ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 141: ปะทะเดือด

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังรัวเร็วยิ่งกว่าเสียงกลองศึก ประกายไฟแลบแปลบปลาบท่ามกลางหมอกสีดำทมิฬ เจี้ยนเฉินกวัดแกว่งกระบี่มารด้วยความเร็วและความรุนแรงที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทุกการโจมตีแฝงไปด้วยพลังกัดกร่อนที่พร้อมจะละลายกระดูก

"ฮ่าๆๆ! ต้านได้แค่นี้รึ? ข้าจะดูดกลืนเจ้าให้แห้งเหือด!"

เจี้ยนเฉินคำรามอย่างบ้าคลั่ง จิตมารเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะของเขา ทำให้การโจมตีของเขาไร้รูปแบบแต่กลับอันตรายยิ่งขึ้น หมอกสีดำรอบกายก่อตัวเป็นมือปีศาจนับร้อย พยายามจะฉุดกระชากหลิงเซียวให้จมลงสู่ความมืด

หลิงเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้เพลงกระบี่อสูรพันคมจะรวดเร็วและสังหารหมู่ได้ดี แต่เมื่อเจอกับพลังมารที่ไร้รูปร่างและเน้นการกัดกร่อนจิตวิญญาณเช่นนี้ มันเริ่มเสียเปรียบ

"พลังมารพวกนี้... มันพยายามโจมตีที่จิตใจ" หลิงเซียววิเคราะห์ "ถ้าอย่างนั้น... ข้าก็ต้องตอบโต้ด้วยจิตใจที่เหนือกว่า"

หลิงเซียวเปลี่ยนกระบวนท่าทันที!

เขาถอยหลังหนึ่งก้าว เก็บเงากระบี่นับพันกลับคืนสู่ร่าง รัศมีที่รวดเร็วดุจพายุหายไป... แทนที่ด้วยความสงบนิ่งที่หนักอึ้งและยิ่งใหญ่ราวกับขุนเขา!

[เพลงกระบี่จักรพรรดิไร้ใจ: ราชันย์สยบมาร]

ดวงตาสีม่วงของหลิงเซียวสว่างวาบขึ้น ราวกับมีดวงดาวหมุนวนอยู่ภายใน ร่างกายของเขาเปล่งแสงสีทองจางๆ ที่ดูศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขาม

วูมมม!!!

คลื่นเจตจำนงแห่งจักรพรรดิผู้ไร้ใจแผ่พุ่งออกมา! มันไม่ใช่พลังทำลายทางกายภาพ แต่เป็นอำนาจจิตที่กดข่มทุกสิ่งให้ศิโรราบ!

มือปีศาจสีดำที่พุ่งเข้ามา พลันสลายหายไปเมื่อสัมผัสกับรัศมีสีทองนี้!

"อะไรกัน!?" เจี้ยนเฉินรู้สึกเหมือนถูกค้อนยักษ์ทุบเข้าที่หน้าอก การเคลื่อนไหวของเขาชะงักกึก จิตมารในใจกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวต่อเจตจำนงที่สูงส่งกว่า

"ต่อหน้าข้า... มารร้ายเป็นเพียงฝุ่นผง"

หลิงเซียวกล่าวเสียงเรียบ เขายกกระบี่ขึ้นเหนือหัว แล้วฟาดฟันลงมาตรงๆ!

เปรี้ยง!

ปราณกระบี่สีทองผสานกับเจตจำนงจักรพรรดิ พุ่งแหวกหมอกดำออกเป็นสองฝั่ง พุ่งตรงเข้าใส่เจี้ยนเฉิน!

เจี้ยนเฉินกัดฟัน ยกกระบี่มารขึ้นต้านรับ!

ตูมมมมมมมม!!!

การปะทะกันของสองสุดยอดวิชา... หนึ่งคือมารร้ายที่บ้าคลั่ง อีกหนึ่งคือจักรพรรดิที่เยือกเย็น... ก่อให้เกิดแรงระเบิดที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีมา!

พื้นเวทีหยกขาวที่ลงอักขระป้องกันไว้อย่างดี... ทนรับแรงกดดันไม่ไหวอีกต่อไป!

แครก... ครืนนนนน!

รอยร้าวขนาดใหญ่แล่นไปทั่วพื้นเวที ก่อนที่มันจะระเบิดแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย! เศษหินปลิวว่อนไปทั่วอากาศ ฝุ่นควันคละคลุ้งบดบังทัศนวิสัย

ม่านพลังป้องกันสนามประลองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเกือบจะปริแตก ผู้ชมบนอัฒจันทร์ต่างกรีดร้องและถอยหนีด้วยความหวาดกลัว

เมื่อฝุ่นควันเริ่มจางลง...

หลิงเซียวและเจี้ยนเฉินยังคงยืนหยัดอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของลานประลองที่เละเทะไม่มีชิ้นดี

เจี้ยนเฉินหอบหายใจหนักหน่วง เลือดไหลซึมออกจากมุมปาก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและไม่อยากจะเชื่อ

"เจ้า... เจ้าทำลายวิชามารของข้าได้ยังไง!"

หลิงเซียวสะบัดกระบี่ ชี้ปลายไปที่หน้าของอีกฝ่าย

"ข้าบอกแล้ว... เจ้ามันก็แค่มารกระจอก"