ธานันต์ได้วิ่งออกมาจากช่องลับซึ่งทะลุออกมาพบกับดินแดนแห่งทะเลทราย ตอนนี้ธานันต์ต้องเดินฝ่าท่ามกลางทะเลทรายอันร้อนระอุ เนื่องจากเหน็ดเหนื่อยจากการต่อสู้และหลบหนีทหารแคว้นซาตี เมื่อธานันต์เดินได้ไกลพอสมควรก็ถึงกับเป็ลมล้มสลบไป
จนกระทั่งกลุ่มโจรมาเห็นเข้า
“เฮ่ย ใครมานอนอยู่นั่นน่ะ”
“คงหลงทางล่ะมั้ง ว่าแต่มีสมบัติหรือเปล่า”
“พากลับรังพวกเราก่อน ค่อยว่ากัน”
*****************************************
วันนี้เป็วันอภิเษกสมรสของเ้าหญิงซาริสา
“เราเหลือน้องสาวเพียงคนเดียว หวังว่าท่านจะดูแลนางเป็อย่างดี”
“หม่อมฉันจะดูแลเ้าหญิงซาริสาเป็อย่างดีพะย่ะค่ะ”
“น้องพี่ ต่อไปน้องจะต้องไปอยู่ที่แคว้นพันธุแล้ว น้องต้องใจเย็นกว่านี้เข้าใจมั้ย”
“เพคะ”
“ต่อไปหนักนิดเบาหน่อยก็ขอให้อภัยซึ่งกันและกันนะ”
“พะย่ะค่ะ/เพคะ” ทั้งสองพระองค์รับคำ
ทั้งสองได้กล่าวคำปฏิญาณรัก ยื่นมือซ้ายให้แก่กันเพื่อแลกแหวน และจบด้วยจุมพิตอันดูดดื่ม งานเลี้ยงฉลองงานอภิเษกยังคงดำเนินต่อไป จนกระทั่งถึงเวลาส่งตัวเข้าหอ และแล้วเ้าหญิงก็ยินยอมพร้อมใจตกเป็ของชายที่ปลอมเป็เ้าชายพันธุพัฒน์
*****************************************
เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองพระองค์ยังคงอยู่บนพระแท่นบรรทม
“พี่มีความสุขมาก พี่จะดูแลซาริสาตลอดไปนะ” ชายคนนั้นจุมพิตไปที่พระนลาฏของเ้าหญิง
เ้าหญิงแย้มพระสรวล แล้วกล่าว “ซาริสารักพี่ค่ะ”
“จริงด้วย พี่ได้ข่าวว่าแคว้นอินนะกำลังขยายอำนาจ ตอนนี้ได้แคว้นธารัตไปแล้ว พี่เกรงว่าคราวต่อไปอาจจะเป็แคว้นซาตีแห่งนี้ ดังนั้นพี่จึงขอมอบกองกำลังทหารเพื่อมาสนับสนุนป้องกันแคว้นซาตี”
“ขอบคุณมากค่ะ พี่พันธุพัฒน์”
“แต่ว่าพี่เกรงว่ากองทัพของแคว้นซาตีจะเข้าใจผิด คิดว่าแคว้นพันธุจะเข้ามาโจมตีและเกิดาขึ้น ดังนั้นพี่อยากจะขอให้น้องเขียนหนังสือรับรองให้กองทัพที่พี่ส่งมาสามารถเข้ามายังแคว้นซาตีได้”
“ได้สิคะ เดี๋ยวซาริสาเขียนหนังสือรับรองให้เดี๋ยวนี้”
*****************************************
เ้าหญิงซาติกานต์ทรงกริ้วมาก “เหตุใดน้องไม่ปรึกษาพี่ก่อน ซาริสา ไปออกหนังสืออนุญาตให้กองทหารแคว้นพันธุเข้ามาได้อย่างไร”
“หม่อมฉันเห็นว่าทั้งสองแคว้นเป็ทองแผ่นเดียวกันแล้วเพคะ และอีกอย่างเ้าชายท่านได้มอบกองทหารแคว้นพันธุมาสนับสนุนกองทัพซาตีเพื่อป้องกันภัยจากแคว้นอินนะนะเพคะ”
“น้องเชื่อใจพระสวามีของน้องมากเกินไปแล้ว และหากเขาประสงค์ร้าย้ายึดแคว้นพวกเราล่ะ น้องจะว่าอย่างไร”
“หม่อมฉันเชื่อใจเ้าชายเพคะ”
“พี่ก็หวังไว้ว่าน้องจะไม่เสียใจภายหลังนะ” เ้าหญิงซาติกานต์รีบเดินหนีน้องสาวทันที
*****************************************
ขณะนี้ทหารต่างเมืองจำนวน 6,000 นายได้เคลื่อนเข้ามายังแคว้นซาตีได้อย่างง่ายดาย เนื่องจากทหารแคว้นซาตีได้รับหนังสืออนุญาตจากเ้าหญิงซาริสาให้เปิดทาง
และแล้วสิ่งที่เ้าหญิงซาติกานต์สังหรณ์พระทัยก็เกิดขึ้น
“555 555 555 เป็อย่างไรบ้างเ้าหญิงซาติกานต์ทรงยอมจำนนซะเถอะ เราล้อมพระราชวังไว้หมดแล้ว”
“ท่าน ท่าน…..”
80
