เรื่องราวสุดแสนจะวุ่นวายเกิดขึ้นเมื่อผู้กองสาวแห่งกองปราบห้วยน้ำรินข้ามภพไปโผล่กลางสงครามในยุคจีนโบราณและตื่นขึ้นมาในห้องแม่ทัพหนุ่ม

“เฮ้ย! ทำไมภาพมันไม่หายไปวะ ชัดกว่าเดิมอีก” คราวนี้หญิงสาวมองไปรอบๆ เต็มสองตา และก็ต้องเบิกตากว้างที่มันเหมือนจริงมากกว่าที่จะเป็นความฝัน

“ต้องลองหยิกตัวเอง เอ๊ะ! หรือจะลองตบหน้าตัวเองดูสักทีนะ เอาวะหยิกก่อนล่ะกันเบาๆ ก็พอมั้ง” หญิงสาวบ่นกับตัวเองหาวิธีพิสูจน์ว่าตกลงฝันไปหรือเรื่องจริงกันแน่จึงหยิกลงไปที่แขนตัวเองแล้วก็ต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ

“โอ้ย! ทำไมถึงเจ็บวะเนี่ย! ฝันบ้าบออะไรหยิกแขนยังเจ็บ” เธอยังบ่นกับตัวเองต่อ “ลองตบหน้าเลยละกันคราวนี้เอาแรงๆ เลย จะได้รู้กันไปเลย” พูดจบก็ตบหน้าตัวเองอย่างแรงไปหนึ่งที

“โอ้ยๆๆ! ไม่ไหวแล้วโว้ย! ไม่ฝงไม่ฝันมันละ! เจ็บขนาดนี้!” หญิงสาวร้องออกมาเสียงดังด้วยความเจ็บจนองค์ชายสามที่หลับอยู่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะเสียงร้องของเธอ

“เจ้าเป็นใครกัน เข้ามาในที่พักของข้าได้ยังไง” องค์ชายสามลุกขึ้นยืนถามหญิงสาวตรงหน้าที่แต่งกายประหลาดแบบที่องค์ชายหนุ่มไม่เคยพบเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

“โห! นี่หลงมากองละครหนังจีนเหรอวะเนี่ย แม่เจ้า! พระเอกตัวจริงหล่อกว่าในโทรทัศน์อีก หน้าขาวโบ๊ะ ผมยาวเชียว นี่ขนาดเพิ่งตื่นนะยังดูหล่อขนาดนี้เลยอะ” หญิงสาวเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่ยืนอยู่และเดินรอบตัวของเขาอย่างชื่นชม

“ขอจับมือหน่อยนะคะ ชื่ออะไรเหรอ เป็นพระเอกเรื่องไหนบ้างจะได้ตามไปดูถูก” เธอยังถามเขาต่อและยกมือของชายหนุ่มตรงหน้าขึ้นมาจับไว้

“หยุดนะ เจ้าเป็นใครกัน เป็นหญิงแท้ๆ เหตุใดจึงประพฤติตัวเช่นนี้” องค์ชายสามชักมือกลับและมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความมึนงงกับคำพูดและการกระทำของเธอที่กล้าเดินเข้ามาจับมือของเขาโดยไม่เกรงกลัวเลยสักนิด

จากใจนักเขียน????????????????♥️♥️

นิยายเรื่องนี้แต่งเพื่อความบันเทิง เกิดจากจินตนาการของนักเขียนล้วนๆ อาจจะมีหลายมุมมองที่ไม่น่าเป็นไปได้ทั้งภาษาที่แตกต่าง และการกระทำคำพูด อย่าจิงจังไปนะคะ อ่านเพื่อความบันเทิงพอจ้า รักนักอ่านทุกท่าน

ขอบคุณสำหรับคำติชมทั้งหลาย ในเรื่องของการปรับปรุงแก้ไขจะพยายามทำให้ดีที่สุดและจะพยายามพัฒนาฝีมือขึ้นไปเรื่อยๆ นะค่ะ

ใครใจดีเลี้ยงกาแฟก็ไม่ว่านะคะ ฮ่าๆๆๆ หรือสนใจเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวก็รับหมด กินจุ อิอิ

นิยายเรื่องนี้สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลง หรือนำส่วนใดส่วนหนึ่งในนิยายไปเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน ไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น