“ไม่ใช่ว่าหล่อนใช้เงิน100หยวนที่อาจินเหม่ยให้ไปหมดแล้วถึงได้ย้อนกลับมาหรอกนะยะแม่ชิงฮว๋า หรือว่าหล่อนเอาเงินไปให้บ้านเดิมตระกูลหลิวหลอกไปเสียหมดตัวแล้ว”
อาลี่จวินนั้นยังข้องใจ และยังไม่ไว้วางใจในตัวของน้าชิงฮว๋าอยู่ จึงยังจะคาดคั้นให้ได้ความจริงทั้งหมดก่อน
“เปล่านะพี่ลี่จวิน อาจูเหม่ย เงินยังอยู่ครบ น้าเก็บเงินไว้ในห้องนอนที่เตียงเตาหัวคังที่บ้านนี้ น้าก็ไม่ไว้ใจคนที่บ้านเดิมน้าเหมือนกัน จึงเอาเงินติดตัวไปเพียง2หยวน แต่…เงิน2หยวนนั่นถูกแย่งไปแล้ว เดี๋ยวน้าจะเข้าไปเอาเงินออกมาให้ดูนะ เงินยังอยู่ครบจริงๆ”
แล้วน้าชิงฮว๋าก็เดินกระเพลกลากขาที่มีแต่แผลเปิดพุพอง เข้าไปในห้องนอนตน แล้วจึงรีบเอากระป๋องเงินออกมาเปิดให้จินกับอาลี่จวินดู ในกระป๋องเงินมีเงินอยู่ประมาณ164หยวนกับเศษเงินอีกนิดหน่อย สมัยนี้เงินที่มีค่าสูงสุดของจีนคือแบงค์10หยวน ยังไม่มีแบงค์100หยวน นางคงจะใช้เงินอย่างประหยัดสองคนกับลูกสาวตัวน้อย ถึงยังมีเงินเก็บได้ขนาดนี้ เห็นอย่างนั้นทั้งอาลี่จวิน ทั้งอาจินเหม่ยก็ได้แต่เวทนา สงสารในโชคชะตาของนาง
“หนีกลับมาได้ก็ดีแล้วล่ะ ชิงฮว๋าเอ้ย ต่อไปก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่อไป เลี้ยงอาจูเหม่ยให้ดี พี่เชื่อว่าอาจินเหม่ยคงไม่ทิ้งขว้างหล่อนให้ทุกข์ยากลำบากไปหรอกนะ”
“ค่ะพี่ ขอบคุณนะคะ อาจินเหม่ยน้าขออยู่ด้วยคนเถอะนะ ให้น้าทำงานอะไรก็ได้ เดี๋ยวปีนี้น้าจะทำงานแลกแต้มค่าแรงดีไหม น้าจะไม่รบกวนเงินของพ่อหนู เงินนี่น้าไม่เอาแล้ว น้าคืนให้หนูหมด แต่อย่าไล่น้ากับอาจูไปไหนเลยนะจ๊ะ น้าไม่มีที่ไปแล้ว”
“กลับมาอยู่ด้วยกันเถอะค่ะ น้าชิงฮว๋าไม่ต้องเป็ห่วงหรือกังวลใจไป ถึงพ่อไป่ถิงจะจากไปแล้ว แต่พ่อก็ทิ้งเงินไว้ให้เราจำนวนหนึ่ง…ก็มากพอสมควร เราคงจะไม่ลำบากกันเท่าไรหรอกค่ะ น้าไม่ต้องไปทำงานแลกแต้มค่าแรงหรอกนะคะ แค่ช่วยจินเลี้ยงน้องจูให้ดีก็พอแล้ว
ตอนนี้น้องหลับอยู่ เดี๋ยวจินเอาขนมแป้งเค้กมาให้น้าชิงฮว๋ากินรองท้องกับน้ำหวานก่อนนะคะ แล้วจินจะไปต้มน้ำไว้ให้น้าชิงฮว๋าอาบก่อน ส่วนเงินนี่ น้าเก็บไว้เถอะค่ะ จินให้แล้วไม่รับคืน อาบน้ำอาบท่าแล้วน้าชิงฮว๋าก็ออกมาให้จินทำแผลให้ก่อนสักหน่อยนะคะ แล้วค่อยไปนอนพักผ่อน อาจูตื่นขึ้นมาแล้วเราค่อยกินข้าวเที่ยงกันคะ”
“ข้าวเที่ยง?”
“ฉันถึงบอกว่าหล่อนจะไม่ทุกข์ยาก หากได้อยู่กับอาจินเหม่ยอย่างไรล่ะจ๊ะ บ้านไหนเลยจะได้กินข้าวเต็มอิ่มครบสามมื้อทั้งปีแบบบ้านนี้กัน เอาล่ะ เมื่อเื่คลี่คลายแล้ว ฉันคงต้องกลับบ้านสักหน่อยล่ะ อาจินเหม่ยตอนเย็นอาจะเข้ามาอีกทีนะจ๊ะ อย่าลืมกลับไปคิดดีๆนะ”
“ค่ะคุณอา”
หลังจากน้าชิงฮว๋ากินอาหารและอาบน้ำแล้ว จินได้ทำแผลให้น้าชิงฮว๋าเสร็จก็เข้ามานอนกับอาจูในห้อง ผ่านไปเกือบ2ชั่วโมง
เวลา13.30น.
“ใหญ่”
“อืมมมม…อาจูตื่นแล้วหรอ หิวไหม”
“ใหญ่ จู..เข้าน้ำ จู ฉี่ ฉี่”
“ให้ไวเลยจ้ะ ไป ไป พี่พาเข้าน้ำ ทนนิดนึง”
หลังจากอุ้มพาอาจูเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าเสร็จ จินก็พาน้องมาเช็ดหน้าทาแป้งเด็กหอมๆ แล้วก็จัดการหวีผม มัดผมติดกิ๊ฟให้ใหม่
“น้องใครน้าาาา น่ารักที่สุดเลย”
“หึ หึ น้อง ใหญ่ น่าร้าก”
“ใช่หรอ….”
“ช่ายสิ ใหญ่”
“จริงดิ ฮ่าๆ อาจู คิดถึง…แม่ไหม ”
“ถึง…จูคิดถึงแม่สิ คนใจร้ายบอกว่า…ถ้าจูพูดถึงแม่ คนใจร้ายจะฆ่าแม่ให้ตาย ใหญ่ เมื่อไรแม่จะกลับบ้านเรา ”
“อาจูจ๊ะ พี่ใหญ่มีไรจะบอก ที่จริง…คือ….แม่หนูกลับมาแล้วนะ หนูอยากเจอแม่ไหม”
“จริงหรอ…แล้วแม่อยู่ไหน จูไม่เห็นแม่เลย..ใหญ่”
“แม่นอนอยู่ในห้อง จูเข้าไปหาแม่สิ พี่ทำกับข้าวเสร็จจะไปเรียกมากินข้าวกัน ไปสิ เข้าไปหาแม่”
“แม่ค่ะ แม่ แม่กลับมาแล้วหรอ แม่ แม่ แม่” น่ารักจัง จินเองก็คิดถึงแม่นะ คิดถึงเตี่ยด้วย เฮียด้วย ซ้อด้วย คิดถึงทุกคนเลย เฮ้อออออ….
ทำไรกินดี ต้มบะหมี่หมูตุ๋นใส่ต้นหอม กวางตุ้ง กินกับหมั่นโถวแล้วกันนะ ต่อไปนี้…นี่คือครอบครัวของเราสินะ จินได้แต่คิดในใจ
15นาทีผ่านไป
“ ”…..
“แม่กินสิค่ะ บะหมี่ที่ใหญ่ทำอร่อยมาก”
“มีเนื้อด้วย หอมกรุ่นเส้นหมี่ขาวอย่างนี้ โอกาสสำคัญจริงๆถึงจะได้กินสักครั้งหนึ่ง จะให้น้ากินด้วยจริงๆหรออาจินเหม่ย ”
“กินเถอะค่ะ เราไม่ได้กินอย่างนี้ทุกมื้อเสียเมื่อไหร่ ถือว่าเลี้ยงต้อนรับน้าชิงฮว๋ากลับบ้านก็แล้วกันค่ะ กินคู่กับหมั่นโถวก็อร่อยดีนะคะ”
“แม่…กิน…”
“จ้า แม่กินแล้ว”
“ใหญ่กินเยอะๆ อย่าตกน้ำอีกเลยนะ นะ แข็งแรง”
“จ้า ใหญ่กินแล้ว ไม่ตกน้ำแล้วนะ”
“ตกน้ำอะไรกัน น้าไม่เข้าใจ ใครตกน้ำกันจ๊ะ”น้าชิงฮวาถามด้วยความใ
“พอดีเลยค่ะน้าชิงฮว๋า จินมีเื่จะคุยด้วย คือ…เย็นนี้จะมีคนบ้านหยาง…เข้ามาพูดคุยทาบทามหมั้นหมายจิน”
“เกิดอะไรขึ้นจ๊ะ”
“คือ…”
แล้วจินก็เล่าเื่ทั้งหมดให้นางฟัง อย่างน้อยนางก็มีศักดิ์เป็แม่เลี้ยง เป็ผู้ใหญ่ที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวในบ้านของเรา
“ลูกชายสี่บ้านหยาง พ่อหนุ่มหยางเฉวียน คนที่เป็ทหารคนนั้นใช่ไหมจ๊ะ ไม่เลว ไม่เลว แทบจะไร้ที่ติเลยทีเดียว น้าก็ว่าดีนะหน้าตาก็หล่อเหลา นิสัยก็สุภาพมีมารยาทดีทีเดียว เสียก็แต่…อายุเยอะห่างจากหนูมากไปสักหน่อย น่าจะอายุ22ปีแล้วมั้ง แล้วก็…ได้ยินว่าเป็คนพูดน้อยไปเสียหน่อยแค่นั้นเอง ถ้าหนูไม่ติเื่อายุก็ไม่มีปัญหา ทั้งแปดลี้สิบหมู่บ้าน ก็หาดีกว่านี้ไม่ได้แล้วจ๊ะ”
“ขนาดนั้นเชียวหรือคะ”
“ไม่ผิดจ้ะ เพียงแต่…ถ้าหนูแต่งเข้าบ้านหยางไปแล้ว น้ากับอาจู…”
“ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ เื่มันลือไปขนาดนี้แล้ว ชื่อเสียงคงเสียหายหมดแล้วถ้าเขาคนนั้นดีจริง จินก็จะตอบตกลงหมั้นกับเขาไว้ก่อน แต่ต้องอยู่ในข้อแม้ที่ว่าเขาต้องแต่งงาน แล้วต้องแยกออกมาอยู่กับจินที่นี่นะคะ จินต้องเลี้ยงน้าเลี้ยงน้อง ถ้าเขารับข้อเสนอจินได้ จินถึงจะหมั้นกับเขาค่ะน้าชิงฮว๋า”
“ที่จริงหนูจินไม่ต้องทำเพื่อน้ากับอาจูถึงขนาดนั้นก็ได้นะจ๊ะ หนูต้องคำนึงถึงตัวเองให้เยอะๆ อย่าได้คิดจะเอาน้ากับน้องไปเป็ภาระเลยนะจ๊ะ ในชนบทเราน้อยคนนัก….ที่จะยอมให้ลูกชายในตระกูลแยกบ้านออกมา”
“ความจริง…คือจินไม่ชอบอยู่บ้านใหญ่รวมกันหลายครอบครัวแบบนั้นด้วยล่ะค่ะ มากคนมากความ คนเยอะเื่แยะ เลี่ยงการทะเลาะ กระทบกระทั่งกันไม่ได้หรอกค่ะ จินขี้รำคาญ”
“ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่หนูเถอะจ้ะ”
6K
