ฮวาเสี่่ยวซี จอมป่วน (จบ)

ยามราตรีคืบคลานบรรยากาศภายในห้องนอนอันคับแคบมีเพียงเตียงเล็กที่ฮวาเสี่ยวซีกับอี้หมิงได้เอนกายพักส่วนบุรุษทั้งสองจำต้องหาที่เอนกายตามแต่จะสะดวกพวกเขาทั้งสี่พากันปรึกษาหารือถึงเรื่องการปลูกเรือนใหญ่เพื่อรองรับสมาชิกในครอบครัวทั้งหมด รวมถึงดรุณน้อยที่จะลืมตาดูโลกในไม่ช้า อี้หานเฟิงได้ตรวจชีพจรของฮวาเสี่ยวซีแล้ว แต่กลับคลุมเครือยิ่งนักบางคราชีพจรบ่งบอกว่ามีทายาทมากกว่าหนึ่ง แต่บางครากลับตรวจมิพบเขาจึงตกลงใจที่จะสร้างเรือนใหญ่เพื่อเผื่อแผ่แก่ครอบครัวที่อาจขยายใหญ่ขึ้นในภายภาคหน้า

ขณะที่พวกเขาพากันปรึกษาหารือเรื่องการใช้ชีวิตในเมืองเว่ยอันฮวาเสี่ยวซีพลันเอ่ยถามถึงพิษร้ายที่พวกเขาทั้งสามได้รับพิษนั้นเป็นพิษที่ไป๋หลิงสร้างขึ้น ฮวาเสี่ยวซีฉุกคิดขึ้นมาได้"หรือว่าพี่สาวไป๋หลินกับเจ้าไป๋หลิงจะเป็นศิษย์สำนักเดียวกัน" นางรำพึงเบาๆ"เดี๋ยวก่อนนะ!" นางเพิ่งนึกบางสิ่งออกนางลุกขึ้นก้าวไปหยิบกล่องใบเล็กออกมา เปิดฝากล่องเผยให้เห็นยาลูกกลอนสามเม็ด"พี่ไป่หลินฝากสิ่งนี้ไว้ให้ข้า ท่านดูว่าใช่หรือไม่"นางยื่นยาลูกกลอนในกล่องเล็กนั้นให้กับอี้หานเฟิง

"ช่างโชคดีแท้!"อี้หานเฟิงทดสอบยาลูกกลอนอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าพลันปรากฏแววดีใจยิ่งนัก"ใช่แล้ว! นี่คือยาถอนพิษของจอมมารวิปริตไป๋หลิง!"

"เช่นนั้นจะรออันใดอยู่เล่าก็จงกินเสียสิ!" ฮวาเสี่ยวซีเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้น

คำถามนี้ยังคงค้างอยู่ในใจของทั้งอี้หานเฟิงและอี้เฟยหลงในหนึ่งยามที่ผ่านมาพวกเขาทั้งสามได้ลิ้มรสความสุขจากการได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับฮวาเสี่ยวซีและอี้หมิงความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นขึ้นได้เติมเต็มช่องว่างในใจที่เคยว่างเปล่ามานานแสนนานพิษที่อยู่ในกายแม้นจะส่งผลร้ายในระยะยาว แต่ก็ทำให้พวกเขาได้ใกล้ชิดกับนางได้สัมผัสกายอันอ่อนนุ่มและหอมกรุ่นยามค่ำคืน

ฮวาเสี่ยวซีจ้องมองด้วยแววตาเปี่ยมหวัง สามีของนางทั้งสามแม้วัยจะล่วงเข้าสามสิบกว่าปี แต่ความหล่อเหลายังคงมิเสื่อมคลาย เรือนกายของพวกเขาก็ยังคงกำยำแข็งแกร่งยามที่นางอยู่ภายใต้ร่างของพวกเขา เปลวไฟแห่งปรารถนาในตัวนางก็ลุกโชนขึ้นทันควันนางเฝ้ารอคอยอย่างใจจดใจจ่อถึงห้วงเวลาที่ แก่นแท้ของเขาจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกายของนางอีกครา

แววตาแห่งเพลิงปรารถนาอี้หานเฟิง อี้จงเหวินและอี้เฟยหลง ทั้งสามบุรุษผู้สูงศักดิ์มองสบสายตาของภรรยา ฮวาเสี่ยวซี ที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและปรารถนาอันเร่าร้อนยามนี้แววตาของนางมิได้มีเพียงความห่วงใยในสุขภาพของพวกเขาหากแต่ยังแฝงไว้ด้วยเปลวไฟแห่งความเสน่หาที่ปะทุขึ้นในดวงตาคู่งามนั้น

ยามที่ฮวาเสี่ยวซีหยิบยาลูกกลอนออกมาจากกล่องเล็กๆเสนอให้พวกเขาพิษร้ายที่เคยเป็นข้ออ้างให้พวกเขายังคงแนบชิดกายของนางพลันสลายไปสิ้นแต่ในห้วงลึกของหัวใจ พวกเขามิได้รู้สึกเสียดายแม้แต่น้อยเพราะนางในยามนี้มิได้เย็นชาเฉกเช่นวันวานอีกแล้ว นางได้เปิดใจรับพวกเขาเข้ามาในชีวิตทีละน้อยความอบอุ่นที่ได้รับจากนางในแต่ละวัน ช่างหอมหวานยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกหล้า

อี้หานเฟิง ผู้เป็นประมุขของตระกูลดวงตาคมกริบแต่ทว่าอ่อนโยนทอดมองไปยังฮวาเสี่ยวซี รอยยิ้มบางเบาประดับบนริมฝีปากเขาหยิบยาลูกกลอนเข้าปากไปโดยไม่ลังเลแม้จะรู้ว่าพิษที่อยู่ในกายนั้นช่วยให้เขามีข้ออ้างในการใกล้ชิดนางแต่เมื่อนางแสดงออกถึงความห่วงใยเช่นนี้แล้ว ไฉนเลยเขาจะมิอาจตอบสนองความปรารถนาของนางได้เล่าความจริงที่ว่านางได้เปิดใจให้พวกเขามากขึ้นต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุดยิ่งไปกว่านั้น ยามที่เขามองเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของ อี้หมิง บุตรชายตัวน้อยที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงเขาก็ยิ่งแน่ใจว่าการมีสุขภาพที่แข็งแรงเพื่อดูแลครอบครัวนี้คือสิ่งที่สำคัญที่สุด

ด้านข้าง อี้จงเหวิน ผู้ซึ่งปกติมักจะสงบนิ่งและสุขุมแต่ยามนี้แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความยินดีเขารับยาลูกกลอนจากฮวาเสี่ยวซีมาอย่างอ่อนโยน กลิ่นหอมจางๆจากปลายนิ้วของนางยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงสัมผัสเขามองไปยังดวงตาที่ส่งผ่านความปรารถนาอันเร่าร้อนของนางแล้วหัวใจก็พลันเต้นระรัวเขาเองก็หลงใหลในเรือนกายอันบอบบางของนางมานานแล้วการได้สัมผัสกายของนางในทุกค่ำคืนที่ผ่านมาคือความสุขที่เขาไม่เคยคาดฝันว่าจะได้ครอบครองแต่เมื่อนางแสดงออกอย่างชัดเจนว่ายินดีที่จะเปิดใจรับพวกเขาเช่นนี้แล้วไฉนเลยเขาจะต้องยึดติดกับพิษร้ายที่รังควานกายอีกเล่าเขาจึงกลืนยาลงไปอย่างไม่ลังเลเช่นกัน

ส่วน อี้เฟยหลง ผู้มีนิสัยหุนหันพลันแล่นกว่าผู้อื่นเล็กน้อยทว่าในยามนี้กลับสงบลงอย่างประหลาดเขามองเห็นความรักและความห่วงใยในดวงตาของฮวาเสี่ยวซีชัดเจนยิ่งกว่าที่เคยเป็นมาเขาเองก็ปรารถนาในตัวนางมานานแล้วและการได้ใกล้ชิดนางในทุกค่ำคืนที่ผ่านมาคือห้วงเวลาแห่งความสุขที่เขาไม่อยากให้จบลงเลยแม้แต่น้อยแต่เมื่อเห็นพี่ชายทั้งสองกลืนยาลงไปแล้วเขาก็ยื่นมือออกไปรับยาลูกกลอนอีกเม็ดจากนางมากลืนลงไปโดยไม่คิดสิ่งใดมากไปกว่าการตอบสนองต่อความปรารถนาของนางและความสุขที่เขามั่นใจว่าจะได้รับในภายภาคหน้า

เมื่อยาแก้พิษได้ถูกกลืนลงไปแล้วบรรยากาศภายในห้องนอนอันแคบพลันเปลี่ยนไปจากเดิมความรู้สึกโล่งใจผสมผสานกับความคาดหวังอบอวลอยู่เต็มไปหมดฮวาเสี่ยวซีมองสามีทั้งสามด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขนางรู้ดีว่าหลังจากนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นไปอีกและคืนนี้...จะเป็นคืนที่ยาวนานและหอมหวานยิ่งนัก

ขณะที่ยาถอนพิษกำลังทำงานในกายของบุรุษทั้งสามอาการแปลกประหลาดพลันบังเกิด พิษร้ายที่เคยฝังรากลึกค่อยๆ สลายไป ทว่ากลับทิ้งไว้ซึ่งคลื่นความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายมันมิใช่ความเจ็บปวดหากแต่เป็นกระแสแห่งปรารถนาอันรุนแรงที่พุ่งพล่านราวกับกระแสน้ำเชี่ยว

อี้หานเฟิง ผู้ซึ่งกลืนยาลงไปก่อนใครรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ตื่นขึ้นภายในร่างกายคลื่นความร้อนแล่นจากปลายเท้าจรดศีรษะ ประสาทสัมผัสทุกส่วนพลันไวขึ้นกว่าเก่าเขามองไปยังฮวาเสี่ยวซี ดวงตาคู่คมทอประกายเร่าร้อนขึ้นโดยไม่รู้ตัว

อี้จงเหวิน ผู้ซึ่งปกติสุขุมเยือกเย็นบัดนี้กลับมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อยตามไรผมเขากำมือแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกที่พลุ่งพล่านภายในกลิ่นหอมกรุ่นจากกายของฮวาเสี่ยวซีที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวให้ตื่นขึ้น

ส่วน อี้เฟยหลง ผู้ที่มักจะแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาอยู่แล้วบัดนี้ใบหน้าของเขาแดงก่ำดวงตาจับจ้องไปยังฮวาเสี่ยวซีราวกับจะกลืนกินนางลงไปทั้งตัวเขารู้สึกราวกับมีไฟสุมอยู่ในอก ต้องการปลดปล่อยพลังงานที่ท่วมท้นนี้ให้หมดสิ้น

อี้หานเฟิง ก้าวเข้ามาใกล้ภรรยาค่อยๆ ไล้ปลายนิ้วสัมผัสแก้มนางแผ่วเบา สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนปนความเร่าร้อนที่ยากจะปกปิด"ข้ารู้ว่าเจ้าปรารถนา ภรรยาข้า...แต่ตอนนี้เจ้ากำลังตั้งครรภ์ลูกรักโปรดรอให้เจ้าพ้นจากเดือนแห่งการคลอดเสียก่อนแล้วสามีของเจ้าจะมอบความพึงพอใจให้เจ้าอย่างมิอาจลืมเลือน"

คำกล่าวของอี้หานเฟิงทำให้อี้จงเหวินและอี้เฟยหลงที่ยืนอยู่ข้างกายพยักหน้าเห็นด้วยพวกเขาทั้งสามต่างเข้าใจดีถึงสถานการณ์ของฮวาเสี่ยวซีร่างกายที่กำลังแบกรับอีกหนึ่งชีวิตนั้นบอบบางเกินกว่าจะรับแรงปรารถนาของพวกเขาได้ในยามนี้

ฮวาเสี่ยวซี แสร้งทำตาโตพลางเอามือปิดปากเล็กน้อยราวกับตกใจ "โอ๊ย! ท่านพี่พูดอะไรเช่นนั้นเล่า!ข้า...ข้าก็แค่เป็นห่วงสุขภาพของพวกท่านก็เท่านั้นเองนะเจ้าคะ"นางว่าพลางซ่อนรอยยิ้มซุกซนไว้ในแววตา แต่ใบหน้ากลับแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย"ขอเพียงท่านไม่ทอดทิ้งข้าไปไหน ข้าก็ยินดีที่จะรอเจ้าค่ะ"

แล้วนางก็ลดมือลงจากปากพลางชี้ไปที่จุดสำคัญของร่างกายบุรุษทั้งสามอย่างขี้เล่นด้วยแววตาพราวระยับ"แต่ว่าข้าว่าพวกท่านคงจะรอไม่ไหวหรอกกระมัง ท่านดูซิ!พวกมันดูราวกับจะระเบิดออกมาอยู่แล้วนะเจ้าคะ!"

อี้หานเฟิง อี้จงเหวิน และอี้เฟยหลง ต่างมองตามปลายนิ้วของฮวาเสี่ยวซีที่ชี้ลงมายังจุดสำคัญของพวกเขา ใบหน้าของบุรุษทั้งสามพลันร้อนผ่าวขึ้นมาพร้อมกันคำพูดซุกซนของนางยิ่งตอกย้ำความรู้สึกปรารถนาที่กำลังปะทุในกายพวกเขาให้รุนแรงยิ่งขึ้นไปอีกพวกเขาทำได้เพียงมองสบตากันเองอย่างจนปัญญาและยอมรับว่าสิ่งที่ฮวาเสี่ยวซีพูดนั้นเป็นความจริงทุกประการ

แท้จริงแล้วผลของยาถอนพิษนั้นมิได้หมดไปโดยฉับพลันอาการคลื่นความร้อนและไฟปรารถนาที่คุกรุ่นในกายของพวกเขานั้นยังคงต้องเผชิญไปอีกสักระยะใหญ่ๆ เลยทีเดียวพวกเขารู้ดีว่าคืนนี้คงเป็นบททดสอบอันแสนสาหัสพวกเขาจะต้องอดทนอดกลั้นกับความปรารถนาที่พุ่งพล่าน เพื่อรอคอยวันที่ฮวาเสี่ยวซีพร้อมจะอยู่เคียงข้างพวกเขาอย่างเต็มที่อีกครั้ง

สิ่งนั้น...มันตั้งชี้แข็งชันจนบุรุษทั้งสามต่างต้องพยายามควบคุมลมหายใจให้หนักขึ้นเพื่อสยบความเร่าร้อนที่เอ่อล้น

อี้หานเฟิง ขบกรามแน่นพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ปั่นป่วนภายใน สองมือของเขากำแน่นจนข้อขาวโพลนดวงตาคมกริบเหลือบมองไปยัง อี้จงเหวิน และ อี้เฟยหลง ซึ่งบัดนี้ต่างก็มีสีหน้าไม่ต่างจากตนนัก

"เจ้าจอมวิปริตไป๋หลิงผู้นั้น!ช่างใจร้ายเหลือเกิน! แม้พิษจะคลาย แต่กลับทิ้งบทลงโทษอันแสนทรมานไว้ให้เรา!"อี้เฟยหลงเอ่ยเสียงพร่า ด้วยใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมเขาพยายามหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติ