ผมเดินวนเวียนไปรอบๆ ตัวไอ้เอกกับคุณจินในห้องพักของโรงแรมด้วยความโมโหกรุ่นๆ อยู่ในอก ทั้งลูกน้องผมทั้งคนของนายต่างฝ่ายต่างก็หน้าบึ้งพอๆ
"ว่างกันมากหรือไง"ผมถามเสียงเข้ม
"ก็นายเอกไม่ยอมปล่อยให้ผมไป"
"ก็ลูกพี่สั่งให้ดูคุณหนูจิน"สองเสียงที่ตอบไม่เหมือนกันผมให้ผมต้องยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเอง
"ดี ดีมากพูดอะไรไม่ฟังกันเลยใช่ไหมขยันหาเื่ให้กูกันจัง"ผมตวาดลั่นคุณจินหลับตาปี๋เพราะเสียงตวาด ไอ้เอกก้มหน้านิ่ง
"มันยังไงกันห๋า บอกอะไรไม่ฟังกันแล้วใช่ไหมคำสั่งไม่เป็คำสั่ง"ผมเดินไปหยุดตรงหน้าคนหน้าขาวที่ก้มหน้าลง
"คุณต้องถูกลงโทษ"ผมบอกดุๆ
"แต่ว่าผมห่วงจัสและก็คุณด้วย"
"ฟังนะจินอวี้ ผมไม่สนว่าเมื่อก่อนคุณจะเป็ใครแต่ตอนนี้วินาทีนี้คุณเป็คนของผมเป็ลูกน้องผมถ้าคุณคิดจะปฏิเสธก็พูดออกมาเดี๋ยวนี้ผมจะส่งคุณกลับ เพราะผมผมไม่สนใจหรอกนะว่าพ่อคุณหรือตัวคุณจะใหญ่มาจากไหนแต่ถ้าผมสั่งคือต้องฟังเข้าใจหรือเปล่า"ผมตวาดใส่หน้า
"ส่วนมึงนะไอ้เอกในเมื่อคำสั่งกูไม่มีผล มึงก็ไม่สมควรอยู่อีกต่อไป"ผมชักปืนออกจากเอวด้านหลังขึ้นจ่อหน้าไอ้เอกที่ยืนหน้าซีดแต่ไม่ยอมหลบสายตาของผมกฏต้องเป็กฏเสมอมันกล้าทำร้ายคนของนายผมก็ต้องลงโทษทั้งที่รู้ว่ามันไม่ผิด แต่ถ้าไม่เขียนเสือให้วัวแบบคุณจินกลัวต่อไปถ้าเกิดเื่อะไรที่ร้ายแรงกว่านี้เขาก็จะไม่ยอมฟังผมอีก
"ผมรู้ครับลูกพี่"ไอ้เอกบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและยอมรับบทลงโทษ
"คุณจะทำอะไรน่ะ"
"ทำในสิ่งที่ต้องทำ"
"จะบ้าไปแล้วหรือไงธง ผมผิดเองอย่าทำเอกเลยผมขอโทษ"คุณจินหน้าเสียพยายามดึงแขนผมที่กำลังเล็งหน้าไอ้เอกอยู่ผมใช้มือข้างที่ว่างกวาดตัวคุณจินออกไปให้พ้นตัว
"ยังกล้าขัดคำสั่งอีกหรือไง"ผมหันไปทำตาดุ หน้าขาวๆ นั่นเริ่มมีแววตาแข็งขึง
"ถ้าจะทำก็ทำผมด้วยผมผิดเหมือนกัน"
"แน่นนอนคุณเจอแน่ แต่มันคนละโทษกัน"ผมแสยะยิ้ม
"คุณมันบ้าธงนั่นลูกน้องคุณนะ"
"อ่อรู้เหมือนกันหรือว่าเอกมันคือลูกน้องผม แล้วคุณไม่รักพวกพ้องของตัวเองหรือไงถึงปล่อยให้มันต้องถูกลงโทษ"
"ก็ผมบอกคุณแล้วไงว่าผมเป็ห่วงพวกคุณ"
"หึ!! ฟังเอาไว้จินอวี้ กฏของที่นี่คือไม่ขัดคำสั่ง รักพวกพ้องพี่น้องของตัวเองไม่ทำให้เขาเดือดร้อนและไม่มีใครสามารถเปิดปากเอาความลับไปจากพวกเราได้ทั้งนั้น"
"ผมขอโทษคุณอย่าลงโทษเอกเลยถ้าจะทำผมต้องรับโทษด้วย"
"ออกไป"ผมสั่งสั้นๆ
"ไม่!! "
"บอกให้ออกไป๊"คราวนี้ผมตวาดสุดเสียงแต่คนดื้อก็คือคนดื้อแหละครับพอผมเห็นคุณจินขัดขืนผมก็เดินถอยหลังสบตากับไอ้เอก มันก็รู้ดีครับสัญณาญที่ผมส่งให้คืออะไรผมขึ้นลกปืนแล้วเหนี่ยวไกทันทีไอ้เอกทรุดตัวลงกับพื้นไม่ร้องซักแอะเดียวไหล่ของมันชุ่มไปด้วยเื
"เอก..เอกกก ธงคุณมันบ้าๆ ที่สุดเลย"คุณจินผวาเข้าไปประคองไอ้เอกที่ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าหน้าซีดมืออีกข้างของมันจับไหล่ตัวเองที่าเ็เอาไว้
"มันขัดคำสั่งก็ต้องโดนแบบนี้"ผมยักไหล่เก็บปืนกลับไปเหน็บไว้ที่เอวเหมือนเดิม
"บ้าที่สุดเลย"คุณจินขยับตัวประคองไอ้เอกให้ลุกขึ้นยืนผมมองสองคนที่คอยช่วยเหลือกันเงียบๆ
"กลับไปที่ห้องมึงเดี๋ยวกูตามไป"ผมยิงแล้วก็ต้องไปทำแผลให้มันหวังว่าบทเรียนคราวนี้จะทำให้คุณจินหายรั้นลงได้บ้าง พวกเราต้องทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดครับไม่อย่างนั้นเวลาเกิดเื่ขึ้นมาจะคุมกันไม่อยู่ สาเหตุที่ผมยิงไอ้เอกคือ้าให้คุณจินรับรู้ว่าถ้าเขาไม่ฟังคำสั่งคนที่คุ้มครองเขานั่นแหละจะต้องเดือดร้อนไปด้วย ผมรู้ว่าเขาเป็คนใจอ่อนแต่ถ้าคิดจะทำงานแบบนี้ความใจอ่อนจะเป็อันตรายกับตัวเขาเอง
"ไม่ต้องเลยนะยิงคนอื่นแล้วยังจะไปรังควานเขาอีกหรือไง"คุณจินเสียงเขียวใส่ผมถอนใจเบาๆ ดูเหมือนว่าจะได้ผลนะครับ แต่ได้ผลมากไปหน่อย
"กลับไปที่ห้องตัวเองจินอวี้นี่คือคำสั่ง"ผมบอกเสียงเรียบท่าทีแข็งขืนของเขาอ่อนลงเมื่อได้ยินน้ำเสียงเรียบๆ ของผม
"กลับไปเถอะครับคุณหนูจินเดี๋ยวลูกพี่โกรธเอาอีกหรอก"ไอ้เอกมันคงเห็นว่าคู่อริของมันยอมคืนดีด้วยแล้ว
"แต่นายาเ็เพราะผมนะ"
"ไม่เป็ไรครับลูกพี่ยิงะุทะลุไม่ฝังในหรอกแค่นี้เองผมสบายมาก"พอได้ยินแบบนั้นผมเลยกระแอมเบาๆ
"เอ่อผมขอตัวละกัน"ไอ้เอกบอกยิ้มๆ พอพ้นห้องไปคุณจินก็หันมาใช้สาวตาเกรี้ยวกราดใส่ผมทันที
"คนอะไรใจร้ายใจดำไม่เห็นหรือไงว่าเอกเค้าซื่อสัตย์กับคุณขนาดไหนยังกล้ายิงเขาอีก"
โทษผมได้ยังไง ก็ในเมื่อคุณขัดคำสั่งของผม"ผมเลิกคิ้วถาม
"คนนิสัยไม่ดี"ผมอดยิ้มน้อยๆ ไม่ได้กับใบหน้าบึ้งตึงนั่น คุณจินได้เรียนรู้บทเรียนบทแรกของการอยู่รวมกันในองค์กรที่ตนเองไม่ได้เป็ใหญ่รองจากพ่อของตัวเองบทแรกแล้วสินะ
"ทีหลังจำเอาไว้นะว่าถ้าไม่อยากให้พี่น้องเดือดร้อนคุณต้องเชื่อฟัง"
"รู้แล้วน่า"
"หึ งั้นก็ไปพักผ่อนเถอะ อ่อนายปลอดภัยนะคุณไม่ต้องห่วง"ผมโบกมือให้ออกไปจากห้องคุณจินยิ้มนิดนึงแล้วหมุนตัวจากไปผมเองก็หันไปคว้าอุปกรณ์ทำแผลติดมือไปห้องไอ้เอกมัน
"ไงมึง"
"เจ็บสิครับลูกพี่"มันบอกมือก็ถอดเสื้อตัวเองก้มลงดูแผลที่ไหล่ผมเล็งเอาไว้ให้ยิงผ่านเนื้อไม่ใช่กระดูกะุเลยไม่ฝังใน
"เออขอโทษทีหว่ะไม่ทำแบบนี้จินอวี้คงดื้อไม่ฟังใคร มันจะเกิดอันตรายกับตัวเขาเอง"ผมคาบบุหรี่เอาไว้แล้วเดินมานั่งที่โซฟาใกล้ๆ ไอ้เอกมัน
"ฒากูทำแผลให้"ผมขยับตัวหันข้างเริ่มทำแผลให้มัน
"แม่งพึ่งเคยเห็นลูกพี่ใจดีหว่ะ"
"ดีเหี้ยอะไร"
"ก็ดูแลคุณจินไง"ผมชะงักมือไปครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มทำแผลให้มันใหม่
"ตรงไหนวะคนของนายกูต้องดูแลไม่ถูกหรือไง"
"แต่นายยกสิทธิ์ขาดให้ลูกพี่แล้วนี่"
"แล้วไง"
"เบาๆ ลูกพี่โอยมือหนักชิบ"ไอ้เอกคางอู้เมื่อผมกดสำลีตรงแผลมัน
"เสือกปากหมาไง"
"ไม่ใช่นะพวกลูกน้องคนอื่นมันก็พูดกันลูกพี่ไม่รู้ตัวล่ะสิว่าอ่อนลงเยอะน่ะ"ผมเงยหน้าขึ้นสบตามันแต่ไม่ได้พูดอะไร
"ลูกพี่เคยยอมใครที่ไหนขนาดว่าคนโปรดนายพี่ยังตบไม่เลี้ยงอะคิดดูแต่คุณจินนี่ไม่โดนซักแปะแถมยังใจดีซื้อของให้อีก"
"กูไม่ได้ซื้อให้เดี๋ยวกูไปเบิกนาย"
"ใช่เหรอครับ ผมว่านะลูกพี่ต้องชอบคุณจินแน่ๆ โอ๊ยๆ ลูกพี่ตบลงมาได้เจ็บนะโว้ย"ไอ้เอกแหกปากเสียงดังเพราะผมตบกระบาลมันเต็มแรง
"ปากดีนะมึงสู่รู้มากไปแล้ว"
"ก็จริงนี่ ลูกพี่ไม่รู้ตัวเองแต่คนอื่นเห็นนะพวกมันยังคุยๆ กันเลยว่าถ้าอยากให้ลูกพี่ใจดีต้องเอาคุณจินมาล่อ"
"ไอ้พวกเวร"ผมด่าขำๆ
"กูไม่ได้ชอบผู้ชาย"ผมบอกมันเสียงเรียบ
"โหหัวโบราณดูคิงส์สิแล้วนายเราอีกนั่งน่ะชอบผู้ชายที่ไหนแต่พอเจอคนที่ใช่ก็ไม่เกี่ยงหรอก ขืนลูกพี่ช้าคนอื่นจะคว้าไปแดกก่อนนะครับ"ไอ้เอกบอกขำๆ กลับมา
"ก็ไปดีเสียอีกกูจะได้โล่งๆ "
"ให้จริงเหอะไม่ใช่พอเขาจะไปจริงๆ ก็หึงโหดไปฆ่าคนที่มาคว้าคุณจินไปเองล่ะ"
"ไร้สาระชิบหาย เอาเสร็จแล้วแดกยาแล้วนอนวันนี้เหนื่อยมาเยอะแล้วพรุ่งนี้แต่เช้านะมึง"ผมลุกขึ้นสั่งมันแล้วเดินกลับห้องตัวเอง ผมอาบน้ำจัดแจงอะไรเรียบร้อยก็เดินไปที่ระเบียงสูบบุหรี่มองไปตรงวิวสวยสุดลูกหูลูกตา โรงแรมที่เ้านายจะสร้างไม่ได้ทำเพื่อฟอกเงินหรืออะไรหรอกครับพวกเราตั้งใจจะทำธุรกิจสีขาวครับลูกน้องจะได้มีงานการทำที่ถูกต้องลูกเมียพวกมันจะได้ไม่ต้องลำบาก นายผมเป็แบบนี้แหละครับลูกน้องถึงได้จงรักภักดี ผมก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่กระพริบถี่ๆ แล้วถอนใจ
"หนิง ว่ายังไง"ผมกดรับสาย
//พี่ธงลูกไม่สบายค่ะ//ผมขยับตัวยืนดีๆ ทันที
"ทำไมปล่อยให้ลูกไม่สบาย"ผมถามเสียงดุ
//หนูดาวิ่งออกไปตากฝนหนิงห้ามแล้วไม่ฟัง//หนิงทำเสียงสะอื้นผ่านโทรศัพท์ผมกัดฟันแน่น
"ห้ามไม่ฟังหรือไม่อยู่ห้ามกันแน่ พี่บอกกี่ครั้งแล้วถ้าคิดจะออกไปร่านก็ให้เอาน้องดามาอยู่กับพี่"
//หึถ้าให้ลูกไปพี่ก็ทิ้งฉันน่ะสิ//
"เป็แม่ที่เลวมากถ้าคิดจะเอาลูกมาต่อรองแบบนี้ต่อไปเธอจะไม่ได้เจอฉันอีก"
//ก็ดีงั้นพี่ก็คงไม่ได้เจอลูกเหมือนกัน//
"คนแบบเธอไม่สมควรจะเป็แม่น้องดาจริงๆ ให้ตายสิ เดี๋ยวฉันจะให้คนไปดูเอาลูกไปหาหมอเพราะตอนนี้ทำงานอยู่คงไปหาไม่ได้ อ่อบอกเอาไว้ก่อนนะถ้าฉันรู้ว่าเธอไม่อยู่ดูแลลูกละก็ เป็ศพในอ่าวไทยแน่"ผมกัดฟันพูดก่อนจะตัดสายทันที
"คุณปราณไปดูลูกผมที"
//น้องดาเป็อะไรครับ//คุณกันฐ์คือคนที่ผมข้างมาส่วนตัวครับมันไม่รู้เื่ว่าผมทำงานอะไรนอกเหนือจากเปิดบริษัทขนส่งเล็กๆ ผมให้มันทำหน้าที่เลขาส่วนตัวคอยเอาเอกสารมาให้ผมตรวจและคอยดูแลเื่ลูกผมด้วยเวลาหนิงเขาติดต่อมา
"ไม่สบายคุณรีบพาไปโรงพยาบาลก่อนเถอะตอนนี้ผมติดงานสำคัญไปยังไม่ได้ หาพยาบาลไปเฝ้าด้วยนะครับผมไม่ไว้ใจหนิง"
//ครับผมตอนนี้มีเอกสาร้าให้คุณมาเซ็นอนุมัติอยู่สี่ห้ารายการ//
"อีกสองวันผมกลับไปยังไงก็ฝากด้วยนะครับหากมีอะไรด่วนก็โทรมาได้ตลอดเวลาขอบคุณครับ"ผมตัดสายทันทีที่สั่งงานเสร็จ นิ้วมือเคาะโทรศัพท์ช้าๆ อย่างใช้ความคิด หนิงเป็สาวไซด์ไลน์ที่ผมเอามาแก้เหงาวันนั้นผมเมามากแต่ผมมั่นใจว่าตัวเองไม่มีทางพลาดเื่ป้องกันแน่ๆ พอผ่านมาได้สองเดือนหนิงก็ติดต่อมาว่าท้องกับผม ตอนแรกผมแทบจะฆ่าหนิงทิ้งด้วยซ้ำเพราะรู้นิสัยตัวเองว่าป้องกันตัวเองดีแค่ไหนแต่เพราะความเมาบวกกับ่เวลาที่พอดีกันทำให้ผมลังเลอยู่บ้าง กระทั่งหนิงบอกว่าจะเอาเด็กในท้องออกเพราะทำมาหากินไม่ได้ผมเลยตัดสินใจรับเด็กในท้องเป็ลูก หนิงไม่ใช่คนที่รักเด็กนักกว่าจะผ่านจุดนั้นมาได้ผมท้องปลอบทั้งขู่หลายครั้งที่หนิงแอบไปกินเหล้าเมากับเพื่อนจนผมต้องให้ลูกน้องไปพาตัวกลับมาทุลักทุเลน่าดูกว่าจะคลอดน้องดาออกมาได้ ผมต้องจัดคนไปเฝ้าพอไม่ได้ออกไปเที่ยวกับเพื่อนหนิงก็ทำร้ายด้วยการทุบท้องตัวเองหลายครั้งเหมือนกันที่ผมตั้งใจว่าช่างเถอะในเมื่อแม่เด็กยังไม่รักแล้วเด็กเกิดมาจะทำยังไง จนวันหนึ่งที่ผมต้องรีบกลับไปดูหนิงเพราะลูกน้องโทรมาแจ้งว่าหนิงอาละวาดหนักมากน้องดาเกือบแท้งอยู่ในท้องแม่ได้แค่เจ็ดเดือนเท่านั้นหนิงโมโหที่ผมไม่ยอมให้หนิงออกไปหาเพื่อนเลยประชดด้วยการทุบท้องตัวเองไม่หยุดแล้วยังกินยาห่าอะไรไม่รู้โชคยังดีที่เด็กในท้องไม่เป็อะไรมากน้องดาเองก็คงไม่อยากอยู่กับแม่เท่าไหร่ถึงดิ้นรนออกมาจากท้องไวขึ้น ผมไปยืนเฝ้าหน้าห้องคลอดจนพยาบาลอุ้มเอาห่อผ้าสีชมพูมายื่นให้ผม ครั้งแรกที่เห็นหน้ากลมยู่ยี่หลับตาปี๋ร้องไม่ลืมหูลืมตาผมก็หลงรักใบหน้านั้นเข้าเต็มเปาตอนนี้น้องดาอายุครบสามขวบผมต้องจ้างหนิงให้แสดงความเป็แม่เดือนหนึ่งหลายหมื่น แสงไฟหน้าจอกระพริบขึ้นอีกครั้ง
"ครับ"
//น้องดาปลอดภัยแล้วครับโชคยังดีที่ไม่เป็ปอดบวม//
"ขอบคุณมากครับแล้วหนิงล่ะ"
//เธอขอออกไปอาบน้ำครับให้ผมดูแลน้องดาก่อน//ผมฟังคำตอบแล้วถอนหายใจรู้ทันทีว่าหนิงคงไม่กลับมาเฝ้าลูกแน่
"ขอบคุณมากนะคุณกันฐ์ เดี๋ยวผมจะให้คนของผมไปดูแลน้องดาแทนนะครับคุณจะได้ทำงานอย่างอื่นได้เค้าชื่อโมกข์ครับ"ผมบอกแล้ววางสายโทรไปหาไอ้โมกข์ทันทีมันดูเป็ผู้เป็คนหน่อยไม่หน้าโหดเหมือนลูกน้องคนอื่นและน้องดาก็เคยรู้จัก
"ไอ้โมกข์มึงไปดูน้องดาให้กูทีไม่ต้องพูดอะไรเยอะทั้งนั้นมีอะไรด่วนก็โทรหากูได้เลย"
//ครับลูกพี่//เสร็จจากเื่น้องดาผมก็ต้องกลับมานั่งอ่านรายละเอียดของโรงแรมที่กำลังก่อสร้างผู้รับเหมาโกงและผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นกำลังไม่พอใจเพราะเรามาแย่งฐานลูกค้าจากเขา ผมถอนหายใจอีกรอบเหนื่อยแต่ไม่รู็จะหนีออกไปยังไง ผมรักนายและพี่น้องมากเกินกว่าจะถอยหลังกลับไปได้อีกแล้ว
"ครับ"ผมตอบรับเสียงเคาะประตูห้องแล้วเดินไปเปิดประตูคุณจินทำหน้าหมองยืนอยู่ ผมขยับตัวให้เข้ามาด้านในรู้ครับว่าเขาเข้ามาทำไม
"ไปนอนก่อนเถอะขอผมสะสางงานก่อน"
"ขอบคุณครับ"ผมพยักหน้าแล้วกลับไปนั่งที่โตณะเพื่อดูงานผ่านไปกว่าชั่วโมงผมถึงขยับบิดตัวไปมาแก้เมื่อยเดินเข้าไปในห้องนอน ร่างขาวที่นอนขดตัวเหมือนเด็กทารกนั่นทำให้ผมอดยิ้มไม่ได้พอเข้าไปจนชิดเตียงผมก็เห็นคราบน้ำตาบนแก้มใสมือหนาเกลี่ยหยดน้ำตาที่ค้างอยู่บนแก้มเบาๆ
"อือ"
"หนาวหรือครับ"ผมกระซิบถามเบาๆ
"เปล่าครับ"เ้าตัวตอบกลับมาทั้งที่ยังหลับตาผมทรุดตัวลงนั่งข้างๆ โน้มตัวลงไปแตะเบาๆ ที่ปากอวบอิ่มคุณจินลืมตาทันทีที่ผมสมัผัส
"ธง"
"จูบหน่อยสิ"ผมบอกชิดปากเ้าตัวก็ไม่ขัดขืนผมออกแรงบดปากใช้ลิ้นดันริมฝีปากสวยให้เผยอออกส่งลิ้นร้อนๆ เข้าไปกวาดต้อนลิ้นเล็กไปมาคุณจินใช้สองมือขึ้นโอบรอบคอผมปล่อยให้รสจูบซาบซ่านตราตรึงเข้าไปในใจช้าๆ เสียงครางหวานทำให้ผมเพิ่มแรงมากขึ้นไปอีกสองมือหนาสอดเข้าไปในเสื้อลูบไล้หนาอกขาวไปมา ผมขยับตัวเองเลื่อนไปทาบทับร่างบางเอาไว้คุณจินเองก็ตอบรับด้วยการยกขาขั้นตั้งฉากกับที่นอนปล่อยให้ผมบดเบียดกลางกาย
"ทำไม? "พอรู้ว่าเริ่มหายใจไม่ออกผมก็ถอนจูบคุณจินจึงถามด้วยแววตาสงสัย ผมไม่มีคำตอบให้แต่ก้มหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมลิ้นร้อนแตะตรงจุดแอ่งชีพจรที่เต้นรัวจนรู้สึก ลากผ่านลำคอลงมาช้าๆ จนถึงรอยแยกของกระดุมเสื้อผมดูดแรงๆ จนคุณจินเผลอร้องออกมาเพราะเจ็บแปล๊บๆ
"อื้อ"
"หึ"ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งสายตาเหลือบมองท่อนกลางตัวที่เริ่มตั้งลำขึ้นของคุณจิน
"อยากหรือเปล่า"
"เอ่อ..."
"ให้ช่วยไหม"ผมถามหน้าเฉย
"ไม่ต้องเดี๋ยวมันก็หาย"
"หึหึ ดื้อเหมือนกันนะคุณน่ะ"ผมหัวเราะน้อยๆ มือหนาเอื้อมไปแตะเบาๆ ผ่านเนื้อผ้า
"เฮ้!! เอามือออกไปเลยนะ"ผมยกไหล่ออกแรงกดอีกหน่อยให้แท่งนั่นรับรู้ถึงไอร้อนจากมือ
"หวงด้วยหรือ นึกว่าอยากให้ผมช่วยเอาน้ำออกให้"
"ผมช่วยตัวเองได้"คุณจินหน้าแดงปัดมือผมออก
"ผู้ชายด้วยกันไม่เห็นจะแปลกตรงไหน"
"คุณก็ทำของคุณเองสิ"คุณจินมองกลางเป้าของผมที่โด่งออกมาจนดันกางเกงชัดเจน
"ผมอยากให้คุณทำได้หรือเปล่าล่ะ"ผมบอกยิ้มๆ
"ไม่ล่ะคุณหาสาวๆ มาช่วยเถอะ"คุณจินส่ายหน้าผมหัวเราะอีกครั้ง แปลกนะครับกับคุณจินผมไม่จำเป็ต้องปิดบังท่าทีอะไรทั้งนั้นความหนักหน่วงในอกเริ่มเบาบางจนผมรู้สึก
"คุณจะเข้าห้องน้ำก่อนหรือให้ผมเข้าก่อน"
"คุณไปเถอะผมดีขึ้นแล้ว"คุณจินหน้าแดงมากกว่าเดิมผมขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงแล้วดิ่งเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย มโนภาพถึงจูบหวานๆ เร้าใจไม่น้อย กว่าผมจะออกมาจากห้องน้ำก็นานโขผมนุ่งผ้าเช็ดตัวเกาะสะโพกมาหยุดที่เตียงอีกครั้งก่อนจะล้มตัวลงนอนทั้ังแบบนั้น ร่างเล็กพลิกตัวกลับมาหาแล้วซุกเข้าที่อกผมยิ้มน้อยๆ แล้วหลับตาทั้งที่คุณจินยังซุกอยู่ในอ้อมแขน
89
