ตอนที่แปด ผู้ทำการค้าในต่างโลก
เป็เื่ตลกร้ายอย่างหนึ่งที่ในโลกที่มีออร์คมีั มีโจรนั้นคือโลกที่ยอมรับหากเราจะเอาอัญมณีหรือทองคำไปวางขายที่หน้าเคาน์เตอร์ขายของ
แต่ในโลกไพร์มที่มีความเจริญอย่างมนุษย์ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดของผมนั้นการเคลื่อนไหวของเงินตราและความร่ำรวยต่างๆนั้นโดนรัฐบาลควบคุมอย่างเข้มงวด
เป็นโยบาย
Cashless Society
สังคมไร้เงินสด
ที่มีเอกสารบรรยายเื่นี้ั้แ่ประมาณยุคแปดศูนย์ที่ทางธนาคารกลางและผู้มีอำนาจของทั้งโลกท่าทางจะเห็นตรงกันในการที่จะควบคุมการใช้จ่ายเงินตราการไหลเวียนเปลี่ยนผ่านความร่ำรวยของประชาชน
ที่เริ่มมีการผลักดันมาตลอดให้การใช้เงินสดค่อยๆหายไป
การใช้บาเตอร์ระหว่างรัฐกลายเป็เื่ต้องห้าม
ทั้งที่ระบบบาเตอร์เอาของแรกของคือระบบที่เราใช้กันมาั้แ่อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุที่แม้แต่คนโบราณไปจนถึงชนพื้นเมืองในป่าอเมซอนก็ยังเข้าใจระบบเอาของแลกของ
มีคนบอกว่ามันคือเทคนิคการขโมยเงินออกจากกระเป๋าของประชาชน
ว่าในการค้าของแลกของมันยากที่รัฐจะเอาพรมแคชเมียร์และเครื่องปั้มน้ำออกจากกระเป๋าประชาชน
แต่หากเป็สังคมไร้เงินสดรัฐจะสามารถเอาเงินออกจากกระเป๋าประชาชนได้ทันที
ยิ่งถ้าผลักดันให้ทุกคนในโลกมีเลขหมายบัญชีธนาคารกลางของทั้งโลกได้สำเร็จ
ไม่ว่าประชาชนจะไปใช้จ่ายที่ไหนในโลกนี้รัฐบาลก็จะไปตามเก็บภาษีและตรวจสอบความร่ำรวยของประชาชนได้
ดังนั้นผมจึงมาที่โลกนี้ ณ สถานที่แห่งนี้
สถานียานอวกาศ
ออกมานอกโลกไปเลย
นี่คือสาเหตุที่โลกของสตาวอส์นั้นทั้งที่มียานเดินทางข้ามดาวแต่ประชาชนยังเป็ทาสหรือมีบางโลกอยู่ในยุคหินอยู่นั่นเอง
แต่ทำให้คนที่ใส่เสื้อคลุมธรรมดาและชุดปีนเขาอย่างผมกลายเป็คนที่ดูกลมกลืนไปกับสภาพรอบข้างที่มีคนใส่ชุดแปลกกว่าผมมหาศาลบางคนก็ลอยไปมาได้ในสถานีอวกาศแห่งนี้
1K
