ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

หลังจากที่ชิงหลงแยกทางกับเจ้ากรมเมืองก็เดินดูสิ่งของต่างๆที่ร้านค้าเล็กๆข้างทางเดิน ซ้ายที ขวาที แต่ก็ยังไม่เจอของที่ถูกใจเลยซักนิด จนเดินมาถึงร้านเสื้อผ้าก็เลยแวะเข้าไปดู ก่อนจะเห็นพนักงานเดินมาหาด้วยรอยยิ้ม"เด็กน้อยเจ้าอยากได้ชุดแบบไหนบอกพี่สาวได้นะ หรือจะสั่งตัดก็ได้"ชิงหลงกวาดตามองดูชุดหลากหลายที่แขวนให้ได้เลือกชม ชิงหลงยอมรับว่าชุดเหล่านี้ทำมาจากผ้าไหมชั้นดี ต่างจากร้านเสื้อผ้าที่อยู่เมืองหมอกนภาอย่างมาก ชุดที่ชิงหลงสวมใส่อยู่ก็ทำมาจากผ้าฝ้ายธรรมดา เวลาสวมใส่ก็จะออกแข็งๆนิดหน่อย ไม่เหมือนกับชุดที่ทำจากผ้าไหม ที่ทั้งนุ่มและลื่นเวลาสวมใส่ ชิงหลงจึงอยากจะซื้อไปฝากพ่อแม่และตัวของเขาเอง "เอ่อ..ท่านช่วยหยิบชุดสีดำที่อยู่ตรงนั้นมาให้ข้าหน่อยได้ไหม "พนักงานมองไปชุดสีดำที่ชิงหลงชี้ไป ก็เดินไปหยิบมาให้ ชิงหลงจับพลิกดูไปมาก็ตัดสินใจเอาชุดนี้ ก่อนจะถามว่า"มีห้องให้เปลี่ยนชุดรึเปล่าพี่สาว""มีแน่นอน ตามพี่สาวมาทางนี้เลย"เมื่อเดินมาถึงพนักงานก็ออกมารอข้างนอก เพื่อให้ชิงหลงเปลี่ยนชุด ชิงหลงถอดชุดเก่าของเขาออกแล้วสวมใส่ชุดใหม่สีดำไม่มีลาย ชิงหลงรู้สึกได้เลยว่ามันสบายกว่าชุดที่ใส่ก่อนหน้านี้มาก เมื่อชิงหลงเดินออกมาก็มองไปที่พนักงานก่อนจะของชุดแบบนี้อีกแต่เป็นสีขาวไม่มีลาย อีก1ชุด และก็ได้เลือกชุดสำหรับ พ่อ 2 ชุด แม่ 2 ชุด และซื้อฝากทุกคนที่เป็นครอบครัวของเขา ชุดเด็ก 6 ชุด ชาย4ชุด หญิง 6 ชุด เมื่อพนักงานคิดยอดรวมทั้งหมดก็ 580 เหรียญทอง ชิงหลงจึงหยิบเงินออกมาจากแหวนมิติ 580 เหรียญทอง แล้วยื่นส่งให้พนักงานไป แล้วเก็บชุดทั้งหมดใส่ลงไปในแหวน ก่อนจะเดินออกจากร้านเสื้อผ้าไป แต่ก็หันกลับไปถามว่า"พี่สาวข้ากำลังหาโรงเตี๊ยมชมจันทร์อยู่ ไม่ทราบว่ามันไปทางไหนหรอ" "อ๋อ เจ้าเดินตรงไป พอถึงซอยหน้าก็ให้เลี้ยวขวาจากนั้นก็เดินตรงไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็เจอเองล่ะ""ขอบคุณมาก พี่สาว"เมื่อรู้แล้วชิงหลงก็มุ่งหน้าเดินอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาถึงหน้าโรงเตี๊ยมชมจันทร์ ที่มีขนาดใหญ่กว่าโรงเตี๊ยมใบหลิวเกือบ 3 เท่า เป็นโรงเตี๊ยมรูปทรงแปดเหลี่ยม มีทั้งหมด6ชั้น ชิงหลงก้าวเดินเข้าไปก็จะพบว่า ชั้นแรกมีไว้สำหรับนั่งกินอาหาร ตั้งแต่ชั้นที่ 2 ไปจนถึงชั้นที่ 4 จะเป็นห้องพักสำหรับเช่า ชั้นที่ 5และ6จะเป็นห้องพิเศษ เอาไว้จัดงานฉลองและบุคคลสำคัญ รู้สึกว่า คนจะเยอะเกินไปรึเปล่าเนี้ย จะมีโต๊ะว่างให้ข้ารึเปล่าก็ไม่รู้ ชิงหลงกวาดสายตามองไปทั่ว ก็พบกับโต๊ะว่างที่ด้านในสุด จึงเดินไปที่โต๊ะว่างทันที "เฮ้อ...ในที่สุดข้าก็จะได้กินอาหารอร่อยๆซะที" เมื่อนั่งลงก็มีพนักงานเดินมาหา ชิงหลงแทบไม่ต้องเรียกเลย พนักงานต้อนรับของโรงเตี๊ยมนี้ถูกฝึกมาให้คอยสอดส่องดูแลลูกค้าเป็นอย่างดี ซึ่งทำให้ชิงหลงพอใจเป็นอย่างมาก"จะสั่งอาหารอะไรดีเจ้าค่ะ คุณชายน้อย""ขออาหารขึ้นชื่อของโรงเตี๊ยมนี้ 4 อย่าง กับน้ำชา ก็พอแล้วพี่สาว""ถ้าอย่างนั้นรอซักครู่"แสดงว่าคืนนี้เราต้องเช่าห้องนอนที่นี่สินะ กินเสร็จค่อยว่ากันอีกที ไม่นานอาหารก็มาถึง แต่ละอย่างล้วนน่ากินทั้งนั้น ชิงหลงไม่รอช้าเริ่มชิมทีละอย่างบนโต๊ะทันที ความสุขที่ได้กินอาหารอร่อยแบบนี้ช่างวิเศษจริงๆ อาหารเริ่มลดไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็หมดลง ชิงหลงหยิบกาน้ำชารินใส่จอกแล้วจิบชาอย่างช้าๆก่อนจะยกมือขึ้น พนักนักงานเห็นก็รีบเดินมาหา ค่าอาหารทั้งหมดเท่าไหร่พี่สาว150 เหรียญทอง คุณชายน้อยข้าอยากเช่าห้องสำหรับ1คืน เท่าไหร่หรอ พี่สาว1 เหรียญทอง ชิงหลงหยิบเงินออกมา 155 เหรียญทอง ยื่นให้พนักงานไป ส่วนห้องพักจะอยู่ที่ชั้น2 เดินตามมาทางนี้เลย เมื่อเดินขึ้นมาพนักงานก็พาเดินเลี้ยวไปทางขวาเล็กน้อยก่อนจะหยุดยืนที่หน้าห้อง พร้อมกับยื่นป้ายเลขห้องพักให้ชิงหลงเก็บเอาไว้ "พี่สาวไปทำงานต่อเถอะ ถ้ามีอะไรข้าจะลงไปเรียกเอง""ถ้าอย่างนั้นเชิญพักผ่อนตามสบาย เจ้าค่ะ"แอ๊ดด!! ชิงหลงเปิดประตูห้องเข้าไปก็มีโต๊ะ เก้าอี้สำหรับนั่งพักดื่มชา เตียงนอนขนาดใหญ่มีผ้าห่มพับไว้ที่ปลายเตียง"ที่พักก็จองไว้แล้ว ไปเดินเที่ยวย่อยอาหารซักหน่อยดีกว่า" ชิงหลงเดินลงมาจากห้อง ก่อนจะรีบเดินออกจากโรงเตี๊ยมชมจันทร์ไป เมื่อออกมาแล้วก็เดินตามถนนไปเรื่อยๆ ก็มาหยุดอยู่ที่ร้านมันเผาข้างทางมีเด็กน้อยฝาแฝดกำลังช่วยกันเผามันในเตาหินจนหน้าตามอมแมมไปหมด ชิงหลงเห็นก็ขำ อิอิ!! แล้วก็พูดว่า "ใบหน้าพวกเจ้าเปื้อนไปหมดแล้วนะ" จากนั้นเด็กน้อยทั้ง 2 ก็หันมามองหน้ากัน ก่อนจะหัวเราะออกมา ฮ่าๆฮ่าๆ แล้วยกมือขึ้นชี้หน้ากันไปมาด้วยความน่ารักสดใส ก่อนจะหันมาจ้องชิงหลงแล้วเอ่ยว่า"พี่ชายไม่ซื้อมันเผาหน่อยหรอ กินเวลาร้อนๆอร่อยมากเลยล่ะ""งั้นพี่ชายซื้อมันเผา 3 หัว ราคาเท่าไหร่หรอ""30 เหรียญทองแดง เจ้าค่ะ พี่สาวพี่ชายคนนั้นซื้อมันเผา 3 หัว ท่านช่วยห่อใส่กระดาษให้ที่""จ้าๆเดี๋ยวพี่สาวจะห่อให้นะ""ได้แล้วจ้า มันเผาร้อนๆ 30 เหรียญทองแดง"ชิงหลงหยิบเงินออกมา 1 เหรียญทอง ยื่นส่งไปให้พี่สาวเด็กฝาแฝดทั้ง 2 จู่ๆชิงหลงก็ถูกผลักอย่างแรงจนล้มลง เหรียญทองหลุดมือตกลงไปที่พื้น แกร๊งๆ!! "เห็นคุณชายข้ามายังไม่หลีกไปอีก อยากตายรึไง เจ้าขยะ"ชิงหลงหันไปมองต้นเสียงนั้นทันที ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วจ้องหน้ากลับไปด้วยสายตาเย็นชา "จ้องหน้าทำไม ยังไม่หลีกทางไปอีก""อยู่ก็มาว่าข้าขยะ มันไม่เกินไปหน่อยหรอ""ไร้พลังปราณอย่างเจ้า ถ้าไม่เรียกขยะแล้วจะเรียกอะไร จริงไหม""คำก็ขยะ2คำก็ขยะ พวกเจ้าอยากลองเป็นขยะดูซัดครั้งไหม ข้าจะสงเคราะห์ให้" ชิงหลงเริ่มหมดความอดทนแล้วกล่าวว่า"ข้าว่าเจ้าอย่าทำให้ข้าโมโหดีกว่านะ ขณะที่ข้ายังใจเย็นอยู่""อุบ! ฮ่าๆ ฮ่าๆ เจ้าได้ยินอย่างที่ข้าได้ยินรึเปล่า มันบอกว่าอย่าทำให้มันโกรธ ฮ่าๆ ฮ่าๆ" "ถ้าทำให้เจ้าโกรธแล้วมันจะเป็นยังไง อย่างนั้นรึ" คุณชายกล่าวอย่างดูถูกชิงหลงออกมา"ไม่ต้องถึงมือคุณชายหรอก ขอรับ แค่พวกข้าเดินผ่านมันก็ตายแล้ว" "ข้าก็ไม่อยากจะทำหรอกนะ แต่ในเมื่อพวกเจ้าไม่ฟัง ข้าก็จะทำให้พวกเจ้าทั้งหมดเป็นขยะไร้ค่าไปตลอดชีวิตของพวกเจ้าก็แล้วกัน"ชิงหลงเดินตรงไปยังกลุ่มคนเหล่านั้นก่อนจะใช้เวทย์ตรึงวิญญาณทำให้ทั้งหมดขยับไม่ได้ ก่อนจะใช้เวทย์หอกน้ำแข็ง พุ่งทะลุท้องของคนทั้ง 5 ไป ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก! อ๊ากกก!!! เสียงร้องโหยหวนเจ็บปวดทรมาน นอนดิ้นไปมา ร้องโอดโอย น่าสมเพช "เจ้า...!! กล้าทำลายการบ่มเพาะพลังของข้า เจ้าไม่รู้รึไงว่าพ่อข้าเป็นแม่ทัพทิศใต้ ถ้าท่านพ่อข้ารู้ เจ้าตายแน่!!" "ข้าพึ่งมาเมืองหลวงจะไปรู้จักได้ยังไง คิดว่าชื่อเสียงบิดาเจ้าข้าจะกลัวรึไง ต่อให้มาทั้งกองทัพทิศใต้ข้าจะถล่มให้ราบเป็นหน้ากองเลยคอยดู"เมื่อได้ยินทุกคนก็เงียบกริบไม่คิดว่าจะมีเด็กน้อยคนหนึ่งจะกล้าท้าสู้ทั้งกองทัพ แต่จากน้ำเสียงที่กล่าวออกมานั้นไม่ได้ล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย เด็กน้อยนี่เป็นใครกัน มองดูเหมือนจะไม่มีพิษภัย แต่กับซ่อนความหน้ากลัวเอาไว้ "เจ้าอย่ามาทำปากเก่งไปหน่อยเลย เจ้าคนเดียวจะไปสู้ทั้งกองทัพได้ยังไง โกหกชัดๆ" "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ข้าเนี้ยนะโกหก เมื่อกี้ข้าแค่ยืนเฉยๆพวกเจ้าก็ลงไปนอนดิ้นกับพื้น ยังคิดว่าข้าปากเก่งอย่างนั้นรึ? แต่ละตัว ในสมองมีแต่กล้าเนื้อรึยังไง""เจ้าว่าพวกข้าโง่อย่างนั้นรึ""พวกเจ้าอยากรับก็รับไปสิ" "เจ้า..!!" "ข้าไม่อยากคุยกับขยะไร้ค่าอย่างพวกเจ้าแล้ว รีบไสหัวไปซะ ถ้าเกิดข้าเปลี่ยนใจขึ้นมาพวกเจ้าอาจจะตายก็ได้"หลังจากได้ยิน พวกเข้าก็พยายามลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก จ้องมองหน้าชิงหลงด้วยความโกรธแค้น ชิงชัง ที่ทำให้พวกเขากลายเป็นคนธรรมดาที่ไม่สามารถฝึกบ่มเพาะพลังปราณได้ "ฝากไว้ก่อนเถอะ ความแค้นครั้งนี้ข้าจะมาเอาคืน เจ้ารอได้เลย""เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ ค่อยมาขู่ข้า !!"ทั้ง 5 เดินกระโผลกกระเผลกไปตามถนน พร้อมกับช่วยกันประคองคุณชายของตนเองเดินกลับตระกูล

สุดท้ายก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้ ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไร แต่เรื่องกับมาหา หรือว่า..ข้าจะดวงซวยจริงๆ ชิงหลงบ่นพึมพำกับตัวเอง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 22 อย่าทำให้ข้าโมโห

นิยายแนะนำ

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 22 อย่าทำให้ข้าโมโห

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้