ดวงตาของจวินหลิงหยางชุนมองอันซูเฟยทานลูกพลับอย่างเอร็ดอร่อยด้วยสีหน้ามีความสุข รอยยิ้มเล็กๆ แต้มอยู่บนใบหน้าน่ารักของเขา เขากับเสด็จพ่อลอบส่งสายตาหากัน ก่อนจะพยักหน้ายิ้มๆ
ความปรารถนาของเขาหวังว่าในสักวันหนึ่ง อันซูเฟยผู้มีจิตใจที่แสนงดงามคนนี้จะสามารถก้าวผ่านาแที่ฝังลึกในใจของตัวเองไปได้โดยเร็ว
ก่อนที่เขากับเสด็จพ่อจะเดินออกจากตำหนัก ร่างเล็กสังเกตเห็นแววตาแห่งความเหงาของอันซูเฟย เขาจึงตัดสินใจเดินกลับไปหาอีกฝ่าย มือน้อยใจกล้าเอื้อมกุมมือบางของอันซุเฟยมากุมไว้แล้วให้คำสัญญาว่าจะมาหาอีกฝ่ายบ่อยๆ องค์ชายน้อยไม่คิดว่าอันซูเฟยจะตอบสนองคำพูดของเขาด้วยการรวบร่างของเขาเข้าไปกอดอย่างแแ่
ดวงตาคู่สวยของเขาเบิกกว้างและมองไปยังเสด็จพ่ออย่างทำตัวไม่ถูก เขารู้สึกขัดเขินที่ถูกพระชายาคนนี้ััอย่างใกล้ชิด มือไม้ผอมเก้กังก่อนจะกอดตอบอันซูเฟยที่ซบใบหน้างามลงกับไหล่เล็กของเขา
หลังผ่านไปชั่วครู่ เขาก็เห็นอันซูเฟยเงยใบหน้าที่ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาเจียนจะรินไหลจ้องมองมายังเขาด้วยความรักและโหยหา
อันซูเฟยไม่ได้เอ่ยอะไรกับเขาแต่ส่งรอยยิ้มหวานให้พร้อมดันหลังเขาให้กลับไปหาเสด็จพ่อ
จวินหลิงหยางชุนเกาแก้มที่ขึ้นสีแดงเล็กน้อยก่อนประสานมือโค้งตัวลาพระชายาคนงาม มือน้อยของเขาถูกมือใหญ่ของเสด็จพ่อจับจูงออกจากตำหนัก
ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองรึเปล่า แต่บรรยากาศของตำหนักอันซูเฟยดูสดใสมากขึ้นต่างจากตอนที่เขามาถึงอย่างสิ้นเชิง บางที่นี่อาจเป็สัญญาณที่ดีก็เป็ได้
องค์ชายห้านึกเสียดายที่สามวันนี้เขาจะไม่มีเวลาส่วนตัวเพื่อพูดคุยกับเสด็จพ่อเกี่ยวกับการเพาะปลูกเมล็ดของวัตถุดิบระดับห้า เขายกนิ้วนับสิ่งต้องทำในใจ คืนนี้ไปนอนค้างที่ตำหนักของพี่ใหญ่ ส่วนวันพรุ่งนี้นอนค้างที่ตำหนักของพี่รอง และวันถัดไปนอนค้างที่ตำหนักของพี่สาม
หลังจากนั้นเขาถึงจะได้กลับไปนอนยังตำหนักของเสด็จพ่อเช่นเดิม แต่ขนาดพึ่งห่างจากอ้อมกอดของเสด็จพ่อเพียงวันเดียว เขาก็คิดถึงยามที่เสด็จพ่อนอนกอดเขาและเข้านอนไปด้วยกันเสียแล้ว
ดูเหมือนเขาจะกลายเป็ลูกแหง่ติดพ่อแบบที่รักษาไม่ได้แล้วล่ะ
มื้อเย็นวันนี้หัวข้อที่ทุกคนพูดถึงไม่หยุดเลยคงไม่พ้นรสชาติของลูกพลับที่แสนอร่อยที่ได้ลิ้มลองในวันนี้ที่ตราตรึงและประทับใจทุกคนมากที่สุด พี่สี่ถึงกับบอกว่าพรุ่งนี้จะรีบตั้งใจจัดการงานของตัวเองเพื่อตั้งตารอการไปเก็บลูกพลับ
เขาที่นั่งฟังได้แต่ภาวนาขอให้พรุ่งนี้มีสมุนไพริญญาระดับหนึ่งที่เขาต้องเก็บมีมากหน่อย เพื่อที่จะได้นำมาแบ่งแลกเปลี่ยนเป็วัตถุดิบระดับห้า ส่วนที่เหลือก็ให้ระบบนำไปเพาะปลูกที่มิติส่วนตัว
ในส่วนของเมล็ดจากลูกพลับวัตถุดิบระดับห้าของวันที่ต่างแยกย้ายไปตามตำหนักต่างๆ ระบบกระซิบบอกเขาว่าได้นำเมล็ดกลับมาเก็บไว้ที่มิติส่วนตัวของเขาเรียบร้อยแล้ว และรอให้เขาเป็คนจัดการในส่วนที่เหลือซึ่งต้องปรึกษาวางแผนเื่นี้กับเสด็จพ่ออีกที
ตำหนักของพี่ใหญ่นั้นโอ่อ่าและกว้างกว่าตำหนักของพี่สี่เล็กน้อย โทนสีของสิ่งตกแต่งอยู่ในโทนเข้มแตกต่างจากพี่สี่อยู่มาก และแน่นอนว่าจวินหลิงหยางชุนไม่สามารถรอดพ้นจากการถูกพี่ชายจับแช่น้ำและช่วยอาบน้ำสระผมราวกับตุ๊กตาของเล่น
แก้มนุ่มของเขาถูกจุมพิตย้ำๆ ด้วยความมันเขี้ยวและเอ็นดูที่มากล้นของพี่ชายจนเขาต้องย่นจมูกใส่ พี่ชายจึงได้ยอมวางมือ และกิจกรรมในคืนนี้ระหว่างเขากับพี่ใหญ่เป็เื่การค้นหาตัวตนของพี่ใหญ่ในยามเด็ก รวมถึงข้อคิดและคำสอนมากมายที่เสด็จพ่อได้กล่าวกับพี่ใหญ่ถูกนำมาถ่ายทอดต่อให้เขา
บาง่เขาก็เอ่ยถามถึงภาระหน้าที่ของพี่ใหญ่ที่ต้องรับผิดชอบในฐานะขององค์รัชทายาท พี่ใหญ่ก็เต็มใจเล่าให้เขาฟังอย่างไม่ปิดบัง เื่ความกดดันและปัญหาที่เจอในตอนแรก ไม่ว่าจะมาจากตัวงาน หรือมาจากคนร่วมงานที่เป็ขุนนางมากาุโ เขาฟังทุกอย่างที่พี่ใหญ่เล่าอย่างตั้งใจและบันทึกรายละเอียดเ่าั้ไว้ในใจ
เพราะนี่คือประสบการณ์จริงที่แสนล้ำค่าจากพี่ใหญ่ที่เขาได้มีโอกาสได้ฟังแบบวีไอพีสุดๆ แถมยังได้เก้าอี้พิเศษเป็ตักกว้างขององค์รัชทายาทแห่งหลานหลิงอีกด้วย จะมีใครมีสิทธิพิเศษเท่าเขาอีกบ้าง
ในคืนนี้เขาไม่ได้เป็คนส่งพี่ชายเข้านอนเหมือนเมื่อวานที่พี่สี่ชิงหลับไปเสียก่อน พี่ใหญ่ดับโคมไฟ ห่มผ้าให้เขาที่นอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอด หลังคำกล่าวราตรีสวัสดิ์ของพวกเรา เปลือกตาของทั้งคู่ก็ค่อยๆ ปิดลงพร้อมกับเข้าสู่ห้วงนิทราแห่งความสุขไปพร้อมๆ กัน
'ระบบ ทำไมวันนี้ลูกพลับบนต้นดูเยอะกว่าเมื่อวานล่ะ'
จวินหลิงหยางชุนถามระบบอย่างสงสัย เพราะเมื่อวานนี้เก็บกันไปเกือบร้อยผล ลูกพลับจึงดูร่อยหรอมาก แต่วันนี้เมื่อเขามาถึงต้นพลับในอุทยานหลวงอีกครั้งกลับพบว่าลูกพลับลูกโตมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
[นี่เป็ลูกพลับวัตถุดิบระดับต่ำที่เก็บไว้ในมิติส่วนตัวของนายท่านเมื่อวาน ระบบนำมันกลับมาหมุนเวียนใหม่อีกครั้งขอรับ แต่นายท่านไม่ต้องกังวลว่าใครจะสังเกตเห็นความผิดปกตินี้ ระบบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ไม่มีใครสงสัยแน่นอนขอรับ]
'นายยังเป็ระบบที่ยอดเยี่ยมเสมอเลย' เขาชื่นมชมระบบอย่างใจจริงอีกครั้ง ระบบที่์มอบหมายให้มาดูแลเขาแม้บางครั้งจะเหมือนกวนกันไปหน่อย แต่อีกฝ่ายมักจัดการทุกอย่างนำหน้าเขาอย่างรอบคอบอยู่เสมอและยังเป็ที่ปรึกษาที่ดีมากๆ อีกด้วย
[ระบบน้อมรับคำชมจากนายท่านขอรับ]
วันนี้การเก็บลูกพลับเป็ไปอย่างคึกคัก ร่างเล็กขององค์ชายห้าหัวหมุนเล็กน้อย เพราะต้องรีบเด็ดลูกพลับสมุนไพริญญาระดับหนึ่งทั้ง 10 ลูกให้ไวกว่าพี่สามและพี่สี่ หลังระบบเก็บสมุนไพริญญาระดับหนึ่งเข้ามิติส่วนตัวครบแล้ว เขาก็ขอตัวออกไปนั่งพักกับเสด็จพ่อที่ศาลาแทน ปล่อยให้พี่ชายทั้งสี่คนสนุกกับการแข่งขันว่าใครจะเก็บลูกพลับได้มากกว่ากัน เพราะหน้าที่ของเขาที่เหลือคือแลกเปลี่ยนสมุนไพริญญาระดับหนึ่งให้เป็วัตถุดิบระดับห้าให้เพียงพอเท่านั้น
เขาไปนั่งสบายๆ กินลูกพลับแสนอร่อยกับเสด็จพ่อดีกว่า
ในศาลานอกจากจะมีเสด็จพ่อกับเขาแล้ว ยังมีนางกำนัลกับขันทีส่วนตัวของเสด็จพ่อกับองค์ชายทุกคนอยู่ด้วยและมีทหารองครักษ์คอยเดินตรวจตราอยู่รอบๆ เขาเลยยังหาโอกาสพูดคุยเื่สำคัญกับเสด็จพ่อไม่ได้ จึงได้แต่ปล่อยเวลาไปกับการนั่งกินนอนกินแทน
ตอนนี้ลูกพลับกลายเป็ของโปรดของเขาไปแล้วเพราะรสชาติแสนอร่อยของมันสามารถช่วยดับรสขมของยาที่เขายังต้องดื่มเป็ประจำหลังอาหารทุกมื้อได้ชะงัดนัก เรียกได้ว่าภารกิจลูกพลับเข้ามาได้ทันเวลาและสามารถช่วยชีวิตเขาไว้ได้ ก่อนที่เขาจะอ้วกยาออกมากลางโต๊ะอาหาร
เขาเคยแอบเนียนทำทีเป็ไม่ดื่มยา แต่ก็เหมือนทุกสายตาคอยจับจ้องอยู่เสมอ แผนการนี้จึงไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง... เขาเลยได้แต่กล้ำกลืนกินมันเข้าไป
ระบบบอกเอาไว้ว่าหากเขาสามารถแลกเปลี่ยนสมุนไพรสำหรับทำตัวยาด้วยวัตถุดิบระดับสูง เขาจะมีความสุขกับรสชาติของมันมากขึ้น ร่างเล็กจึงจดเอาไว้ว่าเขาต้องไปเยือนที่สำนักหมอหลวงสักครั้งหนึ่งให้ได้ เพื่อให้ระบบแอบเปลี่ยนสมุนไพรวัตถุดิบระดับต่ำพวกนั้นเป็วัตถุดิบระดับสูงขึ้น
ถึงแม้ว่าจะไม่มีสรรพคุณในการรักษาแต่อย่างน้อยก็ขอให้มีรสชาติที่ดีเพื่อความสุขในการดื่มยาของเขาก็พอ
ผลของการเก็บเกี่ยวลูกพลับในวันนี้เขาสูญเสียลูกพลับสมุนไพริญญาระดับหนึ่งในการแลกเปลี่ยนเป็ลูกพลับวัตถุดิบระดับห้าไป 2 ลูก อีก 8 ลูกที่เหลือก็ให้ระบบนำไปสุ่มปลูกที่มิติส่วนตัว
เนื่องจากลูกพลับที่ได้มาในวันนี้ค่อนข้างเยอะ พวกเขาจึงกินมากขึ้นและส่งผลให้ความอยากอาหารในมื้อเย็นลดลงไปมาก เขาทานข้าวได้เพียงครึ่งชามก็อิ่มเสียแล้ว ส่วนคนอื่นๆ จำนวนชามข้าวที่ทานก็ลดลงเหลือเพียงสองชามเท่านั้น
องค์ชายห้าที่มีท้องป่องเนื่องจากด้านในเต็มไปด้วยลูกพลับเกินครึ่ง ถูกพี่รองอุ้มกลับตำหนักด้วยสภาพเหมือนลูกแมวอิ่มนมและผล็อยหลับไปตลอดทาง มารู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองกำลังถูกพี่รองช่วยอาบน้ำให้อยู่เขาถึงได้ตื่นขึ้นมาเต็มตา
พี่รองเป็คนหนึ่งที่เขาชื่นชมเื่ความรอบรู้ของอีกฝ่ายมาก เพราะมักจะมีตำราต่างๆ พกติดตัวอยู่เสมอ แม้กระทั่งในห้องนอนเองก็ด้วย พี่รองบอกเขาว่าชอบการอ่านเพราะมันทำให้ได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ กว้างมากขึ้น รวมถึงได้ฝึกวิเคราะห์มุมมองของผู้เขียนหนังสือเล่มต่างๆ
ประเภทตำราที่พี่รองอ่านเองก็หลากหลาย มีแม้กระทั่งตำรายุทธศาสตร์ในการรบ การวางผังเมือง งานด้านโยธา หรือแม้กระทั่งการแพทย์และการเกษตรเองก็ด้วย
เขาถึงกับยกนิ้วโป้งชื่นชมพี่รองคนนี้ในใจเลยทีเดียว แน่นอนว่าต้องเอ่ยชื่นชมพี่รองให้เ้าตัวได้ฟังเช่นกัน
"พี่รองของน้องเก่งมากๆ เลย น้องจะเรียนรู้จากพี่รอง จะได้เก่งและฉลาดแบบพี่รองบ้าง"
"เสี่ยวชุนของพี่ก็เก่งเหมือนกัน พี่เชื่อว่าในอนาคต หากน้องได้รู้ว่าความชอบของตัวเองคือสิ่งใด น้องก็จะทุ่มเทให้มันและกลายเป็ผู้เชี่ยวชาญในด้านนั้นแน่นอน "
"แต่ตอนนี้น้องยังไม่รู้เลยว่าน้องชอบอะไร"
"เสี่ยวชุนไม่ต้องเร่งรีบ น้องยังมีเวลาอีกมาก หรือจะใช้เวลาเรียนรู้สิ่งต่างๆ ตลอดชีวิตเลยก็ยังได้ ไม่ว่าอย่างไรพวกพี่และเสด็จพ่อก็พร้อมสนับสนุนน้องเสมออยู่แล้ว"
องค์ชายน้อยทำหน้ายู่ทันที พวกท่านจะสปอยล์ข้ามากเกินไปไม่ได้นะ เดี๋ยวข้าก็นิสัยเสียกันพอดี
"ในอนาคตน้องต้องกลายเป็องค์ชายที่เอาแต่ใจตัวเองเป็แน่ ถ้าพวกท่านยังให้ท้ายกันแบบนี้"
จวินหลิงจ้าวเหยียนหัวเราะเสียงดังทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่น้องชายผู้แสนน่ารักพูด
ร่างสูงรวบน้องชายเข้ามากอดรัดพร้อมฟัดแก้มเนียนกับหอมหัวเ้าตัวเล็กจนอีกฝ่ายต้องดิ้นหนี
"เด็กดีอย่างเสี่ยวชุนจะเป็องค์ชายเอาแต่ใจได้อย่างไรกัน ทั่วแคว้นนี้ไม่มีใครดีไปกว่าน้องของพี่อีกแล้ว"
"น้องไม่ใช่เด็กดีขนาดนั้นสักหน่อย" เสียงเล็กบ่นอุบอิบอย่างขัดเขินกับคำชมเกินจริงของผู้เป็พี่
"ถ้าน้องไม่เชื่อ พรุ่งนี้น้องลองถามทุกคนดูสิ" ก้านนิ้วยาวขององค์ชายรองจิ้มลงบนจมูกอมชมพูของน้องชายที่ตอนนี้มุดอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างน่าเอ็นดู
ยิ่งเห็นน้องชายมองมาทางเขาด้วยดวงตาใสๆ ที่ลอบกลอกตามองบนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอีกครั้ง
เ้าตัวน้อยคงรู้ดีว่าถ้าถามออกไปคำตอบที่ได้คงไม่ต่างจากที่เขาพูดเมื่อครู่
"เอาล่ะ ดึกแล้ว เราเข้านอนกันดีกว่า"
"ราตรีสวัสดิ์ขอรับพี่รอง"
"ราตรีสวัสดิ์เสี่ยวชุน"
ร่างเล็กขององค์ชายน้อยซบลงบนต้นแขนแข็งแรงของพี่ชาย ััหนักๆ บนหัวทำให้เขารู้ว่าถูกหอมหัวเป็ครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวันอีกแล้ว
ดวงตาคู่โตหลับพริ้มลง เขาได้ยินเสียงเสียดสีของเนื้อผ้าเล็กน้อยเมื่อพี่ชายกระชับอ้อมกอดมากขึ้น ลมหายใจของเขาค่อยๆ สม่ำเสมอช้าๆ เมื่อเข้าสู่โลกแห่งความฝัน
Talk : เสี่ยวชุนเป็เด็กดีที่สุดแล้วลูก ใครเห็นต่างขออนุญาตกำหมัด
7K
