ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 513 : ปะทะสวรรค์ต้นกำเนิด : ตราประทับแห่งการล้างบาง

เสียงชีพจรที่ดังก้องประดุจระฆังสวรรค์ สะท้อนกึกก้องไปทั่วห้วงลึกไร้กฎเกณฑ์ มันมิใช่คลื่นเสียงที่เดินทางผ่านอากาศ ทว่ามันคือ 'คลื่นสัจธรรม' ที่แผ่ซ่านเข้ามากดทับเจตจำนงของสิ่งมีชีวิตทุกดวงโดยตรง

อาเจียที่เพิ่งสถาปนาแกนสมดุลวัฏจักรสำเร็จ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ รอยร้าวบนผิวหนังที่เคยสมานตัว พลันปริแตกออกอีกครั้ง เลือดสีแดงคล้ำทะลักออกมา ไม่ใช่เพราะปฏิกิริยาสะท้อนกลับ ทว่าเพราะ 'แรงต้าน' จากเจ้าของบ้านที่แท้จริง!

"มดปลวก... บังอาจรบกวนการหลับใหลของข้า..."

เสียงนั้นไร้ซึ่งความเกรี้ยวกราด ไร้ซึ่งความยินดียินร้าย มันราบเรียบ ว่างเปล่า ทว่าแฝงด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจตั้งคำถาม มันคือเสียงของ 'เจตจำนงสวรรค์ต้นกำเนิด' ผู้ค้ำยันพหุจักรวาลมาตั้งแต่อสงไขยแรก!

วูบ!

ความมืดมิดในห้วงลึก พลันถูกฉีกกระชากออก เผยให้เห็น 'ดวงตาสีขาวบริสุทธิ์' ขนาดมหึมา ที่ไม่มีตาดำ ไม่มีเส้นเลือด มีเพียงแสงสว่างที่เยือกเย็นจนแสบตา ดวงตานั้นมิได้มองผ่านมิติ แต่มันมองทะลุเข้าไปถึงแก่นแท้ของวิญญาณ

ทันทีที่ดวงตาคู่ตกจ้องมองมาที่อาเจีย พู่กันแห่งเจตจำนงในมือของเขาก็ส่งเสียงร้องลั่น! อู๋และองค์หญิงน้อยถูกบีบคั้นจนต้องมุดกลับเข้าไปหลบในด้ามพู่กัน

[กฎเกณฑ์ที่แปลกปลอม... ละเมิดสมดุลดั้งเดิม... พิพากษา: ลบเลือน]

ไม่มีการยกหอก ไม่มีการชี้หน้า ทันทีที่เจตจำนงสวรรค์ต้นกำเนิดประทับคำพิพากษา มิติรอบตัวอาเจียก็พลัน 'สลายตัว' กลายเป็นความว่างเปล่าแบบเดียวกับที่นิ้วมือสวรรค์เคยทำ ทว่าครั้งนี้ ขอบเขตของมันกว้างใหญ่ครอบคลุมทั้งห้วงลึก!

"ข้าเพิ่งสร้างแกนสมดุล... ท่านก็คิดจะทำลายมันงั้นหรือ!" อาเจียกัดฟันกรอด เค้นพลังปราณและเจตจำนงเฮือกสุดท้าย!

ชายหนุ่มตวัดพู่กันนิรันดร์ปฐมกาล ขีดเขียนอักขระ 'ต้านทาน' (抗) และ 'ตั้งมั่น' (峙) ลงบนแกนสมดุลวัฏจักรที่ทำจากกระดาษสูญตา!

"จารึกรังสรรค์... รากฐานหมื่นอักขระ ค้ำยันอนันตกาล!"

อักขระทั้งสองตัวส่องแสงวาบ ผสานเข้ากับแกนสมดุล แกนกระดาษสูญตาขยายตัวขึ้นประดุจเสาค้ำฟ้า สั่นพ้องกับเจตจำนงของความวิบัติที่ถูกแปรรูป ปลดปล่อยคลื่นพลังงานสีเทาประกายรุ้ง ออกไปปะทะกับกระแสการลบเลือนของสวรรค์ต้นกำเนิด!

เปรี้ยงงงงง!

การปะทะกันของ 'การลบเลือน' และ 'การรังสรรค์' ระดับสูงสุดของพหุจักรวาล ก่อให้เกิดคลื่นกระแทกที่แม้แต่ดวงตาสีขาวบริสุทธิ์ยังต้องกะพริบ!

แกนสมดุลวัฏจักรที่เพิ่งสร้างขึ้น สั่นไหวอย่างรุนแรง ทว่ามันมิได้แตกสลาย เพราะมันถูกค้ำยันด้วยความยุ่งเหยิงของความวิบัติ ซึ่งเป็นพลังงานที่เจตจำนงสวรรค์ไม่อาจคำนวณและลบเลือนได้ในพริบตา!

"มันยันไว้ได้!" เฟิงอวี้หรานที่อยู่นอกกำแพงอนธการ สัมผัสได้ถึงแรงกระแทกที่สะท้อนออกมา

"ทว่าร่างกายของอาเจีย... ทนรับแรงสะท้อนระดับนั้นไม่ไหวแน่!" มู่เฉินกำไม้เท้าแน่น นัยน์ตาฝ้าฟางฉายแววความเจ็บปวด เมื่อเห็นว่าศิษย์รักต้องแบกรับภาระที่ยิ่งใหญ่เกินกว่ามนุษย์จะรับไหว

ภายในห้วงลึก อาเจียกระอักเลือดคำโต ร่างกายของเขากำลังปริแตกประดุจเครื่องเคลือบที่ถูกทุบ แม้แกนสมดุลจะต้านทานการลบเลือนไว้ได้ ทว่าแรงบีบคั้นจากสวรรค์ต้นกำเนิดนั้น กำลังแทรกซึมเข้ามากัดกินวิญญาณของเขา!

[ดื้อรั้น... ขัดขืนการชำระล้าง... เพิ่มระดับการพิพากษา]

ดวงตาสีขาวบริสุทธิ์ เปล่งแสงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง! คราวนี้ มันมิได้ส่งกระแสการลบเลือน ทว่ามันปล่อย 'โซ่ตรวนแห่งสัจธรรม' นับล้านเส้น พุ่งทะลวงเข้ามารัดพันแกนสมดุล และพุ่งตรงมาเพื่อจะรัดร่างของอาเจีย!

โซ่เหล่านี้แตกต่างจากโซ่ที่พันธนาการไป่จื่อ มันมิใช่โซ่แห่งการกีดกัน ทว่ามันคือ 'โซ่แห่งการหลอมรวม' หากถูกมันรัด อาเจียจะถูกกลืนกินและกลายเป็นส่วนหนึ่งของเจตจำนงสวรรค์ สูญเสียตัวตนไปชั่วนิรันดร์!

"จะให้ข้ากลายเป็นหุ่นเชิดของท่านงั้นหรือ... ฝันไปเถิด!"

อาเจียรวบรวมเจตจำนงที่แกร่งกล้าที่สุดในชีวิต ชายหนุ่มมิได้ใช้พู่กันปัดป้อง ทว่าเขาใช้ 'พู่กันแห่งเจตจำนง' แทงเข้าใส่กึ่งกลางหน้าอกของตนเอง!

"ฉึก!"

"อาเจีย!" เสียงกรีดร้องของหลินซิงเสวี่ยและสหายดังก้องมาจากหลังกำแพง

อาเจียมิได้ฆ่าตัวตาย ทว่าเขากำลังใช้พู่กัน ดึงเอา 'สายเลือดแห่งราชัน' ของตนเองออกมา! เลือดสีแดงคล้ำที่แฝงด้วยเจตจำนงแห่งความเป็นอิสระ อาบชุ่มปลายพู่กันจนกลายเป็นสีชาด!

"วิถีแห่งอักขระ... มิใช่การหนี ทว่าคือการเผชิญหน้า!"

ชายหนุ่มกระชากพู่กันออกจากอก ตวัดขีดเขียนอักขระ 'เอกราช' (独) ขนาดยักษ์! อักขระสีเลือดพุ่งทะยานเข้าปะทะกับโซ่ตรวนสัจธรรมนับล้านเส้น! เลือดแห่งราชัน ปะทะกับ เจตจำนงแห่งสวรรค์!

ซ่า! ซ่า! ซ่า!

โซ่ตรวนสัจธรรมที่สัมผัสกับอักขระสีเลือด พลันเกิดอาการ 'รวน' ! กฎเกณฑ์อันสมบูรณ์แบบของสวรรค์ ถูกเจตจำนงแห่งความอิสระของอาเจีย แทรกแซงและบิดเบือน โซ่หลายแสนเส้นแตกสลายกลายเป็นแสงสีขาวร่วงหล่นลงมา

[แทรกแซงกฎเกณฑ์... ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต...]

ดวงตาสีขาวบริสุทธิ์ชะงักไปชั่วครู่ ระบบสวรรค์ต้นกำเนิดต้องประมวลผลการต่อต้านที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์

ทว่า การชะงักเพียงเสี้ยวลมหายใจนั้น คือสิ่งที่อาเจียรอคอย!

"ตอนนี้แหละ!" อาเจียหันหลังกลับ พุ่งทะยานพ้นกำแพงอนธการ กลับออกมายังลานประหารสีเงิน!

"ถุงเงิน! เปิดค่ายกลมิติสูงสุด! เราต้องหนีออกจากดินแดนสวรรค์เบื้องบนเดี๋ยวนี้!" อาเจียตวาดก้อง ร่างกายของเขาทรุดฮวบลงบนดาดฟ้าเรือที่แตกหัก

"รับคำสั่ง!" เจ้าถุงเงินไม่รอช้า เขาอ้าปากกว้าง กลืนร่างของทุกคนรวมถึงซากมหานาวาเข้าไปในมิติเอกภพอีกครั้ง ก่อนจะเค้นพลังมิติบรรพกาล พุ่งทะลวงหนีลงไปยัง 'รอยแยกมิติ' ที่เชื่อมต่อกับจักรวาลชั้นล่าง!

ทว่า... สวรรค์ต้นกำเนิด ย่อมไม่ยอมให้บั๊กของระบบหนีไปได้ง่ายดาย

[เป้าหมายหลบหนี... ประทับตราการล้างบาง]

ดวงตาสีขาวบริสุทธิ์ สาดแสงสีขาวเส้นสุดท้าย พุ่งทะลวงกำแพงอนธการ และพุ่งตามลงมาในรอยแยกมิติด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการรับรู้!

แสงสีขาวนั้น มิได้โจมตีทำลายมิติของเจ้าถุงเงิน ทว่ามันพุ่งทะลุเข้ามา และ 'ประทับ' ลงบนแผ่นหลังของอาเจียอย่างแม่นยำ!

ฉ่าาาาา!

"อ๊ากกกก!"

อาเจียกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดที่ลึกล้ำยิ่งกว่าวิญญาณฉีกขาด! แสงสีขาวนั้นหลอมละลายเนื้อหนัง และสลัก 'ลวดลายสวรรค์พิฆาต' ลงบนแผ่นหลังของเขา! ตราประทับนี้มิได้ทำร้ายให้ตายในทันที ทว่ามันคือ 'เครื่องหมายบอกพิกัด' !

"มัน... มันประทับตราใส่เจ้า!" มู่เฉินเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "นี่คือตราล้างบางสวรรค์! ตราบใดที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ เจตจำนงสวรรค์ต้นกำเนิด จะรับรู้ตำแหน่งของเจ้าเสมอ และมันจะส่งหายนะทุกรูปแบบในจักรวาล ให้มาไล่ล่าเจ้า!"

เจ้าถุงเงินทะลวงมิติสำเร็จ พาร่างของทุกคนกลับมาปรากฏตัว ณ ขอบสุดของจักรวาลชั้นใน สถานที่ที่พวกเขาเคยทิ้งยอดเขาหมึกบรรพกาลไว้

อาเจียนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นศิลา เหงื่อเย็นและเลือดไหลอาบแผ่นหลัง ตราประทับสีขาวบริสุทธิ์ยังคงส่องประกายเยือกเย็น

"มันต้องการให้ข้า... กลายเป็นศัตรูของทั้งจักรวาล..." อาเจียเค้นเสียงหัวเราะอย่างขมขื่น ทว่านัยน์ตาสูญตายังคงไม่ยอมจำนน "หากดวงดาวใดเข้าใกล้ข้า... สวรรค์ก็จะทำลายดาวดวงนั้น... มันต้องการบีบให้ข้าโดดเดี่ยว... และตายอย่างสิ้นหวัง"

"พวกเราจะไม่ทิ้งเจ้า!" เฟิงอวี้หรานตวาดลั่น เปลวเพลิงสีทองลุกโชน "ต่อให้ต้องสู้กับทั้งหมื่นภพ พวกเราก็จะสู้เคียงข้างเจ้า!"

"ถูกต้อง... วิถีแห่งอักขระ จะไม่ยอมคุกเข่าให้สวรรค์ที่ขี้ขลาด" ฉินมู่หลางกระชับกระบี่แน่น

อาเจียค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น โดยมีซิงเสวี่ยและปิงอวิ๋นช่วยประคอง ชายหนุ่มทอดสายตามองข้ามทะเลดาราอันกว้างใหญ่

"สวรรค์ต้นกำเนิด... เจ้าคิดว่าตราประทับนี้ จะทำให้ข้าหวาดกลัวงั้นหรือ" อาเจียรำพึงเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในใจของมิตรสหาย "เมื่อเจ้าบีบให้ข้าเป็นศัตรูกับจักรวาล... ข้าก็จะขอ 'เขียน' จักรวาลนี้ขึ้นมาใหม่ ด้วยพู่กันของข้าเอง!"

ราชันหมื่นอักขระ รอดชีวิตจากการปะทะกับเจตจำนงสูงสุด ทว่าการต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น เมื่อบัดนี้ เขาได้กลายเป็นเป้าหมายการกวาดล้างของสวรรค์ และทุกดวงดาวในจักรวาลชั้นล่าง กำลังจะแปรเปลี่ยนเป็นศัตรูของเขา! บททดสอบแห่งความโดดเดี่ยวและมิตรภาพที่แท้จริง กำลังรอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า!