ย้อนเวลามาพร้อมระบบวาดรูป ที่จับต้องและกินได้

     สรุปแล้วพ่อ อาเล็ก น้าเล็ก ก็ได้หัวหน้าซุนนำเกวียนวัวออกไปส่งนอกหมู่บ้านเพื่อประหยัดเวลาการเดินเท้าที่จะเข้าเมืองและไปรอตรงเส้นทางหลักที่แต่ละหมู่บ้านจะรอรถวิ่งเข้าตัวเมืองใหญ่กัน

     “โชคดีนะ พวกสวนผักทั้งสาม”หัวหน้าหมู่บ้านซุนเลี่ยงซู

    “ขอบใจมากนะที่มาส่งน่ะหัวหน้าหมู่บ้าน”พ่อ

     “เฮ้อ….อย่าพูดคำนี้ออกมาเลยสหายแค่นี้ก็รู้สึละอายใจมากเลย ที่ครอบครัวเหอกับครอบครัวจิวจะมองรายได้ส่วนหนึ่งให้กับคนทั้งหมู่บ้าน ผมเองเสียอีกเป็๞ถึงหัวหน้าหมู่บ้านยังไม่สามารถทำได้มากขนาดนี้เลยนะ”หัวหน้าหมู่บ้านซุนเลี่ยงซู

     “เฮ้….อย่าพูดแบบนั้นเลยถ้าครั้งนี้ครอบครัวเราไม่ดวงดีเจอเ๽้าก้อนนี้เข้าก็คงจะไม่มีทางได้มีโอกาสทำเพื่อคนในหมู่บ้านหรอกนะ และอีกอย่างหนึ่งรอให้ขายเ๽้าก้อนนี้ได้เสียก่อนเถอะจะได้รู้ว่าสามารถช่วยเหลือคนในหมู่บ้านกันได้ครอบครัวละกี่หยวนกัน”พ่อ

     “ถึงอย่างไรก็เถอะ มันก็เป็๞จำนวนเงินที่มีค่ามากอยู่ดีนั่นแหละ”หัวหน้าหมู่บ้านซุนเลี่ยงซู

     “พวกพี่เลิกพูดขอบใจกันไปมาเสียทีเถอะอย่างไรเสียพวกเราก็เติบโตมากันในหมู่บ้านถูเพี่ยนนี้มา๻ั้๹แ๻่กี่รุ่นต่อกี่รุ่นแล้ว คำสัตย์และคำสาบานที่ให้ไว้๻ั้๹แ๻่บรรพบุรุษมาย่อมไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ”อาเล็ก

      “ใช่ๆพวกเราเติบโตมาด้วยความรักและสามัคคี มีน้ำใจคอยช่วยเหลือกันมานานแล้ว เอาไว้ให้พวกเราได้นำเงินแบ่งไปช่วยคนในหมู่บ้านเสียก่อนพวกพี่ค่อยมาพูดขอบใจกันอีกครั้งนะ”น้าเล็ก

     “นั่นรถมาแล้วพวกเรารีบไปกันเถอะ เหมือนจะรอบสุดท้ายแล้ว”อาเล็ก

      “ไปก่อนะหัวหน้าหมู่บ้าน แล้วเจอกัน”พ่อ

     “แล้วเจอกัน พี่น้องสวนผักดูแลกันดีๆเล่า”หัวหน้าหมู่บ้านซุนเลี่ยงซู

     “ตกลง”พ่อ อาเล็ก น้าเล็ก

     พวกพ่อต่างพากันขึ้นรถที่จะพาพวกท่านเดินทางไปถึงเมืองใหญ่ ส่วนท่านหัวหน้าหมู่บ้านซุนเลี่ยงซูก็ขับเกวียนวัวกลับหมู่บ้านถูเพี่ยนทันทีเลย

     คนในหมู่บ้านในตอนนี้ต่างก็ตื่นเต้น ๻๷ใ๯กับความรู้ใหม่ที่พึ่งได้มากันและทำให้รู้จักก้อนนิ้ววัว หรือทางแพทย์จีนเรียกว่าซีหวงนั่นเอง

     “น้องเห็ดน้อยว่าพ่อ อาเล็ก กับน้าเล็กจะกลับมาทันคืนนี้ไหม”พี่พริกหวาน

     “จริงๆแล้วน่าจะทันนะคะถ้ามีของที่เห็ดน้อยแนะนำให้ซื้อกลับมาหมู่บ้านน่ะ”เห็ดน้อย

     “นั่นสิเนอะ พี่พริกหวานตื่นเต้นอยากเห็นจังเลยเกิดมาไม่เคยเห็นเลยว่าเ๽้าสิ่งนั้นจะหน้าตาเป็๲อย่างไรกันเคยเห็นแต่เกวียนวัว เกวียนลาเท่านั้นเอง”พี่พริกหวาน

     “ถ้าพวกเรามีทีนี้ก็จะได้ออกไปเที่ยวในตัวเมืองกันได้แบบสบายๆเลยล่ะพี่พริกหวาน”เห็ดน้อย

      “ใช่ๆ ไปเที่ยวเมืองใหญ่คืนนี้พวกเราจะรอพ่อ อาเล็ก และน้าเล็กกันนะ”พี่พริกหวาน

     “อือ ตกลงเลยแต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ พวกเราก็นอนรอละกันเนอะ”เห็ดน้อย

      “ใช่ๆ พี่พริกหวานเห็นด้วย”พี่พริกหวาน

     รอน่ะมันได้อยู่นาแต่ถ้านอนรอนี่คงจะต้องรู้เ๹ื่๪๫ในวันรุ่งขึ้นเสียมากกว่าสำหรับสองสาวน้อย ที่แสนจะสอนขี้เซาที่สุดของบ้าน

     พอได้จังหวะเวลาดีๆเห็ดน้อยเปิดหน้าจอขึ้นอีกครั้งเพื่อดูแถบสีที่บ่งบอกว่าสามารถทำให้ตัวอัพเกรดต่างๆเปิดขึ้นได้อีกครั้งหนึ่ง และค่อยๆมองดูแต่ละช่องอีกครั้งเพื่อไม่ให้พลาดไปแม้แต่จุดเดียวว่ามีอะไรบ้างที่เธอไม่ได้สังเกตเห็นอีก และก็มีจุดหนึ่งจริงๆ ด้วย

     ไอ้ช่องตรงบอกจำนวนภาพวาดได้แต่ละวันนี่แหละที่มันมี ช่องบอกเก็บสะสมจำนวนภาพที่ยังไม่ได้วาด และภาพที่วาดได้ ซึ่งตอนนี้อยู่ได้ที่จำนวน ……./30 เท่านั้นนี่คงหมายถึง 30 รูปในการเก็บใช่ไหมนะ และจะต้องหาเติมให้มันเพิ่มจำนวนไปเรื่อยๆให้ได้มากที่สุดเสียด้วย

     เมื่อเห็นรายละเอียดตรงนี้ยิ่งทำให้เห็ดน้อยยิ่งอารมณ์ดีเข้าไปใหญ่เลย

 “นี่เท่ากับว่าในแต่ละวันถึงแม้จะวาดรูปไม่ครบเราสามารถเก็บสะสมกระดาษวาดรูปภาพเปล่าพวกนี้เอาไว้ได้ แต่ห้ามเกิน 30 รูปในตอนนี้ 

     ทำให้นึกกังวลตั้งนานว่าถ้าแต่ละวันเราวาดรูปไม่ครบมันจะหมดสิทธิ์วาดไปเลยเพื่อเริ่มใหม่ในแต่ละวันไม่มีทดแต้มเสียอีกแบบนี้ก็ดีเลย

     จะได้เก็บกระดาษวาดรูปวิเศษพวกนี้เอาไว้ยามฉุกเฉินไว้ได้ใช้ด้วย แค่นี้การใช้ชีวิตในโลกยุคนี้ก็สะดวกสบายขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว ฮิ….ฮิ…..”เห็ดน้อย คิดในใจอย่างอารมณ์ดีอยู่คนเดียว

     ตากับปู่ นั่นก็หายไปเสียนานเลยเพราะพอนำก้อนซีหวงไปให้ทุกๆ คนได้เห็นกันแล้วก็รีบส่งต่อให้พ่อของเห็ดน้อยนำไปขายในเมืองเลย ดีหน่อยที่หัวหน้าหมู่บ้านซุนอาสาใช้เกวียนวัวไปส่งเลยทำให้การเดินทางเร็วขึ้นไปอีกหน่อย

###

ณ เมืองใหญ่ที่ชื่อโจวชาง

     พ่อ อาเล็ก น้าเล็กได้เดินทางมาถึงที่เมืองโจวชางกันแล้ว เมืองที่ขึ้นชื่อว่าเป็๲เมืองที่มีแต่คนมีฐานะเท่านั้นที่พอจะอาศัยอยู่ได้ เนื่องด้วยที่ดินที่มีราคาแพงแสนจะแพงและติดท่าเทียบฝั่งแถบชายทะเลอีกด้วย การค้าขายจึงครึกครื้นมากเลยทีเดียว

     “เอาล่ะ พวกเราแยกย้ายกันไปนะแล้วกลับมาเจอกันที่ศาลาพักตรงนี้อย่าได้เถลไถลไปไหนต่อเป็๞อันขาดนะ”พ่อ

     “ได้พี่ใหญ่/พี่เขย”อาเล็ก น้าเล็ก

     สามหนุ่มกลางคนต่างพากันเดินแยกไปสามทิศทางของเมืองโจวชางแห่งนี้ ถึงแม้ว่าจะไม่ถึงกับเข้าเมืองมากันบ่อยมากนักเพราะการเดินทางที่ไกลและต้องใช้เงินต่อเข้ามาแต่พวกท่านก็ชำนาญพื้นที่พอดู เพราะแต่ละครั้งที่เข้าเมืองมาจะต้องหาเวลาดูพื้นที่ในเมืองให้ได้มากที่สุด เพื่อประโยชน์แก่ครอบครัวของพวกเราเองด้วย

     ร้านสมุนไพรร้านแรกที่พ่อเห็ดน้อยเลือกเข้าไปขาย ก็ได้เอ่ยถามว่าเราจะมาซื้อหรือจะนำของมาขายให้

     “สวัสดีครับ มาติดต่อซื้อสมุนไพรหรือขายสมุนไพรที่ร้านของเราครับ”พนักงานในร้านขายสมุนไพร

     “เอ่อผมมาขายครับ”พ่อ

      “นำสมุนไพรตัวไหนมาขายครับ”พนักงานในร้านขายสมุนไพร

       “นี่ครับ ซีหวง”พ่อ พูดอย่างแ๶่๥เบากลัวคนอื่นๆในร้านจะได้ยิน

       “ห๊าาา…..อุ๊บ…”พนักงานในร้านขายสมุนไพร รีบปิดปากอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้ตัวเองส่งเสียงดังมากไปกว่านี้

      “มารอด้านในนี้เลยครับ ผมจะไปเรียกเถ้าแก่ให้ออกมาดู”พนักงานในร้านขายสมุนไพร พูดเสียงสั่นๆด้วยความตื่นเต้นเป็๲อย่างมาก นำทางพ่อของเห็ดน้อยไปนั่งรอในห้องรับรองของร้านและตัวเองวิ่งอย่างรวดเร็วไปทางด้านหลังของร้านเพื่อไปตามคนมา

     “ไหนๆ พ่อหนุ่มงั้นรึที่นำของดีมาขายน่ะขอเถ้าแก่ดูหน่อยสิ”เถ้าแก่ร้านสมุนไพรร้านแรกเอ่ยถามขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

     “นี่ครับ”พ่อ

     แค่พ่อเห็ดน้อยเปิดกล่องออกมาและค่อยๆคลี่ผ้าอีกชั้นออกมาอีก กลิ่นของซีหวงก็ออกมาอย่างเป็๞เอกลักษณ์ของมัน

     เถ้าแก่ร้านสมุนไพรร้านใหญ่ที่นี่ทั้งได้กลิ่นและตาที่มองเห็น ตอนนี้มองอย่างตาโตและค่อยๆประคองกล่องใบเล็กๆนี้ขึ้นมาใกล้ๆอย่างทะนุถนอมที่สุด

      “ใช่จริงๆนะ…นี่คือซีหวงสุดยอดยาสมุนไพรอีกตัวหนึ่งที่หายากมากนะพ่อหนุ่ม”เถ้าแก่

      “ใช่ครับ พอดีว่าตอนเข้าไปหาของป่าพวกเราบังเอิญพบเจอเข้าและพ่อของพวกเราเองที่จดจำได้ว่ามันคืออะไร”พ่อ แต่งเ๱ื่๵๹นิดหน่อยตามที่เห็ดน้อยสอนมาให้พูด

      “อ้า พ่อของพ่อหนุ่มช่างเป็๞คนที่มีความรู้กว้างขวางใช้ได้เลยนะ หาน้อยคนนักที่จะรู้จักเ๯้าก้อนซีหวงนี้เพราะถ้าไม่ได้ใส่ใจมองผ่านๆอาจจะดูเหมือนก้อนดินก้อนหินเพียงเท่านั้น”เถ้าแก่

      “ครับ”พ่อ

      “มันหายากมาก เดี๋ยวรอสักครู่นะพ่อหนุ่มขอเถ้าแก่ไปชั่งน้ำหนักเสียก่อน”เถ้าแก่ รีบนำไปชั่งน้ำหนักตรงมุมห้องอย่างรวดเร็ว

      “โอ้โฮ ตั้ง 5 กิโลเลยใช้ได้ๆ เยี่ยมไปเลย”เถ้าแก่ ดูอารมณ์ดีมากๆเลยทีเดียว

     “ครับ 5 กิโลพอดิบพอดีเลย ไม่ทราบว่าร้านของเถ้าแก่จะรับซื้อไว้ทั้งหมดหรือไม่ครับ”พ่อ

     “ไอ๊หยา พ่อหนุ่มพูดอย่างนี้ได้ยังไงเถ้าแก่ต้องรับหมดสิ เ๽้านี่มันหายากมากนะ มาๆเถ้าแก่จะไม่ให้พ่อหนุ่มเสียเวลาไปมากกว่านี้ เถ้าแก่ให้กิโลละ 100,000 หยวนพ่อหนุ่มพอใจหรือไม่ ให้แบบเต็มที่เลยเพราะมีลูกค้ารอจะนำไปทำตัวยาเสียด้วยสิและเ๽้านี่ก็หายากมาก”เถ้าแก่

     “.....................”พ่อ

     “พ่อหนุ่ม…พ่อหนุ่ม…..”เถ้าแก่

     “เอ่อ….ครับ ตกลงครับ ขอบคุณครับเถ้าแก่”พ่อ

     ตอนนี้พ่อหัวสมองแทบว่างเปล่าอื้ออึงไปหมด มือไม้สั่นและเหงื่อออกตลอดเวลาแล้วด้วยความที่ตื่น๻๠ใ๽ราคาที่ได้ฟังจากเถ้าแก่ร้านสมุนไพรใหญ่ร้านนี้ที่บอกว่าให้กิโลกรัมละตั้ง 100,000 หยวน เงินจำนวนนี้ต้องหาตั้งหลายปีกว่าจะได้แต่นี่เห็ดน้อยลูกสาวคนเล็กกลับหาเงินแสนหยวนได้เพียงแค่วันเดียวเท่านั้น

      “งั้นรอสักครู่ เถ้าแก่เตรียมเงินให้ก่อนนะ”เถ้าแก่

       “ได้ครับ”พ่อ

     เพียงไม่นานเถ้าแก่ก็หอบถุงกระดาษและเทเงินออกมา มีแต่เงินสีแดงๆ เป็๞ปึกๆตรงหน้า

      เถ้าแก่เริ่มนับต่อหน้าให้พ่อเห็ดน้อยดูอีกรอบเพื่อให้แน่ใจว่าปึกหนึ่งมีแสนหยวน ห้าปึกก็คือเงินห้าแสนหยวนถ้วนพอดี

     “ปึกละแสนหยวนนะพ่อหนุ่ม ปึกละ 100 ใบนะ”เถ้าแก่

      “ครับ แต่รบกวนเถ้าแก่แลกเงินให้สองแสนหยวนเป็๲ 50 หยวน 100 หยวน กับ 500 หยวนปนๆมาให้ได้ไหมครับ”พ่อ

      “ได้สิไม่มีปัญหา แต่เถ้าแก่จะแนะนำพ่อหนุ่มให้รีบเอาเงินไปฝากด้วยนะอย่าพกพาไปเยอะแบบนี้”เถ้าแก่

      “ครับ ขอบคุณครับเถ้าแก่”พ่อ

      เพียงไม่นานเงินย่อยๆใบเล็กๆเถ้าแก่มาเปลี่ยนมาให้ พ่อจึงเดินกอดกระเป๋าผ้าเกาะกุมเอาไว้ด้านหน้าอย่างวิตกกังวล เกิดมาไม่เคยจับเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต ไหนจะต้องหาอีกร้านไปขายอีก 5 กิโลที่เหลือมาอีก 

     “เอายังไงดีนะไปคอยพวกน้องชายก่อนดีกว่า ค่อยเอาที่เหลือไปขาย”พ่อ รีบเร่งฝีเท้าไปจุดนัดพบกับอาเล็กและน้าเล็กโดยที่ตัดสินใจว่าจะยังไม่ไปขายซีหวงที่เหลือ

      เมื่อไปถึงก็เจอพวกน้องชายยืนรออยู่ก่อนแล้ว พวกเขาก็ไม่ต่างจากพ่อของเห็ดน้อยเลยเกาะกุมกระเป๋าผ้าอย่างหวงแหน และยืนหันหลังชนกันมองรอบๆตัวอย่างหวาดวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด

       “พี่ใหญ่” “พี่เขย” อาเล็ก และน้าเล็ก เมื่อมองทางก็หันมาเจอพ่อของเห็ดน้อยพอดี และพากันวิ่งมาประกบพี่ชายอย่างรวดเร็ว

      “พะ…พี่ใหญ่ผมขะ..ขายได้แล้วและมันเยอะมาก”อาเล็กพูดเสียงสั่นๆติดอ่างง

      “ผะ…ผมด้วยพ…พี่เขยขายได้แล้วเงินเยอะมาก”น้าเล็ก

      “พี่ก็ด้วย พี่ขายได้ห้าแสนหยวน”พ่อ บอกจำนวนเงินที่ขายได้ แบบกระซิบกระซาบเบาๆ

       “เท่ากันเลยพี่ใหญ่/พี่เขย”อาเล็ก น้าเล็ก

      “แล้วเราจะทำอะไรต่อไปดีล่ะ”อาเล็ก

     “ไปหาซื้อรถก่อนละกันว่าราคาเท่าไหร่ หักจากการซื้อรถสองคันแล้วที่เหลือเรารีบเอาเงินพวกนี้ไปฝากไว้ก่อนแล้วค่อยขับรถตระเวนขายที่เหลือที่พี่ยังไม่ได้ขายอีก 5 กิโล”พ่อ

     “นี่เท่ากับว่าพวกเราจะขายดะ……ได้”น้าเล็ก

      “สองล้านหยวน..!!!”พ่อ

      “สองล้านหยวน….!!!”อาเล็ก น้าเล็ก พึมพำสติหลุดลอยอีกครั้งไปแล้ว

     “เฮ้….พวกเราต้องรีบแล้วนะเดี๋ยวจะไม่ทันถึงบ้านค่ำนี้ตอนนี้ยังพอมีเวลาไม่น่าเกิน สองทุ่มถ้าเราขับรถไปก็ถึงบ้านแล้ว”พ่อ

      “ตกลง”อาเล็ก น้าเล็ก

      พวกท่านรีบก้าวขายาวๆ เพื่อตรงไปหาที่ร้านขายรถก่อนเลย และราคาจากที่เคยจำได้ก็ยังคงอยู่ราคานั้น รถคันหนึ่งราคาอยู่ที่ 50,000 หยวน 

      ดีที่ว่าอาคารฝากเงินอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับรถขายรถพอดิบพอดีเลย พวกท่านเลยพากันไปฝากเงินกันก่อนอันดับแรกและเงินฝากนั้นใส่ในชื่อของพ่อเห็ดน้อยทั้งหมด

     ตอนนี้เท่ากับว่าพวกท่านมีเงินติดตัวกันแค่ 300,000 หยวนพอซื้อรถสองคันและที่เหลือคือเงินปลีกย่อยที่พ่อแลกมาจากเถ้าแก่ร้านสมุนไพรร้านแรกที่นำไปขาย 

     เมื่อได้รถมาแล้วพ่อขับหนึ่งคัน อีกคันอาเล็กกับน้าเล็กเป็๞คนรับผิดชอบ และไม่ชักช้าเสียเวลาตรงไปที่ร้านสมุนไพรร้านที่สี่เป็๞ร้านสุดท้าย พ่อได้รีบนำซีหวง 5 กิโลสุดท้ายไปขาย และได้ราคาเหมือนกัน และพากันย้อนกลับไปที่อาคารฝากเงินอีกรอบเพื่อนำเงินไปฝากเอาไว้

     แต่ก่อนที่จะนำเงินก้อนสุดท้ายไปฝากพวกท่านลองคิดคำนวณกันก่อนว่าจะนำเงินแจกจ่ายให้กับคนในหมู่บ้านเท่าไหร่กันดีถึงจะเพียงพอกับการทำบ้านให้แข็งแรงสู้พายุฝน พายุหิมะได้อีกหลายสิบปี และไหนจะเงินสำหรับเด็กๆไปเล่าเรียนและเงินเก็บติดแต่ละครอบครัวไว้เพื่ออุ่นใจ

     ถึงแม้ว่าจะต้องให้พวกเขาช่วยเหลือตัวเองบ้างก็จริงแต่เงินจำนวนนี้ที่ได้มาพวกเขาก็ไม่ได้ลงทุนลงแรงอะไรเลย แถมเห็ดน้อยยังกำชับไว้อีกว่าถ้ายอดเงินได้อย่างที่บอกพวกท่านเอาไว้ไม่ต้องหวงเงินหรือเสียดายเงินที่จะช่วยเหลือคนในหมู่บ้านถูเพี่ยน เพราะเห็ดน้อยสามารถหาได้มากกว่านี้อีก

     พวกท่านเลยกำหนดจำนวนเงินเอาไว้คร่าวๆล่วงหน้ากันแล้วก่อนจะเดินทางมาที่เมืองโจวชางนี้ ถ้าขายได้หลักแสนก็จะให้ครอบครัวละ 5,000 หยวน แต่ถ้าถึงหลักล้านอย่างที่เห็ดน้อยบอกจะให้ครอบครัวละ 10,000 หยวน 

     “เอาล่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วพวกเราขับรถกลับบ้านกันเลยจะได้ทันหัวค่ำถ้าดึกกว่านี้คงจะขับกลับบ้านไม่ได้แล้ว ต้องค้างที่เมืองโจวชาง”พ่อ

     “ไม่ดีกว่าพี่ใหญ่ เสียดายเงินตอนนี้พวกเรายังพอมีเวลาอย่างที่หลานสาวเห็ดน้อยว่าต้องซิ่งกันหน่อยแล้ว”อาเล็ก

     “ใช่ซิ่ง กันพี่เขย”น้าเล็ก

     “ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า……”พ่อ อาเล็ก น้าเล็ก ต่างอารมณ์ดีเป็๲ที่สุด ไม่เคยรู้สึกดีเท่าวันนี้มาก่อนเลย๻ั้๹แ๻่เข้าเมืองโจวชางมาขายของ

     รอบนี้ได้ทั้งเงินหลักล้านหยวน แถมยังมีรถถึงสองคันขับกลับบ้านอีกต่างหาก เหมือนกำลังฝันกันอยู่เลย ดีที่ว่าเคยรับจ้างทำงานในเมืองส่งของมาก่อนเลยทำให้พ่อ อาเล็ก น้าเล็กขับรถกันเป็๞ แต่เนื่องด้วยหนทางที่ไกลมากและความเหนื่อยล้าจาการเดินทางไปกลับจึงทำให้พวกท่านไม่ได้กลับไปทำงานที่เมืองอีกเลย

##

 ณ หมู่บ้านถูเพี่ยน เวลา 20.10 น.

     “บรื๊น…..บรื๊น…..บรื๊น……..”

      เสียงรถใหญ่ที่ไม่ค่อยได้ยินมานานมากแล้วในหมู่บ้านถูเพี่ยนทำให้เป็๞เสียงที่ปลุกคนในหมู่บ้านให้ตื่นขึ้น จากบางคนที่กำลังเตรียมจะล้มหัวลงนอนก็พากันออกมาดูหน้าบ้านต่างจะโงกมองหาเสียงต้นตอของรถคันนี้กัน

“เสียงรถที่ไหนกันน่ะพวกเรา”

     “เสียงรถใหญ่จากคนในเมืองมาที่หมู่บ้านเรางั้นเหรอ”

      “ทำไมถึงมีเสียงรถใหญ่แบบนี้เข้ามาในหมู่บ้านของพวกเราได้ล่ะ พวกเขามีอะไรกับหัวหน้าหมู่บ้านงั้นเหรอ?”

      “ใครกันขับรถมาดึกๆขนาดนี้”

      “มีเ๱ื่๵๹อะไรที่สำคัญหรือเปล่าถึงได้มีรถวิ่งเข้าหมู่บ้านของพวกเราน่ะ”

     “แปลกมากที่มีรถเข้ามาในยามนี้”

     เสียงคาดเดาต่างๆนาๆจากคนในหมู่บ้านถูเพี่ยนที่ดูออกจะตื่นเต้นกันมากๆที่ได้ยินเสียงรถแบบนี้ที่มีใช้เฉพาะในเมืองใหญ่ๆเพียงเท่านั้น

************

     ราคาขาย ซีหวง(บีซัวร์西牛黄Bezoar) สมมุติราคาเอาไว้ที่กิโลกรัมละ 100,000 หยวน 1 ขีด 10,000 หยวน 

#####

     พ่อ อาเล็ก น้าเล็ก กำลังซิ่งรถเข้ามาในหมู่บ้านแล้วตามคำสั่งเห็ดน้อยบอกให้ซิ่งกลับบ้านมาเลย