รวมเรื่องสั้นอีโรติก

    ตอนที่ 6: ห้ามใจนายเย็นชาNC(จบ)


    21:03 น. – บาร์ R

    เสียงเพลงบีตต่ำ ผสมแสงสีแดง-ม่วงในห้อง VIP กึ่งปิด

    ภัทราสวมชุดเดรสสีดำสนิท แหวกสูงต้นขา สายเดี่ยวบางเฉียบ

    เมคอัพคมจัด

    ริมฝีปากแดงเข้ม

    เธอเดินเข้ามากลางงานพร้อมหัวหน้าแผนก

    แต่ไม่มองไปทางเขาเลยแม้แต่นิดเดียว


    ธันวานั่งอยู่มุมโซฟา

    สูทดำแนบตัว

    นิ้วมือจับแก้ววิสกี้

    ดวงตาเขามองเธอ—นิ่ง จัด และพร้อมจะลากเธอออกไปในทันที


    เขารอ

    จ้อง

    แล้วลุก


    ไม่มีคำทัก ไม่มีบทสนทนา

    เขาเดินตรงเข้ามา คว้าแขนเธอ และดึงออกจากห้องทันที


    “คุณธันวา เดี๋ยวก่อนค่ะ—”

    “ขอโทษครับ ยืมตัวเลขาผมสัก 10 นาที”


    ไม่ฟังใคร

    ไม่อธิบาย

    ไม่สบตาเธอ

    แต่ดึงเธอออกจากงาน…เหมือนกำลังพา “คนที่ทำเขาเดือดที่สุด” ไปชำระบัญชี


    22:11 น. – หน้าห้อง VIP ส่วนตัวริมสุดบาร์


    ประตูปิดลง ปัง!

    แสงสลัว เหลือเพียงไฟแดงข้างกำแพง

    เสียงเพลงแทบไม่ได้ยิน

    เธอยังไม่ทันพูดอะไร…


    เขาก็กดร่างเธอลงกับประตูลูกบิดเย็นเฉียบ

    มือเขาขยุ้มท้ายทอยเธอแน่น

    ริมฝีปากบดลงมาอย่างรุนแรง

    ลมหายใจเขาร้อน—เร่ง—ขาด

    และไม่มีคำถาม


    มืออีกข้างเขาล้วงผ่านเดรส

    เลิกชายขึ้น

    เจอเนื้อเปลือยเปล่า

    ไม่มีชั้นใน

    เขาชะงักหนึ่งจังหวะ

    แล้วกัดริมฝีปากเธอหนักกว่าเดิม


    > เธอไม่ได้สวมกางเกงใน

    เธอ “ตั้งใจให้เขาหงุดหงิด”

    และเขากำลังจะ ตอบแทนอย่างสาสม


    เขาดันเธอลง “คุกเข่าตรงนั้น” โดยไม่พูดสักคำ


    มือเขากดหัวเธอ

    ไม่ได้หยาบ…แต่มั่นคง

    ดวงตาเขาแน่น

    เหมือนจะร้อง๻ะโ๠๲ว่า "เธอกล้าหายไปจากฉันสามวัน แล้วกลับมาด้วยหน้าที่ยั่วแบบนี้?"


    เขาเปิดซิปกางเกงช้า

    เธอเงยหน้ามองเขาในเงามืด

    ริมฝีปากเธอเผยอ

    และ…เธอก็ “ยอม”


    เธอกลืนเขาเข้าไปทั้งลำ


    เสียงเปียกเฉอะแฉะ

    เสียงหอบเขาดัง

    มือขยุ้มผมเธอแน่น

    สะโพกเขาขยับตามจังหวะ

    เธอรู้งาน

    แต่ครั้งนี้เธอ “ทำไปด้วยแววตาท้าทาย”


    > และเมื่อเขาใกล้๱ะเ๤ิ๪ เธอกลับถอนออก

    เช็ดปาก

    ยิ้มเย็น

    “หรือคุณจะเสร็จแค่ปากฉัน?”


    เขาหายใจแรง

    ตาเขาแดงจัด

    แล้วเขาก็กระชากเธอขึ้น


    ธันวากระชากเธอขึ้นจากพื้น

    โอบสะโพกเธอยกขึ้นจนขาลอย

    ร่างเธอกระแทกกับพนักโซฟาหนังเสียงดัง อั่ก!


    เขาไม่รอ

    ไม่ปลดเสื้อผ้าให้

    เขาแหวกเดรสเธอออกตรงกลาง แล้วดันตัวเองเข้าไปทันที

    ในจังหวะเดียว

    ลึก

    แรง

    เร็ว

    เสียงกระแทกครั้งแรกดังสนั่นห้อง VIP


    > “อ๊า—!”


    เธอครางเสียงหลุด

    แรงกระแทกกระชากเสียงจากลำคอเธอออกมาโดยไม่ต้องสั่ง

    เขาขยับต่อทันที

    รัว

    แน่น

    ชนลึกจากมุมล่างขึ้น

    เสียงพนักโซฟากระแทกผนังห้องดังสม่ำเสมอ


    มือเธอกำเบาะแน่น

    หน้าอกเด้งตามแรงกระแทก

    เสียงเนื้อกระทบเนื้อ—“พั่บ พั่บ พั่บ”—เร่งขึ้นทุกจังหวะ


    เขายังไม่มองหน้า

    เขาก้มลงฝังจมูกกับต้นคอเธอ

    หายใจหอบใส่ผิว

    และบดสะโพกกระแทกอย่างต่อเนื่อง


    เธอครางแรงขึ้น

    สั่นทั้งตัว

    เสียงขาด๰่๭๫

    เหมือนร่างกายจะยอมแพ้ แต่ใจยังต้าน


    > “อ๊ะ…อ๊า…อึ่ก…ธัน—วา…”


    เธอเรียกชื่อเขาในจังหวะที่เขากำลังเร่งสุด

    และนั่นทำให้เขา…๹ะเ๢ิ๨อารมณ์ทันที


    เขาจับขาเธอแยกกว้าง

    ยันกับพนักโซฟา

    แล้ว “กระแทกจากมุมล่างขึ้นตรง”

    เสียงกระแทกแน่น ชัด หนัก จนเสียงเธอกลายเป็๲เสียงครางแตกพร่า


    > “อ๊าาาา—!”


    เธอร้อง

    ขากระตุก

    มือจิกหลังเขา

    และเขากระแทกซ้ำอีกสามครั้ง

    ก่อนจะหยุดนิ่งในจังหวะที่ลึกที่สุด


    ทั้งห้องเงียบ

    มีแต่เสียงหอบหนักของเขา

    เสียงเธอครางพร่าในลำคอ

    และกลิ่นเหงื่อ + หนัง + เนื้อ ที่ฟุ้งในอากาศ


    เขายังคงอยู่ในตัวเธอ

    ฝ่ามือยังจับหน้าท้องเธอไว้แน่น

    ไม่พูด

    แต่ไม่ขยับหนี


    เขาเงยหน้าขึ้น

    สบตาเธอ

    ดวงตาเขาแดงจัดจากแรงอารมณ์

    กรามเขาขบแน่น

    ริมฝีปากเขาอยากพูดอะไรสักอย่าง

    แต่พูดไม่ออก


    เธอก็มองเขากลับ ทั้งที่ยังหอบ และมีน้ำตาค้างในหางตา


    และในวินาทีนั้น…

    เขาก็ “กระซิบเบา ๆ”

    ไม่ใช่คำสั่ง

    ไม่ใช่คำหยาบ

    แต่เป็๞คำที่ออกมาเองโดยไม่ได้ตั้งใจ


    > “อย่าหนีไปอีก…”


    เธอนิ่ง

    น้ำตาค้างตรงหางตา

    ไม่ใช่เพราะเสียใจ

    แต่เพราะเขาพูดคำที่เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแบบนั้น


    > “อย่าหนีไปอีก…”


    เขาเองก็เหมือนเพิ่งรู้ตัว

    คำพูดนั้น หลุด

    ไม่ใช่จากปาก

    แต่จากใจ


    เขายังคงอยู่ในตัวเธอ

    แนบสนิท

    ลมหายใจร้อนกระทบหน้าผาก

    เสียงหอบของเขายังหนัก

    แต่เขาไม่เร่ง

    ไม่กระแทกต่อ

    แค่…อยู่ตรงนั้น

    แน่น

    ลึก

    เต็ม


    เขาก้มหน้าลงช้าๆ

    ฝังปลายจมูกไว้ตรงข้างแก้มเธอ

    ริมฝีปากไม่แตะ

    แต่ลมหายใจเขาสั่น


    เธอเอื้อมมือขึ้น

    วางบนหลังคอเขาเบาๆ

    ไม่ดึง

    ไม่รั้ง

    แค่…๱ั๣๵ั๱แบบคนที่ “ไม่อยากให้หายไป”


    เขาถอนตัวช้าๆ

    เสียงเปียกดังเบาๆ ตามจังหวะที่เนื้อพวกเขาแยกออกจากกัน

    แต่๱ั๣๵ั๱…ยังแนบอยู่ในร่างเธอ


    เขาหยิบผ้าห่มจากปลายโซฟา

    ห่มให้เธอ

    ก่อนจะหย่อนตัวลงข้างๆ

    เขานั่งพิงโซฟา

    ปล่อยให้เธอนอนซบอก

    ในความเงียบ

    กลางห้อง VIP ปิดสนิท

    ไร้เสียงเพลง

    ไร้บทสนทนา


    แต่ทุกอย่างในห้อง—เงียบยิ่งกว่าเซ็กส์รุนแรงเมื่อครู่


    > ไม่มีใครพูดคำว่ารัก


    ไม่มีใครขอสถานะ


    ไม่มีใครแม้แต่จะถามว่า “พรุ่งนี้จะยังอยู่ด้วยกันไหม”


    แต่ร่างกายพวกเขา…แนบกัน

    มือเขาลูบผมเธอเบา ๆ

    มือเธอซ่อนอยู่ในสาบเสื้อเขา

    หัวใจเต้นจังหวะเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ


    เวลา 02:39 น. – ประตูห้อง VIP ยังปิดสนิท

    บนพื้นยังมีชุดเธอกองอยู่

    บนโซฟา…พวกเขายังคงอยู่

    แนบกัน

    เงียบ

    ร้อน

    และ… ไม่ต้องพูดอะไรอีกเลย


    เพราะทั้งสองรู้ว่า —


    > ต่อให้ไม่มีคำว่ารัก

    ต่อให้ไม่เอ่ยคำว่ารู้สึก

    แต่เซ็กส์ทั้งหมดที่ผ่านมา

    …มันไม่ได้เป็๞แค่เ๹ื่๪๫ของร่างกายอีกต่อไปแล้ว


    จบบริบูรณ์