เวลาประมาณ 2 ทุ่มกว่า ๆ ณ ร้านเหล้าแห่งหนึ่งย่านหลังมหา'ลัย
พลอยใสได้นั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของโต๊ะที่ดูเงียบสงบ เธอดูบรรยากาศในร้านเต็มไปด้วยเสียงเฮฮาจากผู้คน และเสียงดนตรีที่สนุกสนาน ยิ่งทำให้เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคนเหล่านี้ถึงได้มีความสุข แต่ตัวเองกลับรู้สึกไม่มีความสุขเลย ทำไมถึงต้องมีคนคอยปกป้องอยู่ตลอด และชีวิตของตัวเอง้าอะไรกันแน่ เธอคิดแบบนั้นก็ยกแก้วที่เต็มไปด้วยเหล้าขึ้นมาดื่มจนหมด แล้วก็รินต่อ ทำแบบนี้ไปจนหมดกลม
ตัดมาที่เรนนี่ที่กำลังเซ็ตอุปกรณ์เหมือนทุกที เธอมองไปรอบ ๆ ร้านเพื่อัับรรยากาศในร้าน ดูผู้คนที่กำลังนั่งรอเธอร้องเพลงอยู่ ในใจของเธอก็รู้สึกดีเป็อย่างมาก ทว่าระหว่างที่กำลังมองผู้คนอยู่นั้นก็ไปสะดุดกับผู้หญิงผมสีขาวสวมชุดนักศึกษาทับด้วยเสื้อคลุมแจ็คเก็ตลวดลาย Street สีดำ กำลังนั่งดื่มเหล้าไม่หยุดและมีผู้หญิงกำลังจะเดินเข้ามาหาพลอยใส เรนนี่เห็นแบบนั้นจึงปล่อยสิ่งที่ทำอยู่ตรงหน้าแล้วเดินเข้าไปที่โต๊ะพลอยใสทันที
ขณะที่พลอยใสกำลังดื่มเหล้าอยู่ก็มีคนเดินเข้ามา เป็ผู้หญิงสองคน หน้าตาน่ารักแต่งตัวดูมีฐานะ
“เธอ ๆ เราขอนั่งด้วยได้ไหม?”
พลอยใสเงยหน้าขึ้นมา สีหน้าที่นิ่งเฉยของเธอทำให้ผู้หญิงสองคนนั้นรีบหันหลังกลับแล้วเดินหนีไป เธอจึงก้มหน้าลงดื่มเหล้าไปอีกครั้ง ทว่าเรนนี่ก็เดินเข้ามาหาพลอยใส
“พลอย”
พลอยใสเงยหน้าขึ้นไปอีกรอบก็เห็นว่าเป็เรนนี่จึงเอ่ยพูดขึ้นมา
“อ้าว…เรนนี่”
“ทำไมมานั่งคนเดียว แล้วโรสกับอลิซล่ะ?”
“ไม่รู้ นั่งก่อนสิ”
หลังจากที่พูดจบ เรนนี่ก็ทักแชตไปหาฟ้าทันที
(ข้อความ) เรนนี่ : “ฟ้า มาร้านเหล้าด่วน”
ผ่านไปไม่กี่นาทีก็อ่านแล้วตอบกลับมา
(ข้อความ) ฟ้า : “ทำไม? กูกำลังตามหาพลอยอยู่”
(ข้อความ) เรนนี่ : “พลอยอยู่ร้านเหล้าที่กูร้องเพลงอยู่”
ทันทีที่พิมพ์ข้อความสุดท้ายไปฟ้าอ่านแต่ไม่ตอบกลับ เรนนี่ก็รู้ว่าฟ้ากำลังมาแน่นอน จึงนั่งอยู่กับเธอครู่หนึ่ง
“เป็อะไรหรือเปล่า?” เรนนี่พูด
“เปล่า แค่อยากดื่มเฉย ๆ”
เรนนี่มองนาฬิกาที่โทรศัพท์ก่อนจะพูดกับพลอยใสไปว่า
“หรอ งั้นอยู่ตรงนี้นะอย่าไปไหน เราขอไปร้องเพลงก่อน ใกล้ถึงเวลาแล้ว”
“อืม”
เรนนี่พูดเสร็จก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปเซ็ตอุปกรณ์ของเธอต่อ ส่วนพลอยใสเห็นว่าเหล้าหมดจึงยกมือเรียกพนักงานในร้าน พนักงานหันมามองเธอที่กำลังยกมืออยู่เป็สัญญาณเรียกจึงเดินเข้าไปหา
“้าอะไรเพิ่มเติมหรือเปล่าครับ?”
“1800 Tequila 1”
“ได้ครับ”
แล้วพนักงานก็เดินไปหยิบเหล้ามาให้พลอยใส เรนนี่ที่มองดูอยู่ไกล ๆ รู้สึกเป็ห่วงพลอยใสเล็กน้อย
เวลาต่อมาฟ้าเดินเข้าร้านมาด้วยท่าทีร้อนรนเป็อย่างมาก กวาดสายตามองหา เห็นพลอยใสกำลังดื่มเหล้าขวดที่สองอยู่ เธอจึงรีบเดินเข้าไปหา
ทันทีที่ไปถึง เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่โมโหเล็กน้อย
“พลอย!”
เธอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นว่าเป็ฟ้า
“ว่าไงฟ้า เรนนี่โทรตามหรอ…?”
ไม่ทันที่พลอยใสจะพูดต่อ ฟ้าตบไปที่หน้าของพลอยใสอย่างแรง เรนนี่ที่เห็นเหตุการณ์รู้สึกใเป็อย่างมาก แต่ลงไปห้ามไม่ได้เพราะงานของตัวเองใกล้เริ่มแล้ว พลอยใสรู้สึกอึ้งเล็กน้อยก่อนที่จะหันหน้ามาหาฟ้าแล้วพูดว่า
“ฟ้า ตบเราทำไม?”
“พลอย…ปิดเครื่องทำไม?”
“เบื่อน่ะ”
“อย่าหนีปัญหาแบบนี้ เข้าใจมั้ย? ทุกคนเป็ห่วงเธอมากนะ”
“เราโตแล้วนะฟ้า เป็ห่วงเราทำไม”
คำพูดของพลอยใสทำให้ฟ้าหงุดหงิดเป็อย่างมาก จึงตบหน้าเรียกสติไปอีกหนึ่งที พลอยใสที่โดนตบหันมาทำสีหน้าที่นิ่งเฉยแต่กลับไม่พูดอะไร จู่ ๆ น้ำตาของพลอยใสก็เริ่มไหลออกมา ฟ้าเห็นแบบนั้นจึงรีบนั่งลงแล้วกอดเธอทันที
“ขอโทษนะคะ พลอย” ฟ้าพูดด้วยเสียงที่อ่อนโยน
“เราผิดมากใช่ไหมฟ้า บอกเราหน่อย?”
“พลอยไม่ผิดหรอก ทุกคนก็แค่เป็ห่วงพลอยนะ ไม่มีใครโทษพลอยเลย”
“เราผิดมากใช่ไหม เราขอโทษนะ”
สิ้นประโยคนี้ พลอยใสก็ร้องไห้ออกมา ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงทำให้ฟ้ารู้สึกว่าพลอยใสไม่ได้ทำหน้านิ่งเหมือนเคยแล้ว แต่เธอไม่อยากมองภาพที่พลอยใสร้องไห้อยู่ตรงหน้าจึงลูบหัวเธอเบา ๆ พร้อมกับกอดเธอไว้แน่นขึ้น
“เพราะเราใช่ไหม ที่ทำให้ G โดนยิง” พลอยใสพูดทั้งน้ำตา
“ไม่หรอก อย่าโทษตัวเองสิ”
“ถ้าไม่เกิดเื่พวกนี้ G จะไม่โดนยิงใช่ไหม?”
“ที่ G ทำเื่แบบนี้ก็เป็เพราะว่าพลอยสำคัญยังไงล่ะ อย่าโทษตัวเองเลยนะ”
“ขอโทษนะที่ทำให้ทุกคนต้องเป็ห่วง…ขอโทษ…”
เวลาผ่านไปไม่กี่นาที หลังจากที่พลอยใสได้ระบายความรู้สึกออกมา ในใจของเธอรู้สึกโล่งมาก จึงดื่มเหล้าต่อ ส่วนฟ้าที่มองดูพลอยใสดื่มอยู่ก็ทักแชตไปหาโรสทันที
(ข้อความ) ฟ้า : “โรส เราเจอพลอยแล้วนะ”
(ข้อความ) โรส : “จริงหรอ อยู่ไหน?”
(ข้อความ) ฟ้า : “ร้านเหล้าหลังมหา'ลัยน่ะ”
(ข้อความ) โรส : “โอเค เดี๋ยวเรารีบไป”
และเวลาก็ผ่านไปจนถึง 5 ทุ่มกว่า
โรส อลิซ เอก และพรรคพวกในแก๊งเดินเข้าร้านมาเห็นฟ้าโบกมือให้ พวกเธอจึงเดินเข้าไปหา ทันทีที่ถึงโต๊ะก็เห็นพลอยใสกำลังดื่มเหล้าไม่หยุด โรสกับอลิซรู้สึกได้ว่าพลอยใสเมาแล้วแต่สีหน้ายังคงนิ่งเฉยอยู่
“ขอบใจนะที่ช่วยหาพลอยให้” โรสพูด
“ไม่เป็ไร”
อลิซเดินเข้าไปพยุงพลอยใส แต่เธอกลับผลักออกแล้วจับไปที่แขนของฟ้าอย่างแน่น พวกเธอเห็นแบบนั้นก็ใเล็กน้อย
“ไม่ไป!” พลอยใสพูด
“ก็เป็แบบนี้แหละ” ฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงที่เอือมระอา
“ไอ้พลอย! ไอ้ G ฟื้นแล้วนะ” อลิซพูด
พลอยใสได้ยินคำพูดนี้ จู่ ๆ ก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ทุกคนที่อยู่ตรงโต๊ะนั้นรู้สึกอึ้งเป็อย่างมาก ตลอด 4 ปีมา พลอยใสไม่เคยยิ้มเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“ฉลอง! ไอ้โรส ไอ้ลิซ ไอ้เอก มา!”
และทั้งหมดก็นั่งลงร่วมวงดื่มไปกับพลอยใส โดยที่โรสมองดูอยู่ไม่ห่าง เธอทักแชตไปหากายทันที
(ข้อความ) โรส : “ไอ้ G พวกกูเจอไอ้พลอยแล้ว”
และถ่ายรูปพลอยใสที่กำลังยิ้มให้กายดู ไม่กี่นาทีกายอ่านแล้วตอบกลับมา
(ข้อความ) G : “4 ปีแล้วสินะ นี่กูเห็นมันยิ้มครั้งแรกในรอบ 4 ปีเลยนะ ั้แ่เื่แม่มัน กูก็ไม่เคยเห็นมันยิ้มออกมาเลย”
(ข้อความ) โรส : “เออดิ พอมันได้ยินข่าวว่ามึงฟื้น มันก็ยิ้มออกมาเลย”
(ข้อความ) G : “กูฝากพวกมึงดูแลด้วยนะ กูขอพักก่อน มินมันบ่นกูละ”
(ข้อความ) โรส : “เออ”
“เจอไอ้พลอยแล้วใช่ไหม?” มินนี่พูด
“อืม” กายพูดแล้วยื่นโทรศัพท์ให้มินนี่ดู เธอจึงได้เห็นพลอยใสยิ้มเป็ครั้งแรก เป็ภาพที่รู้สึกว่าพลอยใสน่ารักและสดใสที่สุด
จบตอนที่ 20
12K
