เส้นทางเจ้าสำราญ

ตอนที่ 33 – ลับคมมีดใต้แสงจันทร์ (ช่วงอายุ: 12 ปี, ปลายฤดูร้อน ก่อนเข้าสู่ต้นใบไม้ร่วง)

หลังจากค่ำคืนแห่งความอบอุ่นผ่านพ้น หลี่เหวินตื่นเช้ากว่าปกติ เขาเดินไปยังลำธารท้ายหมู่บ้านพร้อมดาบไม้ในมือ แม้จะดูเหมือนการฝึกเล่นของเด็กทั่วไป แต่ทุกจังหวะกลับนิ่งลึกและแม่นยำอย่างน่าประหลาด

เสียงน้ำไหลเบา ๆ คลอไปกับเสียงฝีเท้าของอีกคนที่กำลังเข้ามาใกล้

“เจ้ารู้หรือไม่ ข้าเห็นเจ้าเดินออกจากหมู่บ้านทุกคืนสามวันติดแล้ว”

เสียงทุ้มของพี่ชาย หลี่จื้อ ดังขึ้น

หลี่เหวินไม่ได้หันกลับแต่ยิ้มบาง ๆ “พี่ชาย หากวันหนึ่งข้าต้องเผชิญศัตรูที่ใหญ่กว่านี้ ข้าก็ไม่อาจพาเจ้า แม่ หรือน้องซือไปได้ทุกหนแห่ง”

หลี่จื้อเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดอย่างหนักแน่น “ข้าไม่ใช่ผู้กล้าเช่นพ่อ หรือฉลาดเช่นเจ้า... แต่หากเจ้าล้มลง ข้าจะยืนแทนเจ้าในบ้านหลังนี้”

คำพูดนั้นเหมือนค้อนที่ตีลงกลางใจหลี่เหวิน เขาหันไปสบตากับพี่ชายที่ยืนนิ่งสงบ มืดหยาบกร้านแต่มั่นคง เขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนยื่นดาบไม้ให้

“ลองฝึกท่าใหม่ที่ข้าคิดขึ้นดู พี่อาจชอบ”

...

ค่ำวันเดียวกัน ชาวบ้านรวมตัวกันอีกครั้งเพื่อเคลียร์เส้นทางน้ำที่ตื้นเขินเพราะฝนช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง กิจกรรมแบบนี้กลายเป็นทั้งงาน และความสนุกไปในตัว

“เจ้าทำหน้าเหมือนผู้เฒ่าในร่างเด็กอีกแล้วนะเหวินเอ๋อร์!” แม่เขาพูดพร้อมตักข้าวปั้นป้อนเข้าปากลูกชายอย่างไม่ทันตั้งตัว

“แม่! ข้าโตแล้วนะ!”

“แต่เจ้าก็ยังชอบกลิ่นน้ำมันงาเหมือนตอนสามขวบไม่มีผิด” ไป๋ซือพูดเสริม พลางแย่งขนมไปอีกชิ้น

ในระหว่างนั้น ชายชราคนหนึ่งชื่อ ‘ลุงเถียน’ ที่เคยเป็นนักเดินทางในอดีต เดินมาเล่าเรื่องเกี่ยวกับตำนานวิชาของ ‘ปรมาจารย์ดาบเงาจันทร์’ ให้เด็ก ๆ ฟัง หลี่เหวินเองก็ตั้งใจฟังเช่นกัน

“เขาเคยฟาดสายลมด้วยคมดาบจนหมอกสลายไปทั้งแนวเขา…”

“นั่นมันจริงหรือเรื่องแต่ง?” เด็กหญิงคนหนึ่งถาม

ลุงเถียนหัวเราะ “บางเรื่องไม่ได้อยู่ที่มันจริงหรือไม่ แต่อยู่ที่ว่าเจ้ากล้าพอจะฝันถึงมันหรือเปล่า”

หลี่เหวินยิ้มให้คำพูดนั้นอย่างมีความหมาย เขาหันไปมองฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสี

‘ข้าจะฝึกฝนจนข้าไม่ต้องกลัวฝันของตนเอง’

...

คืนนั้น เขาออกมาที่ลำธารอีกครั้ง จุดเทียนไว้ข้างหิน แล้วลับดาบไม้ด้วยแผ่นหินหยาบที่เก็บไว้จากป่าลึก ข้างกายมีสมุดบันทึกที่เขาวาดกระบวนท่าใหม่ด้วยลายมือของตนเอง

เสียงใบไม้ไหวเป็นจังหวะ เสียงปราณไหลผ่านฝ่ามือ กระบวนท่าที่ 27 ‘สว่านเมฆาทะลวงเงา’ ถูกเขารวมเข้ากับท่าของพ่อและพื้นฐานจากพัดที่ใช้ประจำ

ดวงจันทร์ลอยเด่นบนท้องฟ้า แสงสีเงินทอดเงาลงบนตัวเด็กชายวัย 12 ปีที่กำลังลับคมในความเงียบ พร้อมสายตาแน่วแน่ยิ่งกว่าผู้ใหญ่หลายคนในยุทธภพ