Silver Dust : Merlin

ตอนที่ 131 ลงหน้าปกนิตยสารเวทมนตร์ออโรร่า

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****

ความจริงจุดประสงค์การส่งวิทยานิพนธ์สี่ฉบับของเมอร์ลินคือต้องการแต้มวิชาการเพื่อบรรลุนักวิชาการสองดาวเท่านั้น แต่เขาไม่รู้เลยว่าหัวข้อที่เขาทำจะสร้างผลกระทบที่ยิ่งใหญ่ต่ออุตสาหกรรม

ใช่แล้ว มหาทวีปร้อยประเทศนั้นเข้าสู่ยุคอุตสาหกรรมมานานแล้ว

มันเริ่มจากประเทศหนึ่งที่ติดทะเลที่มีชื่อว่า “ประเทศราเมเสส” ที่ประชาชนของพวกเขาเชื่อว่าตนเองเป็นบุตรแห่งพระอาทิตย์ เพราะดินแดนของพวกเขาอยู่ทิศตะวันออกของมหาทวีป ซึ่งเป็นประเทศที่จะเห็นดวงอาทิตย์ขึ้นก่อนประเทศอื่นๆ

เนื่องจากเป็นประเทศที่ติดทะเล สถานที่ที่อุดมสมบูรณ์และมีอันตรายมากในคราวเดียวกัน นั่นเพราะประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพประมง หาสัตว์ทะเลเลี้ยงชีพ แต่ถึงอย่างนั้นทะเลก็เป็นสถานที่ที่มีสัตว์อสูรที่อันตรายอยู่ด้วยเช่นกัน

พวกเขาต้องต่อสู้กับอสูรทะเลเพื่อยึดครองน่านน้ำในการหากิน

ดังนั้นชาวประมงของที่นี่จึงมีทั้งนักเวทและอัศวินที่เก่งกาจ

ในยุคหนึ่งประเทศราเมเสสหาปลาได้มาก มันมากจนเกินที่พวกเขาจะบริโภคจึงส่งออกไปขายยังประเทศเพื่อนบ้าน ทว่าอาหารสดเช่นนี้เน่าเสียง่าย พวกเขาจึงคิดหาวิธีการแก้ไข ซึ่งนักเวทยาศาสตร์ของพวกเขาก็คิดค้นวิธีการถนอมอาหารขึ้นมาได้

โรงงานจึงถือกำเนิดขึ้นที่นี่เป็นที่แรก พวกเขาผลิตอาหารกระป๋องส่งออกไปยังประเทศต่างๆ

จากเดิมที่เคยนำอาหารสดออกขายไม่กี่ร้อยกิโลกรัม แต่ภายหลังก็เพิ่มจำนวนเป็นหลายล้าน และไม่ใช่แค่โรงงานอาหารอีกต่อไป มันยังมีโรงงานอื่นๆ มากมายที่ผลิตสินค้าอื่นๆ ออกไปจำหน่าย

ซึ่งตระกูลที่สร้างโรงงานแห่งแรกก็เป็นตระกูลที่คนทั้งมหาทวีปรู้จักดี นั่นก็คือ “ตระกูลไทเรล” หนึ่งในสี่จตุมหาคลังนั่นเอง

แม้ตระกูลไทเรลจะมีชื่อเสียงอยู่แล้วเรื่องการเงินและมีธนาคารอยู่มากมายทั่วมหาทวีป แต่ผู้คนก็ยังจดจำได้ว่าตระกูลของพวกเขาคือผู้ที่บุกเบิกยุคอุตสาหกรรมขึ้นมา 

แม้แต่เส้นทางแมงมุมซึ่งเป็นเส้นทางรถไฟขนาดใหญ่ที่วิ่งเชื่อมต่อกันแต่ละประเทศก็ยังเป็นตระกูลไทเรลที่ริเริ่มสร้างมันขึ้นมาเช่นกัน

ต่อให้มหาทวีปแห่งนี้จะมีปัญหาในเรื่องพลังงานเวท แต่ชนชั้นสูงของพวกเขาก็ไม่ขาดแคลนวัตถุเวทมนตร์ในการอำนวยความสะดวก ทั้งนี้รัฐบาลของแต่ละประเทศเองก็ยังประดับตกแต่งประเทศของตนเองด้วยวัตถุเวทมนตร์ประเภทนี้เช่นกัน ซึ่งหลอดไฟเป็นสิ่งที่พวกเขาใช้งานมากที่สุด

สูตรเวทที่เมอร์ลินคิดขึ้นมีประโยชน์เรื่องประหยัดพลังงาน ดังนั้นมันจึงเป็นจุดที่เรียกความสนใจของผู้คนมากมายอย่างแน่นอน

แม้ตลอดเวลาที่ผ่านมาจะมีผู้คนมากมายคิดค้นสูตรเวทที่ประหยัดพลังงาน แต่ความสามารถของพวกเขานั้นก็ยังมีขีดจำกัด แม้จะย่อสูตรเวทต้นกำเนิดแสงมาแล้ว แต่ผลงานของเมอร์ลินชิ้นนี้กลับทำได้ดีกว่า ดังนั้นเทคโนโลยีการผลิตวัตถุเวทมนตร์ที่ใช้แสงจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงอย่างแน่นอน

“รีบส่ง”

“เลล่าเธอต้องรีบส่งรายงานพวกนี้ให้หัวหน้า หัวข้อการวิจัยนี้จะต้องนำไปตีพิมพ์ลงบนหน้าปกของนิตยสารฉบับหน้าได้อย่างแน่นอน” วินสันรีบกล่าว

จริงๆ เขาก็รู้สึกเสียดายที่ตนเองไม่ใช่ผู้ที่รับซองเอกสารนี้ ทั้งๆ ที่ครั้งก่อนเขาเคยเป็นคนที่ได้รับซองเอกสารจากคุณชายน้อยพริสตันคนนั้นแท้ๆ แต่ครั้งนี้ดูเหมือนโชคของเขาจะถูกโยนไปให้กับเลล่าผู้หญิงที่อยู่โต๊ะข้างๆ เข้าเสียได้

“อีกเดี๋ยวฉันจะต้องส่งพวกมันให้หัวหน้าแน่นอน” เลล่ากล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าเป็นโชคร้ายที่ถูกนักศึกษาปริญญาทองเล่นตลกส่งรายงานขยะมาตั้งสี่ชิ้น แต่ที่ไหนได้มันกลับเป็นทองสี่ก้อนที่เธอมองไม่ออก

เธอไม่ลังเลที่จะอ่านรายงานที่เหลือ แน่นอนว่าเมื่อเธอได้อ่านหัวข้อการย่อสูตรเวทต้นกำเนิดแสงเธอก็รู้สึกใจเต้น ยังไงเธอก็เป็นบรรณาธิการคนหนึ่งย่อมรู้ความสำคัญของรายงานฉบับนี้เป็นอย่างดี

ยิ่งได้อ่าน ริมฝีปากของเธอก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้น

นี่มันโชคดีชัดๆ โชคดีตั้งแต่เริ่มงานวันนี้เลย

ภายในห้องหัวหน้าบรรณาธิการมอร์แกน

“เด็กคนนี้อีกแล้วหรอ?”

ในมือของชายชราถือรายงานวิชาการหัวข้อการย่อสูตรเวทต้นกำเนิดแสง

มอร์แกนอ่านชื่อผู้จัดทำวิทยานิพนธ์ สายตาของเขาก็ปรากฎความชื่นชม

เขาเลยหน้าขึ้นมองไปที่เลล่าและเอ่ย “จดเอาไว้ มันจะถูกขึ้นปกนิตยสารฉบับของเดือนนี้”

มอร์แกนย่อมรู้ผลกระทบของรายงานเล่มนี้ดี แม้หัวข้อการย่อสูตรเวทจะไม่ได้ยิ่งใหญ่นัก แต่มันกลับสามารถสร้างผลกระทบในวงกว้างได้

ไม่แน่ว่ามันอาจกลายเป็นคลื่นยักษ์ในวงการอุสาหกรรม วิศวกรเวทมากมายต้องสนใจมันอย่างแน่นอน และนั่นก็จะทำให้นิตยสารของเขามีชื่อเสียงก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง

ใช่แล้ว เรื่องนี้ไม่ได้เป็นประโยชน์ต่อเมอร์ลินเพียงคนเดียว แต่นิตยสารเวทมนตร์ออโรร่ายังได้ประโยชน์อีกด้วย

ความจริงแล้ววิทยานิพนธ์เล่มนี้สามารถนำไปตีพิมพ์ลงในนิตยสารระดับมหาทวีปได้เลยทีเดียว แต่น่าเสียดายที่สิทธิ์นั้นได้อยู่ในมือของพวกเขา

เรื่องนี้ทำให้มอร์แกนนั้นอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

“แค่หัวข้อนี้หรอคะ?” เลล่าเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ เพราะเมอร์ลินส่งรายงานมาถึงสี่เล่มด้วยกัน แม้เธอจะรู้ว่าหัวข้อของธาตุแสงนั้นสำคัญ แต่หัวข้ออื่นๆ ก็น่าสนใจไม่แพ้กัน แม้ว่ามันจะมีผลกระทบไม่มากเท่าธาตุแสงก็ตาม

มอร์แกนลูบเครายาวๆ ของเขาแล้วเอ่ย “ไม่ นำรายงานทั้งหมดของเขาตีพิมพ์ลงไปในฉบับนี้ รวมทั้งหัวข้อที่เคยตีพิมพ์ในฉบับทีแล้วด้วย แล้วพาดหน้าปกว่าหัวข้อวิจัยการย่อสูตรเวทห้าธาตุ”

เลล่าที่ได้ยินก็อดที่จะรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้

ใช่แล้ว รายงานพวกนี้ล้วนอยู่ในรูปแบบเดียวกัน นั่นคือการย่อสูตรเวท

มันคงน่าเสียดายถ้าหากจะตีพิมพ์แค่หัวข้อใดหัวข้อหนึ่ง แต่ถ้าหากนำมันมารวมกันแล้วเขียนลงบนหน้าปก มันจะน่าสนใจมากกว่า

ความคิดนี้สมกับเป็นมอร์แกน หัวหน้าบรรณาธิการผู้คร่ำวอดอยู่ในวงการนี้จริงๆ

“ได้ค่ะ ฉันจะจัดการตามที่คุณพูด” เลล่าเอ่ยรับคำ เธอรีบจัดการตามที่มอร์แกนสั่งทันที

วันนี้ทั้งวันเลล่ายุ่งแต่เรื่องวิทยานิพนธ์ของเมอร์ลิน นั่นทำให้เธอมีความสุข

แน่นอนว่าเอกสารฉบับอื่นๆ เมื่อเธอนำมาตรวจดูแล้วความน่าสนใจของพวกมันนั้นเทียบไม่ได้กับวิทยานิพนธ์ของเมอร์ลินเลย

ขณะเดียวกันเรื่องของเมอร์ลินก็กลายเป็นหัวข้อที่พูดคุยของเหล่าบรรณาธิการ หลายคนถึงกับไปพูดคุยกับคนส่งเอกสารว่าหากมีซองเอกสารของเมอร์ลินส่งมาก็ให้นำมาให้พวกเขา

การทำงานหน้าที่เดียวกันนั้นไม่สามารถหลีกเลี่ยงการแข่งขันได้ ซึ่งการได้ตีพิมพ์ผลงานที่ดีของนักวิชาการที่ดีก็คือความก้าวหน้าของพวกเขา

วินสันเคยได้ลิ้มรสความสำเร็จจากเมอร์ลินไปครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้เขาจึงอดรู้สึกเสียดายไม่ได้ เพราะครั้งนี้เลล่าได้รับโชคก้อนใหญ่แทนเขาไปจริงๆ

“เมื่อเช้าฉันมาทำงานก่อนเธอแท้ๆ และฉันก็เห็นซองเอกสารนั่นตั้งอยู่ก่อนแล้ว ตอนนั้นฉันน่าจะคว้ามันมา” วินสันบ่นพึมพำกับตัวเอง