เสียง “กริ๊ก” ของลูกบิดประตูห้อง 302 ดังขึ้นในเย็นวันอังคาร เขาขยับตัวนิดเดียวจากรอยแง้มประตูห้อง 301 ที่ปิดไม่สนิทตามเจตนา  เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังเป็นจังหวะ ตัดกับเสียงกุญแจที่ไขเข้าล็อกได้อย่างลงตัว เธอกลับมาแล้ว...

หญิงสาวอายุราวยี่สิบกลาง รูปร่างเพรียวสูง ผมดำยาวถึงกลางหลัง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมไม่หมด กับกระโปรงทรงสอบสีดำสนิท ริมฝีปากแดงสดแบบที่ดูไม่พยายามมาก แต่ก็ทำให้เขาเผลอกลืนน้ำลายทุกครั้งที่เห็น

“ลิน...”

เขารู้จักชื่อจริงของเธอที่แปะไว้บนกล่องพัสดุหน้าห้องก็เพียงพอ ที่เขาใช้แทนคำว่า ‘ผู้หญิงในฝัน’ ไม่สิ... ต้องบอกว่า ‘เหยื่อในฝัน’ ผู้หญิงแบบนั้น ไม่ควรอยู่ใกล้ผู้ชายอย่างเขา
แต่ฟ้ากลับลิขิตให้เธอย้ายเข้ามาเช่าห้องข้างๆ  แค่แผ่นไม้กั้นระหว่างห้อง 301 กับ 302
บางคืน เขาได้ยินเสียงน้ำจากห้องน้ำเธอ ได้ยินเสียงเธอคุยโทรศัพท์ หัวเราะเบาๆ