ท้าทายดินแดนพระเจ้า

        ปราณคุ้มกายของชายหนุ่มแข็งแกร่งเป็นอย่างมากกระทั่งมันสามารถต้านทานพายุหมัดอันบ้าคลั่งของเฉินเซี่ยงได้ แต่ถึงอย่างนั้นเฉินเซี่ยงกลับไม่ได้สนใจมันแม้แต่น้อยทันใดนั้นปรากฏปราณสีแดงอันร้อนแรงผสมผสานเข้ากับปราณสีคราม

        จนถึงบัดนี้เฉินเซี่ยงใช้เพียงคุณลักษณะไม้ของปราณแท้จริงแห่งมังกรครามแต่ตอนนี้เขาเริ่มเพิ่มคุณลักษณะไฟของปราณแท้จริงแห่งหงส์เพลิง ปราณแท้จริงทั้งสองต่างสอดประสานเข้าหากันหลังจากที่พวกมันผสานกันเสร็จแล้ว อำนาจของพวกมันเพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่า

        นัยน์ตาเฉินฟู่หลงหดแคบลงยามที่สีสันปราณแท้จริงของเฉินเซี่ยงเปลี่ยนแปลงไปเนื่องเพราะการที่บุคคลผู้หนึ่งสามารถควบคุมปราณทั้งสองชนิดไปพร้อมๆ กันเป็นเรื่องที่หาชมได้ยาก!

        ปราณคุ้มกายสีทองของชายหนุ่มสั่นไหวเล็กน้อยก่อนที่หมัดของเซี่ยงจะกระแทกมันอย่างหนักหน่วง

        หมัดเฉินเซี่ยงมาพร้อมกับการระเบิดที่รุนแรงบังเกิดเป็นเปลวเพลิงอันร้อนแรงพวยพุ่งออกมาพร้อมกับสายฟ้าที่สอดประสานอยู่ภายใน ทุกสิ่งที่อยู่รอบๆมันล้วนสั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันมหาศาล

        หมัดของเฉินเซี่ยงกระหน่ำเข้าไปยังปราณคุ้มกายสีทองของชายหนุ่มพร้อมกับปราณเพลิงและปราณสายฟ้าที่ผสานอยู่ภายใน

        “ตูม ตูม ตูม……….”

        หมัดเฉินเซี่ยงกระแทกเข้าไปอย่างรวดเร็วพริบตาเดียวหมัดนับสิบได้กระแทกเข้าไปยังปราณคุ้มกายสีทองของชายหนุ่มจนบังเกิดเสียงดันสนั่นหวั่นไหวกระจายไปทั่วทุกพื้นที่

        หมัดของเฉินเซี่ยงยังกระหน่ำเข้าไปอย่างบ้าคลั่งด้วยระดับการจู่โจมที่บ้าคลั่งนี้ เฉินหลู่ซ่ง เฉินฟู่หลง และบรรดาผู้เยาว์ต่างพากันจ้องมองด้วยความหวาดกลัวพวกมันล้วนคาดไม่ถึงว่าปราณแท้จริงของเฉินเซี่ยงจะแข็งแกร่งถึงขั้นนี้ ขนาดสามารถปลดปล่อยการจู่โจมอันบ้าคลั่งนี้ได้

        ปราณคุ้มกายของชายหนุ่มเริ่มอ่อนกำลังลงมันถูกหมัดของเฉินเซี่ยงกระแทกใส่อย่างต่อเนื่องจนทำให้มันมึนงงเนื่องด้วยความเจ็บปวดขณะที่ปราณคุ้มกายสีทองของมันสั่นไหวด้วยจู่โจมอย่างบ้าระห่ำของเฉินเซี่ยง

        “ทำลาย!” เฉินเซี่ยงตะโกนลั่น พร้อมกระโดดขึ้นไปบนอากาศ หมัดของเฉินเซี่ยงปรากฏเปลวเพลิงและสายฟ้าพวยพุ่งออกมามหาศาลถาโถมเข้าใส่ร่างกายของชายหนุ่มราวกับอุกกาบาตพุ่งทำลายปราณคุ้มกายสีทองของชายหนุ่มส่งร่างของมันลอยทะลุผ่านผนังร้านและร่วงหล่นลงสู่ถนนเบื้องนอก ปากของมันกระอักเลือดคำโตออกมาก่อนที่มันจะหมดสติไปในที่สุด

        เฉินเซี่ยงกวาดสายตาผ่านไปยังผู้เยาว์ที่เหลือพร้อมกล่าวอย่างเย็นชา“มีใครอยากเข้ามาอีกมั้ย?”

        ผู้เยาว์ทั้งสามไม่กล้าเอ่ยคำใด ในตอนนั้นพวกมันไม่สามารถสงบใจลงได้ใบหน้าที่หวาดกลัวของพวกมันสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน ด้วยระดับปราณฆ่าฟันที่ปล่อยออกมาจากเฉินเซี่ยงดูคล้ายกับขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ผู้ซึ่งผ่านการสังหารมานับครั้งไม่ถ้วน

        “ไปกันได้แล้ว!” เฉินฟู่หลงไร้คำกล่าว ความแข็งแกร่งของเฉินเซี่ยงทำให้มันหวาดผวาอยู่ลึกๆมันได้เห็นอย่างชัดเจนแล้วว่าทักษะการต่อสู้ของเฉินเซี่ยงแข็งแกร่งขนาดไหน น่าหวาดกลัวขนาดไหน

        “เดี๋ยว! มันผู้นั้นเป็นหนึ่งในศิษย์ของนิกายใหญ่แม้ว่าเราจะแลกเปลี่ยนกันเพียงเล็กน้อย แต่ข้ากลับไม่ระวังและทำให้มันบาดเจ็บ ข้าต้องรักษามันเพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งกับนิกาย”

        หลังจากเฉินเซี่ยงกล่าวจบ เขานำเตาปรุงยาออกมาและนั่งขัดสมาธิลงไปที่พื้นพร้อมกับนำสมุนไพรออกมาจากกระเป๋าเก็บของ

        แน่นอนว่าเซี่ยงต้องการสกัดกลั่นเม็ดยา!

        “แน่นอนเจ้าสามารถรักษาเขาได้โดยตรง เจ้าจะสกัดกลั่นยาให้ยุ่งยากทำไม!” เฉินฟู่หลงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

        เฉินเซี่ยงกล่าวพลางเยาะเย้ย “ท่านลองใช้เม็ดยาธรรมดาสามัญรักษามันแล้วรอดูว่ามันจะหายหรือไม่มันบาดเจ็บจากปราณเพลิงและปราณสายฟ้าของข้า ถ้ามันไม่ได้รับเม็ดยาที่เหมาะสม บาดแผลของมันย่อมรักษาได้อย่างยากลำบาก”

        หลังจากกล่าวเสร็จ เฉินเซี่ยงเริ่มถ่ายเปลวเพลิงเข้าไปภายในเตาปรุงยาขณะที่เฉินฟู่หลงแบกชายหนุ่มกับกลับมาจากถนน มันตรวจสอบบาดแผลและมั่นใจว่าชายหนุ่มได้รับบาดเจ็บร้ายแรงนอกจากนี้ปราณเพลิงและปราณสายฟ้ายังไหลเข้าสู่ร่างกายผ่านทางบาดแผล อีกทั้งเพลิงและสายฟ้าเหล่านี้ล้วนไม่ใช่เพลิงและสายฟ้าธรรมดา

        ครึ่งชั่วยามผ่านไป เฉินฟู่หลงและศิษย์ของมันต่างรอคอยเงียบๆอย่างอดทน และพวกมันยังต้องการเห็นทักษะการปรุงยาของเฉินเซี่ยง

        เฉินเซี่ยงเปิดฝาเตาปรุงยาออกพร้อมกันกับกลิ่นของเม็ดยากระจายตัวออกมาเขาใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามในการสกัดกลั่นเม็ดยารักษา! เวลาขนาดนี้นับว่ารวดเร็วยิ่ง!!!ทำให้เฉินฟู่หลงและบรรดาศิษย์ของมันทั้งสามคนตกใจอย่างที่สุด

        “นี่คือเม็ดยาชุบตัว เป็นเม็ดยาระดับกลาง!” เฉินเซี่ยงยื่นส่งเม็ดยาสีชมพูให้กับเฉินฟู่หลงที่เขาทำเช่นนี้เพื่อไม่ให้ผู้อาวุโสตระกูลเฉินท่านนี้เกลียดเขา และปรับทัศนคติที่มีต่อเขาให้ดีขึ้น

        เม็ดยาระดับกลาง! เฉินเซี่ยงใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามในการสกัดกลั่น!ขณะที่เฉินฟู่หลงรับเม็ดยามา เขามั่นใจในทันทีว่าเม็ดยานี้คือของจริง ในเวลานั้นเขาต้องยอมรับว่าเฉินเซี่ยงคือบุคคลที่มีอนาคตไร้ขอบเขต

        “เจ้าต้องการเริ่มกิจการโดยการค้าขายเม็ดยา? ที่นี่..ไม่ได้มีเพียงคฤหาสน์สมุนไพรดันเซี่ยงแต่ยังมีตระกูลเหยา ถ้าพวกเจ้าสกัดกลั่นเม็ดยากันเพียงสองคน ร้านนี้ต้องล่มแน่นอน!ความคิดนี้ช่างไร้เดียงสา ข้าจะทำให้ตระกูลเฉินหยุดเจ้า นี่เป็นการสูญเสียเงินไปด้วยเปล่าประโยชน์!เฉินเซี่ยง..เอ้านี้..เงิน จะดีที่สุดสำหรับเจ้า ถ้าเจ้าไปขอโทษตระกูลเหยา!”

        หลังจากเฉินฟู่หลงกล่าวจบ เขาก็จากไปพร้อมกับเหล่าผู้เยาว์

        หลังจากเฉินฟู่หลงจากไปแล้ว เฉินหลู่ซ่งกล่าวพลางถอนหายใจ“ไอ้แก่นั่นมันเห็นแก่ตัวมากตัวมันเองได้ออกจากตระกูลเฉินเมื่อนานมาแล้ว ข้าไม่นึกเลยว่ามันจะได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลเหยาแล้วยังมีหน้ากลับมาที่นี่เพื่อจัดการกับคนในตระกูลของมันอีกถ้าปู่ของเจ้าอยู่ที่นี่ ป่านนี้ไอ้แก่นั่นคงโดนจัดการไปแล้ว”

        เฉินเซี่ยงกล่าวถามขณะที่กำลังทำความสะอาดพื้น“ท่านปู่ศิษย์นิกายใหญ่ทั้งหมดมีระดับความแข็งแกร่งแค่นี้เองหรือ?”

        เฉินหลู่ซ่งส่ายหน้าพร้อมกล่าว “พวกมันเป็นเพียง‘ศิษย์ภายนอก’ แต่ถ้าพวกมันเป็น‘ศิษย์ภายใน’ หรือ‘ศิษย์แท้จริง’ แล้วหล่ะก็เจ้าจะไม่มีโอกาสเอาชนะพวกมันเลยหล่ะ! เจ้าเฉินฟู่หลงสมควรมีตำแหน่งค่อนข้างสูงในหมู่ศิษย์ภายนอกของสำนัก”

        เฉินเซี่ยงตกใจ เขารู้คร่าวๆ ว่าความแข็งแกร่งของเฉินฟู่หลงอย่างน้อยๆก็ต้องระดับ 9 ขอบเขตนักสู้ แต่มันยังเป็นเพียงศิษย์ภายนอกของสำนัก! เช่นนั้นแล้วระดับของศิษย์ภายในและศิษย์แท้จริงหล่ะ…..?

        “ข้าต้องไปว่าจ้างนักปรุงยาบางคน” เฉินเซี่ยงกล่าวเขามีแผนบางอย่างเตรียมการไว้แล้ว

        “นักปรุงยาภายในเมืองโหวหวางส่วนใหญ่เข้าร่วมกับขุมอำนาจอื่นๆไปแล้ว เช่นนั้นการค้นหานักปรุงยาย่อมเป็นสิ่งที่ยาก” เฉินหลู่ซ่งถอนหายใจเนื่องจากนักปรุงยาเป็นบุคคลที่หาได้ยาก นอกจากนี้ยังมีขุมกำลังจำนวนมากที่ต่อสู้เพื่อแย่งชิงพวกเขา

        เฉินเซี่ยงกล่าวพลางกลอกตาไปมา “ข้าต้องไปที่คฤหาสน์สมุนไพรดันเซี่ยงข้าจะไปหานางเพื่อเจรจาธุรกิจ”

        ไม่นานหลังจากเฉินเซี่ยงวางไม้กวาดลง เขาก็วิ่งออกจากร้านมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์สมุนไพรดันเซี่ยงสาขาที่ใหญ่ที่สุดที่ตั้งอยู่ณ ศูนย์กลางเมืองโหวหวาง นี่คือสาขาหลักของคฤหาสน์สมุนไพรดันเซี่ยงทั้งหมดในเมืองโหวหวาง

        คฤหาสน์สมุนไพรดันเซี่ยงสาขาหลักคือคฤหาสน์ขนาดยักษ์เมื่อเฉินเซี่ยงมาถึง เขาเข้าไปภายในคฤหาสน์พร้อมทั้งแสดงตัว เขาได้รับการต้อนรับที่อบอุ่นหลังจากนั้นสาวรับใช้ผู้หนึ่งนำเขาเดินผ่านห้องโถงและลานกว้างมากมายภายในคฤหาสน์จนทั้งมาถึงยังสวนที่งดงามและเต็มไปด้วยสีสันมากมายแห่งหนึ่งภายในนั้นมีบ้านหลังเล็กหนึ่งหลังตั้งอยู่

        กินหอมโชยมาจากเตียงดอกไม้ทำให้เฉินเซี่ยงผู้เหนื่อยล้าพลันสดชื่นทันใดนั้น เสียงอันทรงเสน่ห์และอ่อนโยนดังออกมาจากบ้านหลังน้อย “นายน้อยเฉินเข้ามาข้างในเถิด! ข้ารู้ว่าท่านจะมา”

        เสียงหัวเราะทรงเสน่ห์ดังตามมาหลังคำกล่าวทำให้เฉินเซี่ยงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะเขาได้แต่สาปแช่งอยู่ภายในใจ ‘นังจิ้งจอก’ จากนั้นจึงพาร่างตนเองเดินผ่านประตูเข้าไป

        เฉินเซี่ยงเข้ามาในบ้านหลังน้อยที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอันละเมียดละไมภายในนั้นเขาเห็นสาวงามทรงเสน่ห์ ท่วงท่างดงามหยดย้อยกำลังเตรียมชาอยู่

        ก่อนหน้านี้ ฮวาหยุ่ยถิงปิดบังใบหน้าตนเองด้วยผ้าคลุมหน้าจึงทำให้เฉินเซี่ยงมิอาจเห็นใบหน้าของนาง แต่ตอนนี้เขาเห็นแล้ว มันคือความงดงามอย่างถึงที่สุดงามเกินกว่าเขาจะจินตนาการได้ ตอนนี้นางสวมใส่ชุดคลุมสีขาวโปร่งแสง จนสามารถมองเห็นแขนเรียวราวกับดอกบัวหยก บางส่วนที่กระตุ้นอารมณ์ เรียวขาสมส่วนได้รูป เอวคอดกิ่วที่มองเห็นผ่านม่านบางๆตลอดจนภูเขาขาวนวลสองลูกที่เบียดเสียดกันราวกับสามารถระเบิดออกได้ทุกเวลาพร้อมกับเหวลึกที่อยู่ระหว่างภูเขาทั้งสองลูกนั้น

        นี่มันไม่ต่างจากการแต่งกายยั่วยวนเลย!ถ้าเฉินเซี่ยงไม่มีการควบคุมความคิดของเขาขั้นสุดยอดต่อสาวงามที่อยู่เบื้องหน้าเขาแล้วหล่ะก็เขาคงไม่อาจควบคุมสัญชาตญาณเขาได้ นี่ทำให้เขามึนงงว่าทำไมสาวงามล่มเมืองเช่นนางถึงอยู่ที่นี่

        …….