซิ่วไม่อยากซ้ำเติมคนที่กำลังล้มเนื่องจากเป้าหมายของเขาประสบความสำเร็จแล้ว ด้วยคำร้องจากฮั่นชิวหวูสำหรับฮู่ฉิงเชียงก็ทำให้เขาที่อยู่ในอารมณ์มีความสุขจึงได้ให้อภัยอีกฝ่าย นอกจากนี้นั้นตัวเขาก็ยังช่วยฮั่นชิงหวูซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของเขาในเวลาเดียวกัน
"นักเรียนถังซิ่ว ฉันมีคำถามอยากจะถามเธอ การที่สมองของเธอที่พัฒนาขึ้นอย่างก้าวะโมันหมายความว่าเธอไม่เคยถดถอยั้แ่แรกใช่หรือไม่"
เมื่อถังซิ่วกำลังจะก้าวออกจากประตูห้อง ครูใหญ่เหว่ยก็ได้ถามออกมา
"ครูใหญ่ คำถามนี้มีความสำคัญมากงั้นหรือ?"
ถังซิ่วหยุดเท้าของเขาขณะที่เขาเปิดเผยรอยยิ้มที่คลุมเครือพร้อมกล่าวต่อว่า
"ครูใหญ่ แทนที่จะให้ความสำคัญกับปัญหานี้ คุณควรจะให้ความสำคัญกับนักเรียนที่มีผลการเรียนเป็ธรรมดาเ่าั้ด้วย โรงเรียนมีนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สามเกือบหนึ่งพันคนทุกปีแต่ถ้าเราประเมินดีๆอีกครั้ง นักเรียนเพียงไม่กี่คนหรือหลายสิบคนเท่านั้นที่จะสามารถผ่านการสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้และสามารถเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง ครูใหญ่ คุณมีความคิดเห็นอย่างไร"
หลังจากที่เขาพูดเสร็จก็หันไปข้างๆและไม่ได้ให้โอกาสครูใหญ่เหว่ยได้พูดพูดอีกต่อไป หลังจากความเงียบที่ยาวนานผ่านไปในห้อง ครูใหญ่เหว่ยก็ได้ถอนหายใจและทำให้กระดูกสันหลังที่เดิมทีตั้งตรงของเขาเริ่มบิดงอและร่องรอยของความเสียใจได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ความรู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำตายได้แสดงอยู่บนใบหน้าของครูทุกคนในห้องนี้
988
