บทนำ: ลมหายใจสุดท้ายและดอกไม้ไฟแห่งการเกิดใหม่ 

      ความหนาเหน็บของฤดูหนาวปีนั้น... ไม่หน้าร้าวรานเท่าความเย็นชาในสายตาของสามีผู้ร่วมเรียงเคียงหมอน

ภายในเรือนหอที่เคยถูกประดับประดาด้วยผ้าแพรสีแดงมงคล บัดนี้กลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของความตายและกลิ่นยาขื่นๆ ไป๋ลี่เซียนนอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ร่างกายผอมโซราวกับโครงกระดูก มือเรียวยาวที่เคยบรรจงปักผ้าและดูแลบ้านเรือนจนตัวตาย บัดนี้เต็มไปด้วยรอยแผลแตกและรอยฟกช้ำจากการถูกทุบตี

"ฮูหยิน... ท่านอดทนหน่อยเถอะนะเจ้าคะ" เสียงสะอื้นไห้ของชุนเถา สาวใช้คนสนิทที่ยังคงภักดีดังแว่วอยู่ข้างหู

แต่ลี่เซียนไม่มีแรงแม้แต่จะเอ่ยปลอบใจ ดวงตาคู่งามที่เคยสุกสกาวกลับฝ้าฟาง นึกย้อนไปถึงชีวิตโง่เขลาของตนเอง นางยอมแต่งเข้าตระกูลเฟิงด้วยความรักและความเชื่อมั่น ยอมละทิ้งศักดิ์ศรี ยอมเอาสินเดิมทั้งหมดมาปรนเปรอสามีและครอบครัวสามีจอมปลอม สุดท้ายเมื่อหมดประโยชน์ นางก็ถูกตีตราว่าเป็นสตรีไร้ค่า ถูกแม่ผัวขับไล่ไสส่งให้มานอนรอความตายในเรือนร้าง ส่วนตระกูลไป๋—ครอบครัวผู้ให้กำเนิด กลับส่งจดหมายตัดขาดความสัมพันธ์มาทันทีที่รู้ว่านางไม่มีเงินเหลือติดตัว แม้แต่ลมหายใจสุดท้าย พวกเขาก็ยังรังเกียจที่จะมามองหน้า

หากสวรรค์มีตา... หากชาติหน้ามีจริง เหตุใดข้าต้องก้มหัวให้พวกมัน!

หยาดน้ำตาดวงสุดท้ายไหลรินลงข้างขมับ ลมหายใจของนางขาดหุ้งลง พร้อมกับความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่ง

...

พรึ่บ!

    ไป๋ลี่เซียนสะดุ้งเฮือก ลืมตาโพลงขึ้นมาอย่างแรง เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มแผ่นหลัง เสียงอึกทึกครึกโครมของตลาดสดและเสียงนกร้องเซ็งแซ่ดังสะท้อนเข้าสู่โสตประสาท แทนที่จะเป็นความเงียบงันของห้องแห่งความตาย

นางก้มลงมองมือของตนเอง... มือคู่นี้ไม่มีรอยแผลแตก ไม่มีรอยฟกช้ำ ผิวพรรณเนียนนุ่มราวกับเด็กสาวแรกรุ่น

"คุณหนูเจ้าคะ! ท่านเหม่อลอยอะไรอยู่หรือ รีบไปเลือกผ้าแพรสำหรับงานเลี้ยงปักปิ่นเถอะเจ้าคะ เดี๋ยวคุณนายใหญ่จะดุเอาอีกนะเจ้าคะ"

   เสียงเจื้อยแจ้วของชุนเถาในวัยเยาว์ดังขึ้นข้างๆ ทำให้ลี่เซียนชะงักค้าง นางกวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว—นี่คือร้านผ้าแพรชื่อดังกลางเมืองหลวง ภาพสะท้อนจากคันฉองทองเหลืองปรากฏใบหน้าของเด็กสาวอายุสิบห้าปี ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกปนประกายคมกริบที่ลึกล้ำเกินวัย

นางย้อนเวลากลับมาแล้ว! กลับมาก่อนวันหมั้นหมายกับเฟิงจวิ้นอวี้... กลับมาก่อนที่นรกบนดินจะเริ่มต้นขึ้น!

มุมปากของเด็กสาวค่อยๆ ยกย่องขึ้น รอยยิ้มที่งดงามแต่กลับเย็นยะเยือกถึงกระดูกสันหลังปรากฏขึ้นบนใบหน้า

    ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสข้าได้เกิดใหม่อีกครั้ง... ชาตินี้ ตระกูลเฟิงและตระกูลไป๋จอมโลภ เตรียมตัวรับมือกับความพินาศที่พวกมันเป็นคนก่อขึ้นได้เลย!