
สหายกลายรัก
นับแต่จำความได้นางก็รู้จักเขาแล้ว เติบโตมาด้วยกันรู้จักนิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี เขาเป็นทั้งเจ้านายที่นางมีหน้าที่ต้องจงรักภักดีต่อเขาตามคำสั่งเสียของบิดา เป็นทั้งสหายที่ผูกพันเป็นที่สุด มิตรภาพนี้หามีวันเปลี่ยนแปลงไปได้
"รู้สึกอย่างไรก็พูดออกมาเช่นนั้น มีอะไรที่ยากเย็น" เขาถามพลางจ้องตาของนาง
"ฝ่าบาทคือเจ้าเหนือหัวที่หม่อมฉันมีหน้าที่ต้องจงรักภักดี" นางตอบออกไปโดยไม่สบตาเขา
"โกหก หากไม่มีหน้าที่บ้าๆ นี่ เจ้ากับข้าย่อมเป็นชายหญิงธรรมดาที่รักผูกพันกัน"
"ผะ..ผิดแล้ว ฝ่าบาทย่อมเป็นสห...." เสียงพูดของนางขาดหายไปด้วยจุมพิตจากเขา

