สัตย์สาบานแห่งดวงดาว

หลิงเยวี่ยซึ่งนั่งฟังอยู่พลันเลิกคิ้วขึ้น

“เจ้าพูดราวกับว่าตนเองฝึกสำเร็จแล้ว”

“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ”

ไป๋หลิงตอบอย่างสงบ ก่อนเหลือบมองยูรันด้วยรอยยิ้มบาง

“สามีของข้าเพียงชี้แนะประโยคเดียว ข้าก็สามารถใช้ก้าวพริบตาได้ทันที”

ฉึก!

ฉึก!

ฉึก!

ฉึก!

ฉึก!

คำว่า ‘สามีของข้า’ ราวกับคมดาบห้าเล่ม ซึ่งแทงทะลุหัวใจของหลิงเยวี่ย หลานชิงอวี้ หนานอวี้ เฮยหลง และเยว่หลินพร้อมกัน

หลิงเยวี่ยชะงักมือซึ่งกำลังยกถ้วยชา

[สามีของข้า?!]

หลานชิงอวี้อ้าปากค้าง

[เพิ่งผ่านไปคืนเดียวก็เรียกสามีแล้วหรือ?!]

หนานอวี้เหงื่อเย็นไหลหนักยิ่งกว่าเดิม

[ศิษย์พี่รองจงใจประกาศต่อหน้าข้าแน่ ๆ!]

แม้แต่ยูรันเองก็หยุดเคี้ยวถั่วไปชั่วขณะ ก่อนเหลือบมองไป๋หลิงอย่างประหลาดใจ

ทว่านางยังกล่าวต่อด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

“แถมสามีของข้ายังบอกอีกว่า ข้าควบคุมได้อย่างมั่นคงตั้งแต่ครั้งแรก ไม่ผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย”

ฉึก!

ฉึก!

ฉึก!

ฉึก!

ฉึก!

คมดาบระลอกที่สองแทงซ้ำลงไปยังบาดแผลเดิมอย่างแม่นยำ

หลิงเยวี่ย หลานชิงอวี้ หนานอวี้ เฮยหลง และเยว่หลินต่างนิ่งค้าง สีหน้าค่อย ๆ มืดมนลงพร้อมกัน

[ข้าควรทำอย่างไรดี?!]

นางเหลือบมองยูรันด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ ทว่าเขากลับก้มหน้ากินอาหารอย่างสงบ ไม่มีทีท่าว่าจะยื่นมือเข้ามาช่วยแม้แต่น้อย

[ศิษย์น้องเจ้าคนใจร้าย!]

[ข้ากำลังจะถูกเชือดอยู่ตรงนี้ เหตุใดเจ้าถึงยังนั่งกินอย่างสบายใจได้อีก?!]

ไป๋หลิงพลันหันมาทางหนานอวี้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“ศิษย์น้องสาม เหตุใดมือของเจ้าจึงสั่นเช่นนั้น?”

หนานอวี้สะดุ้งเฮือก ก่อนรีบกำตะเกียบให้แน่น

“มะ...ไม่มีอะไร! ข้าเพียงหิวมากเกินไปเท่านั้น!”

“เช่นนั้นก็กินให้มากหน่อย”

ไป๋หลิงตักอาหารใส่ชามของนางเพิ่มอีกชิ้น

“เพราะหลังกินเสร็จ พวกเรายังต้องพูดคุยกันอีกนาน”

“...”

[ข้าคงไม่รอดแล้วจริง ๆ]

ยูรันเหลือบมองหนานอวี้ซึ่งกำลังส่งสายตาขอความช่วยเหลือมาให้ไม่หยุด

[วิธีช่วยก็พอมีอยู่หรอก แต่ว่าค่อนข้างลำบากไปสักหน่อย]

[เอาเถอะ ช่วยนางสักครั้งก็แล้วกัน]

เขาวางตะเกียบลง ก่อนเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างกะทันหัน

“พูดถึงเรื่องวิถี เมื่อคืนข้าได้ลองทำบางอย่างไปเล็กน้อย และพบผลลัพธ์ที่น่าสนใจอยู่บ้าง”

ยูรันหันไปหาไป๋หลิง

“หลิงเอ๋อร์ ข้าขอใช้ศิษย์พี่สามได้หรือไม่?”

ฉึก!

ฉึก!

ฉึก!

ฉึก!

ฉึก!

เพียงคำว่า ‘หลิงเอ๋อร์’ หลิงเยวี่ย หลานชิงอวี้ หนานอวี้ เฮยหลง และเยว่หลินก็ถูกคมดาบที่มองไม่เห็นแทงเข้ากลางใจอีกครั้ง

หลิงเยวี่ยกระชับถ้วยชาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

[แม้แต่คำเรียกก็เปลี่ยนไปแล้วหรือ?!]

หลานชิงอวี้กัดตะเกียบด้วยความอิจฉา

[เมื่อคืนเพิ่งเรียกศิษย์พี่รองอยู่แท้ ๆ เช้าวันนี้กลายเป็นหลิงเอ๋อร์แล้ว!]

ส่วนหนานอวี้ถึงกับลืมความหวาดกลัวไปชั่วขณะ

[แล้วข้าเล่า?! เหตุใดยังเรียกข้าว่าศิษย์พี่สามอยู่?!]

เฮยหลงกับเยว่หลินก้มหน้าลงพร้อมกัน

[ความสัมพันธ์ของนายท่านพัฒนาเร็วเกินไปแล้ว พวกเราตามไม่ทันจริง ๆ]

ไป๋หลิงกลับเผยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนหรี่ตามองยูรัน

“เจ้าคิดจะใช้นางทำอะไร?”

ยูรันหันไปมองทุกคนรอบโต๊ะ ก่อนถามขึ้นอย่างกะทันหัน

“พวกท่านอยากเปลี่ยนวิถีกันหรือไม่เล่า?”

“อยาก!”

ทั้งห้าคนตอบออกมาพร้อมกันโดยไม่ต้องคิด กระทั่งเสียงประสานกันอย่างน่าประหลาด

ยูรันพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ก่อนหันกลับไปหาไป๋หลิง

“หลิงเอ๋อร์ เจ้าก็มาดูด้วยกันสิ”

เขาส่งสายตาให้นางอย่างมีความหมาย

ไป๋หลิงมองสบตาเขาอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจทันทีว่า สามีของตนกำลังพยายามช่วยยืดเวลาประหารให้หนานอวี้

“ได้”

นางตอบรับอย่างว่าง่าย ก่อนเหลือบไปมองหนานอวี้ด้วยรอยยิ้มบาง

“ข้าเองก็อยากเห็นว่าเจ้าจะใช้นางทำอะไร”

หนานอวี้ซึ่งเพิ่งคิดว่าตนเองรอดพ้นจากอันตรายพลันแข็งค้าง

[เดี๋ยวก่อน!]

[เหตุใดศิษย์พี่รองจึงต้องตามไปด้วย?!]

[ศิษย์น้อง นี่เรียกว่าช่วยข้าตรงไหนกัน?!]

เสียงกรีดร้องดังสนั่นอยู่ภายในใจของนาง

[อ๊ากกกก! ข้ายังไม่รอดเลยสักนิด!]

ยูรันพยักหน้าตัดสินใจ

“ตกลง เอาตามนี้ หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว พวกท่านไปรอข้าที่ชั้นสองก่อนสักห้องหนึ่ง”

จากนั้นเขาจึงหันไปหาเฮยหลงกับเยว่หลิน

“ส่วนพวกแกสองตัวก็ทำหน้าที่เหมือนเดิม เก็บโต๊ะ ล้างจาน แล้วกลับไปทำงาน”

เฮยหลงกับเยว่หลินหงอยลงทันที

“แล้วพวกข้าไม่ได้ไปดูด้วยหรือขอรับ?”

“แล้วพวกแกจะตามไปดูทำไมมิทราบ?”

ยูรันตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“รอให้ได้ผลลัพธ์ก่อน เดี๋ยวก็รู้เองนั่นแหละ”

เขาลุกขึ้นจากที่นั่ง ก่อนโบกมือให้ทุกคน

“เช่นนั้นข้าไปก่อน”

กล่าวจบ ร่างของยูรันก็หายวับไปจากดาดฟ้า

เขาปรากฏตัวอีกครั้งบริเวณบ่อเพาะเลี้ยงด้านหลังยอดเขา หลังจากตรวจสอบสัตว์น้ำซึ่งถูกคัดแยกเอาไว้ในแต่ละบ่อเรียบร้อยแล้ว ยูรันก็เริ่มจัดวางตำแหน่งของสิ่งปลูกสร้างทั้งหมดในคราวเดียว

พื้นดินบริเวณกว้างถูกปรับให้เรียบ เส้นทางเดิน ระบบส่งน้ำ และขอบเขตของอาคารแต่ละแห่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

รายการโครงสร้างที่จัดวางตำแหน่งแล้ว

- [ ] ฟาร์มสัตว์บกและสัตว์ปีก

- [ ] สวนสมุนไพรวิญญาณ

- [ ] โรงหมักสุรา

- [ ] โรงหลอมยา

- [ ] โรงตีเหล็ก

- [ ] โรงทอผ้า

- [ ] คลังสินค้า

- [ ] ห้องทำงานส่วนบุคคลสำหรับจัดการเอกสาร

- [ ] บ่อน้ำพุร้อน

- [ ] โรงฝึกส่วนตัว

ส่วนสวนผลไม้วิญญาณซึ่งสร้างเสร็จแล้ว ยูรันเพียงตรวจสอบระบบส่งน้ำและพื้นที่ซึ่งเว้นไว้สำหรับขยายสวนในอนาคต ก่อนเชื่อมเส้นทางเข้ากับโครงสร้างส่วนอื่น

ขณะเดียวกัน หนานอวี้มองไป๋หลิงซึ่งกำลังส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ ก่อนยอมรับชะตากรรมของตนอย่างสิ้นหวัง

[เอาเถอะ จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็คงหนีไม่พ้นแล้ว]

นางลุกขึ้นเดินตามไป๋หลิงลงไปรอที่ชั้นสองแต่โดยดี

ส่วนหลิงเยวี่ยกับหลานชิงอวี้ ทั้งสองยังคงฝึกก้าวพริบตาต่อบนดาดฟ้าด้วยสีหน้าหดหู่

[เหตุใดไป๋หลิงถึงทำสำเร็จในก้าวเดียว...]

คำถามเดียวกันวนเวียนอยู่ภายในใจของทั้งคู่ไม่ยอมหายไปไหน

สองเค่อต่อมา ยูรันกลับมายังห้องโถงบนชั้นสองของตำหนักมรกต

ทันทีที่เปิดประตูเข้ามา เขาก็พบไป๋หลิงกับหนานอวี้นั่งรอกันอยู่ก่อนแล้ว

หนานอวี้นั่งตัวแข็งอยู่บนโซฟา เหงื่อเย็นไหลออกมาราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้อันดุเดือด ส่วนฝั่งตรงข้ามคือไป๋หลิงซึ่งกำลังจ้องนางอย่างสงบนิ่งโดยไม่กล่าวสิ่งใด

ยูรันมองบรรยากาศอันน่าอึดอัดภายในห้อง ก่อนหันไปถาม

“หลิงเอ๋อร์ เจ้าคุยกับศิษย์พี่สามแล้วหรือยัง?”

“ยัง ข้ารอเจ้ากลับมาก่อน”

ไป๋หลิงตอบเรียบ ๆ

หนานอวี้ได้ยินดังนั้นก็ยิ่งตัวสั่นหนักกว่าเดิม

ยูรันเดินเข้ามากลางห้อง

“เช่นนั้นก็เริ่มได้เลย”

เขาโบกมือกางม่านปิดกั้นเสียงครอบคลุมทั่วทั้งห้อง ก่อนหันกลับไปลงกลอนประตูอย่างแน่นหนา

กึก!

หนานอวี้สะดุ้งเฮือก

“เดี๋ยวก่อน!”

นางลุกพรวดขึ้นจากโซฟา

“เจ้ากางม่านปิดกั้นเสียงแล้วยังล็อกประตูอีกทำไม?!”

“เรื่องนี้ท่านต้องการเก็บเป็นความลับไม่ใช่หรือ?”

ยูรันหันกลับมาตอบอย่างเป็นธรรมชาติ

“หากไม่กางม่าน แล้วเสียงกรีดร้องของท่านดังไปถึงชั้นบนจะทำอย่างไร?”

ใบหน้าของหนานอวี้ซีดเผือดทันที

“เสียงกรีดร้องอะไร?!”

“ข้าก็ไม่รู้”

ยูรันเหลือบมองไป๋หลิง

“ต้องถามหลิงเอ๋อร์เอาเอง”

ไป๋หลิงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ก่อนหายวับ แล้วมาปรากฏตัวข้างกายหนานอวี้ในทันที

นางวางมือลงบนไหล่ของศิษย์น้องอย่างแผ่วเบา

“หนานอวี้ ตอนนี้พวกเรามาคุยเรื่องที่เจ้าปิดบังข้าเอาไว้ตลอดสามวันกันเถอะ”

หนานอวี้หันไปมองประตูซึ่งถูกล็อก ตามด้วยม่านปิดกั้นเสียงที่ครอบคลุมทั่วทั้งห้อง

[ศิษย์น้องไม่ได้ช่วยข้า...]

[เขาเพียงเตรียมห้องลงโทษให้ศิษย์พี่รองต่างหาก!]

ไป๋หลิงมองหนานอวี้นิ่ง ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“หนานอวี้ เหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนั้น?”

“ข้าไม่ได้คิดจะห้ามหรือหวงเขาเอาไว้เพียงผู้เดียวเสียหน่อย เจ้าก็รู้อยู่แล้วว่าเขากำลังจะแต่งงานกับข้า แต่ในวันนั้นเจ้ากลับฉวยโอกาสตัดหน้าข้าไปก่อน”

นางยิ่งพูด น้ำเสียงก็ยิ่งแฝงความน้อยใจ

“หากเป็นชิงถาน ข้ายังพอเข้าใจได้ อย่างไรเสียมารดาของนางก็พูดเรื่องแต่งงานออกมาตรง ๆ”

“แต่คนที่ลงมือก่อนกลับเป็นเจ้า!”

ไป๋หลิงยกมือกุมหน้าผาก

“บอกข้ามาสิ ว่าข้าควรจัดการกับเจ้าอย่างไรดี?”

“อะ...เอ่อ คือว่าข้า...ข้า...”

หนานอวี้พูดติดอ่างอยู่นาน ก่อนตัดสินใจหลับตาแล้วสารภาพออกมารวดเดียว

“ข้ากลัวว่าหากไม่รีบลงมือ ข้าจะไม่มีโอกาสแล้ว!”

ไป๋หลิงชะงักเล็กน้อย

“วันนั้นข้าได้ยินท่านแม่ทั้งสองพูดเรื่องแต่งงาน ไหนจะเจ้า ไหนจะชิงถาน แล้วอาจมีคนอื่นเพิ่มขึ้นอีก ข้าจึงคิดว่าตนเองต้องทำอะไรสักอย่าง”

หนานอวี้ก้มหน้าลง ใบหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู

“เดิมทีข้าคิดเพียงว่าจะไปบอกความรู้สึกกับเขาเท่านั้น แต่สุดท้ายเรื่องมันก็...เลยเถิดไปหน่อย”

“เลยเถิดไปหน่อย?”

ไป๋หลิงทวนคำช้า ๆ

“เจ้าขโมยครั้งแรกของสามีข้าไป แล้วยังเรียกว่าเลยเถิดไปหน่อยอีกหรือ?”

“ข้าขอโทษ!”

หนานอวี้รีบประสานมือขออภัย

“ข้ารู้ว่าตนเองทำไม่ถูก แต่ตอนนั้นข้าห้ามใจไม่ได้จริง ๆ!”

ไป๋หลิงหรี่ตามองนาง

“แล้วเหตุใดหลังจากนั้นถึงไม่ยอมบอกข้า?”

“ก็เพราะข้ากลัวถูกท่านเชือดอย่างไรเล่า!”

“แล้วตอนนี้ไม่กลัวแล้วหรือ?”

หนานอวี้เหลือบมองมือของไป๋หลิงซึ่งยังวางอยู่บนไหล่ตน ก่อนตอบเสียงสั่น

“ตอนนี้ยิ่งกลัวกว่าเดิมอีก...”